وقتی من شروع کردم با زنی در باره ازدواج صحبت کنم، بسیاری از دوستانم به همراه تعدادی از دوستان همسر آینده ام - اعم از سفید و سیاه - به شدت با این موضوع مخالفت می کردند. تعدادی از اعضای خانواده همسرم دانیلا، هیچ علاقه ای به این وصلت نداشتند و حتی یکی از آنها اجازه نداد من وارد خانه اش شوم. آنها به او می گفتند من « برای او مناسب نیستم ». حتی هم سالان من در سووتو که متولد آنجا هستم با این کار مخالف بودند. یکی از هم ولایتی های من می گفت هرگز حاضر به صحبت با کسی نیست که از قبیله زولو نباشد تا چه برسد به اینکه متعلق به یک کشور دیگر یا حتی یک نژاد دیگر باشد.
تاثیر ماندلا
باید از این بابت تشکر کنم که اکثر اعضای خانواده من از جمله پدر بزرگم که دوران وحشی گری آپارتاید را تجربه کرده بود با استقبال گرم شان مرا غافلگیر کردند. من متولد شهر سووتو مشهورترین بخش ژوهانسبورگ هستم. جایی که زادگاه نلسون ماندلا بود. تبار من به کسانی می رسد که برای آزادی مبارزه کرده و از رهبران بزرگی مثل اولیور تامبو درس های زیادی آموختند. تمام زندگی من در این خلاصه می شد که بزرگ شوم و در مبارزه با سفید پوستان حاکم بر کشورم مشارکت داشته باشم. وقتی ماندلادر سال 1990 از زندان آزاد شد، من داشتم تولد ده سالگی ام را جشن می گرفتم.
من به خوبی به یاد دارم که بسیاری با توجه به آزادی ماندلا بر این باور بودند که حالا لحظه انتقام فرا رسیده است و سیاهان به خیابان ریخته و سفید پوستان را از آفریقای جنوبی اخراج خواهند کرد. اما رفته رفته لحن صحبت ها در خانواده ما نیز تغییر کرد و پس از انتخابات سال 1994 بزرگ تر ها کوشش می کردند درس های بنیادینی را به جوانان بدهند. درس هایی که به آنها می آموخت چنانچه ماندلا توصیه کرده است باید گذشته ها را بخشید. این مساله دیدگاه مرا نیز رفته رفته تغییر داد.
هنگامی که به دانشکده رفتم تا روزنامه نگاری تحصیل کنم، با دانشجویان زیادی از مناطق مختلف جهان آشنا شدم. من در یک فضای جهانی شده قرار گرفته بودم. خوشبختی با من یار بود و رویاهایم یکی پس از دیگری تحقق پیدا می کرد. من یک روزنامه نگار شدم و با سرویس جهانی بی بی سی مشغول کار شدم. این فرصت بهتری را در اختیار من می گذاشت.
سال 2007 بود که با دانیلا آشنا شدم. او از شیلی آمده بود تا در آفریقای جنوبی گردشگری تحصیل کند. ما باهم دوست شدیم و دوسال بعد برخلاف تمایل خانواده اش با هم ازدواج کردیم. عموی دانیلا که از سال ها پیش به آفریقای جنوبی آمده بود، فوق العاده نسبت به ازدواج ما بدبین بود. او حتی اجازه ورود مرا به خانه اش نداد. دوستان دانیلا در آفریقای جنوبی هم به او توصیه کرده بودند با یک سیاه پوست بخصوص اهل سووتو ازدواج نکند. من و دانیلا این توصیه ها را می شنیدیم ولی تصمیم گرفتیم نسبت به آنها بی توجه باشیم. اغلب خویشان من می گفتند مهم نیست تو با چه کسی ازدواج کنی، سیاه باشد یا سفید، آفریقایی باشد یا نباشد. وقتی من این حرف ها را شنیدم و رفتار آنها را دیدم که سعی می کردند همینطور باشند، به آرزوهای ماندلا که می گفت کشور ما باید رنگین کمان باشد اعتقاد بیشتری پیدا می کردم.
ماه عسل تمام شد و ما مشغول مبارزه با چالش های زندگی شدیم. تعدادی از اعضای خانواده دانیلا ما را پرهیز می دادند که نبادا فرزند داشته باشیم. آنها می گفتند فرزندی دو رگه داشتن ترتبیت خوبی نخواهد داشت زیرا هویت مشخصی ندارد. با این حال ما بدون توجه به این توصیه ها تصمیم گرفتیم بچه دار شویم.
روابط من با خانواده دانیلا داشت رفته رفته بهتر می شد. اما در عوض دیدیم مشکلات جدیدی از طرف خانواده ما پیدا شد. پرسش اصلی برخی این بود که دانیلا تا چه حد سنت ها و آداب و رسوم ما را می شناسد و به آنها پایبند است. من و دانیلا پذیرفته بودیم تا آنجا که عملی باشد سنت ها را حفظ کنیم ولی تعدادی از اعضای خانواده ما با این موضوع مخالف بودند و احساس می کردند دانیلا سنت های ما را به جا نمی آورد. برای مثال، کمی پس از تولد پسرم به دانیلا پیشنهاد شد 10 روز را به همراه کودکش در خانه مادرم بماند. اما برای ما این عملی نبود. البته خیلی کارهای دیگری بود که دانیلا به رغم تمایلاتش با آنها موافقت کرده بود. مثلا خانواده دانیلا معتقد بودند باید بلافاصله بعد از تولد موهای پسر را کوتاه کرد اما خانواده ما معتقد بود باید سه ماه بعد این کار را کرد.
در مقایسه با ما افراد دیگری نیز بودند که چنین وضعیتی داشتند. آنها هم هریک با مشکلاتی از این قبیل دست و پنجه نرم می کردند. یکی از آنها اهل ویرجینیای آمریکا بود که با یک دختر سیاه پوست اهل آفریقای جنوبی ازدواج کرده بود. آنها می گفتند وقتی باهم به خرید می روند مورد توجه این و آن قرار می گیرند، اما نگران این چیزها نیستند.
به عنوان یک آفریقایی باید بگویم ما هنوز راه درازی پیش رو داریم تا بتوانیم روزی همدیگر را اعم از سیاه یا سفید کاملا در آغوش بگیریم. من فرد تحصیل کرده و لیبرالی هستم اما اعتراف می کنم دوستان زیادی اعم از سفید و سیاه دارم که هنوز حاضر نیستند به صورت مشترک در یک جامعه غیر نژادی زندگی کنند. من نسبت به آینده خوش بین هستم. کشور من نسبت به 20 سال پیش خیلی فرق کرده است اما هنوز باید بیشتر پیشرفت کند.