جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یک خبر و سه چهره ؛

ما هم دلواپسیم

کد خبر: ۴۰۹۹۵
ما هم دلواپسیم

به گزارش جماران، اعتماد نوشت:

خبر همایش «دلواپسیم» به سرعت در رسانه ها و فضای مجازی منتشر شد.این همایش با موضوع نقد توافقنامه ژنو با مشارکت سازمان بسیج دانشجویی در سالن اجتماعات مجتمع فرهنگی 13 آبان برگزار شد. حاضران این همایش با شعارها و پلاکادرهای متعدد، سیاست خارجی دولت را زیر سوال بردند. از کارشناسان حوزه های مختلف پرسیدیم در شرایط فعلی، چه مساله یی موجب دلواپسی شماست؟

اگر مردم بدانند / صادق زیباکلام استاد دانشگاه
در هیاهوی این همایش و شعارهای منتقدان توافق ضعیف ژنو، من هم می گویم دلواپسم. دلواپسی من اما از بابت دیگری است. دلواپسم که مردم ندانند و نفهمند در این سال ها در زمینه انرژی هسته یی چه دستاوردهای عملی داشته ایم. دلواپسم که مردم ندانند برای همان دستاوردهای عملی این سال ها از انرژی هسته یی، چه هزینه های سنگینی پرداخت کرده ایم. هزینه هایی که تک تک مردم ایران به صورت مستقیم و غیرمستقیم متحمل شده اند چنان هنگفت بوده که اگر ندانیم و بی خبر بمانیم، در قدم های بعد مشکلات بیشتری دامنگیر سیاست های خارجی دولت خواهد شد. جبران این تلفات سنگین اقتصادی و اجتماعی، وظیفه بسیار سنگینی است که بر دوش دولت گذاشته شده است. دلواپسم که دولت آقای روحانی با همین عدم آگاهی مردم از هزینه و فایده برنامه های هسته یی تا به امروز، سیاست خارجی خود را در این حوزه پیش ببرد. بعید می دانم اگر مردم بدانند طی این سال ها و در دولت قبل چه مسائلی برای پیگیری حق انرژی هسته یی بر آنها گذشته، اجازه بدهند کارشکنی هایی از این دست اتفاق بیفتد.

دلواپس قدرت خرید مردمم / سعید لیلاز اقتصاد دان
همه این جوش و خروش ها، نشان می دهد دولت در سیاست خارجی بسیار موفق عمل کرده است که اگر این طور نبود، اعتراضی هم در کار نبود. اما بزرگ ترین دلواپسی من در حوزه اقتصاد این روزها، قدرت خرید کارگران و کارمندان است که ظرف سه سال گذشته بین 40 تا 50 درصد پایین آمده است. این حادثه، نه تنها در سطح اجتماعی و فرهنگی و اقتصاد خرد تاثیرات گسترده یی داشته، بلکه اقتصاد کلان را هم به شدت تضعیف کرده است. در سال 90 که پررونق ترین سال اقتصادی ایران از همه نظر خصوصا فروش نفت بود، قدرت خرید طبقه کارگر 11 درصد و در طبقه کارمندان 15 درصد کاهش داشت و پس از آن روند رو به پایین آن ادامه پیدا کرد. نگران این حادثه اقتصادی هستم چرا که دولت زمان کوتاهی برای جبران این خرابی دارد و مردم تحمل این وضعیت فجیع را ندارند. این نخستین قدم مهم دولت در زمینه اقتصاد است چرا که اگر نیمی از جمعیت ایران قدرت خرید نداشته باشند، نمی توان به رونق اقتصادی امیدی داشت. با این حال ما به امید زنده ایم، امیدوارم تا پایان سال 94 دولت بتواند قدرت خرید این بخش مهم جامعه را احیا کند.

دلواپسی ام از جانب همکاران است/ سعید سهیلی کارگردان
پس از روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، بی آنکه به دل به این نام بسته باشیم، خوش بین بودیم که نابسامانی های فرهنگی به جا مانده از دولت قبل برطرف شود. تدبیر جای بی تدبیری و امید جای یاس را بگیرد. تا به اینجا هم نه از دولت جدید بی تدبیری دیده ایم و نه ناامید شده ایم. همچنان همه ما امیدواریم که فضای فرهنگی روز به روز پررونق تر و پرامیدتر شود. اما دلواپسی این روزهای من از بابت سیاست های فرهنگی دولت آقای روحانی نیست. دلواپسی من از خود اهالی سینماست. تعدادی از هم صنف های ما به خصوص تهیه کنندگان و کارگردان ها، سرسپرده شده اند و چنان زیر پرچم حوزه هنری رفته اند و کانون کارگردانان را انحصار کرده اند که مهلت نفس کشیدن را از بخش خصوصی سینما گرفته اند. این همکاران با آنکه بیش از 10، 12 نفر نیستند، بودجه های کلانی از حوزه هنری می گیرند و نبض این بخش را در دست گرفته اند و قدر ت شان به واسطه همین پشتوانه مالی روز به روز بیشتر می شود و انبوه اهالی سینما در بخش خصوصی روز به روز متضررتر و ناتوان تر می شود. امیدوارم این دودستگی هرچه زودتر از میان برود و دست این افراد از بودجه فرهنگی دولتی کوتاه شود، همان طور که وزارت ارشاد و فارابی حمایت های خود را محدودتر کرده اند، حوزه هنری هم دست از حمایت همه جانبه این همکاران بردارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما