جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ایاد علاوی ایران را متهم کرد!!

کد خبر: ۴۰۴۰۰
ایاد علاوی ایران را متهم کرد!!

ایاد علاوی در مصاحبه با اشپیگل سخنانی را علیه ایران مطرح کرده و اتهاماتی درباره چگونگی دخالت ایران در انتخابات پیشین عراق وارد کرده است که جماران به نقل از شفقنا صرفا برای اطلاع مخاطبان با تفکرات علاوی و همفکرانش آن را منتشر می کند.

ایاد علاوی قبل از این مصاحبه ملاقاتی با روحانیان شیعه اهل بصره داشت و در سالن مجاور فرستادگانی از اقلیم کردستان عراق در انتظار ملاقات با وی بعد از این مصاحبه بودند. اگرچه که راه بغداد خطرناک است اما فهرست هواداران و فعالانی که قصد ملاقات با ایاد علاوی 69 ساله در مرکز انتخاباتی جنبش ملی عراق را دارند نیز در خور توجه است. این روزها عراق و همین طور بغداد هر روز شاهد انفجارهایی خونین است.

اقامتگاه امن و گران قیمت علاوی زمانی یکی از مراکز آموزشی حزب واحد بعث بوده و در محله اعیان نشین منصور قرار دارد، محله ای که خارج از آن منطقه حفاظت شده موسوم به "منطقه سبز" یعنی خارج از منطقه ای که مقر دولت و سازمان های بین المللی و سفارت آمریکا در پشت دیوارهای آن سنگر گرفته اند، قرار گرفته است. علاوی پای راستش را می کشد و می گوید:" این هدیه ای از سوی صدام بود". در سال 1978 ماموران صدام حسین قصد کشتن علاوی را داشتند زیرا به گفته خودش او خواهان آزادی و دموکراسی بود. علاوی به سنت سیاسی در خانواده خود هم اشاره می کند و می گوید که اجداد وی همواره با اشغالگران بریتانیایی مبارزه کرده و در تاسیس کشور عراق نقش داشته اند و به وزارت و وکالت نیز رسیدند.

علاوی یعنی فرزند آن بازرگان شیعه زمانی در کسوت دانشجوی پزشکی به حزب ناسیونالیست بعث پیوست اما در سال های دهه هفتاد به دشمن صدام بدل شد، همان صدامی که با روش هایی وحشیانه سرنوشت عراق را در دست داشت. امروز یازده سال از سقوط صدام می گذرد اما خشونت و فساد و سوءاستفاده از قدرت همچنان امری روزمره در بغداد به شمار می آید. علاوی مسوولیت این هرج و مرج را به تمامی متوجه نوری المالکی نخست وزیر می داند و حال می خواهد دولت او را در انتخابات پارلمانی 30 آوریل شکست دهد و این مساله را هدف اولیه خود می داند.

س: آقای علاوی، شما در انتخابات پارلمانی نخست وزیر نوری مالکی را به مبارزه می طلبید. آیا امیدی به برگزاری یک انتخابات سالم دارید؟

ج: در واقع خیر. شمار اقدامات خشونت طلبانه ای که اپوزیسیون را مرعوب می کند ، افزایش یافته است. آن اتهامات مخرب سیاسی علیه من نیز بار دیگر تکرار می شود و مثلا می گویند که من عضو حزب بعث بوده ام. به ویژه آن دسته از کاندیداهایی که می توانستند رای بالایی بیاورند، از قدرت کنار گذاشته شده اند.

س: با این وجود شما وارد میدان می شوید؟

ج: من این را وظیفه خود می دانم که خود را وقف ملت عراق، دموکراسی، آزادی و آشتی و مصالحه کنم.

س: آیا سیاست آشتی و مصالحه در این اتمسفر ملتهب می تواند به اکثریت دست یابد؟

ج: در این مورد تردیدی ندارم. بسیاری از عراقی ها در این مدت فهمیده اند که وضعیت نباید به این صورت ادامه داشته باشد و فهمیده اند که خشونت و تعصب مذهبی عراق را ویران می کند و فهمیده اند که کشور متلاشی خواهد شد.

س: اما بسیاری از مردم خواهان این هستند که بار دیگر نوری المالکی نخست وزیر شود؟

ج: در این مورد چندان مطمئن نیستم. مالکی یکی از حامیان پرنفوذ خود یعنی مقتدا صدر را از دست داده است، همان روحانی که آشکارا نخست وزیر را یک خودکامه لقب داد. و آن مبلغ مذهبی یعنی عمار الحکیم که رهبری مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق را بر عهده دارد نیز به همین ترتیب بخش بزرگی از هواداران خود را از دست داده است. این وضعیت می تواند رقابتی شانه به شانه را رقم بزند. بر این عقیده ام که جنبش تحت رهبری من در کنار کردها که در بخش های کردنشین شمال کشور در کردستان عراق قدرتمند هستند، نیروی سوم در عراق به شمار می آید. چنانچه انتخابات واقعا آزادی برگزار شود ما حتی این شانس را داریم که پیروز شویم.

س: آیا با هشدارهایتان در مورد تقلب در انتخابات قصد ندارید این واقعیت را که شمار کمی از مردم عراق از شما حمایت می کنند نادیده بگیرید؟

ج: اجازه بدهید منتظر روند انتخابات باشیم. اگر انتخاباتی شفاف و عادلانه برگزار شده و با این حال ما بازنده شویم آنگاه من هم این شکست را خواهم پذیرفت.

س: ائتلاف حزبی به رهبری شما در انتخابات 2010 پیروز شد اما در آن زمان باز هم مالکی به کاخ نخست وزیری راه یافت چون از نظر سیاسی تاکتیک بهتری داشت.

ج: نه، این که او به قدرت رسید حاصل جنگ قدرت تلخی بود که قبل از انتخابات آغاز شده بود. در آن زمان بسیاری از هواداران و متحدان من بازداشت، 16 نفر کشته و پانصد نفر ظاهرا به دلیل همکاری با حزب سابق بعث از فعالیت های سیاسی منع شدند. و به دلیل این اقدامات بود که ما با وجود پیروزی در انتخابات کنار گذاشته شدیم.

س: شما در آن زمان 91 کرسی پارلمان یعنی دو کرسی بیشتر از ائتلاف مالکی به دست آوردید اما پس از کش و قوس های زیاد بالاخره پرزیدنت جلال طالبانی، مالکی را مامور تشکیل کابینه کرد.

ج: طالبانی در سال 2010 تحت فشار قدرت های خارجی قرار داشت و بعدها خودش به این امر اقرار کرد. و با وجود تصریح قانون اساسی او در عرض 45 روز مقرر نخست وزیر را معرفی نکرد.

س: اما این تصمیم رییس جمهور مورد تایید دیوان عالی عراق قرار گرفت و گفته شد نخست وزیری مالکی در چهار سال پیش اشکال قانونی نداشته است.

ج: شما فکر می کنید برخی از قضات تحت فشار قرار نمی گیرند؟

س: اما چه کسی رییس جمهور و قضات را این گونه تحت فشار گذاشت؟

ج: ایران و آمریکا و برخی دشمنان منطقه ای.

س: می خواهید بگویید که پیروزی شما در انتخابات منجر به همکاری آن دو دشمن قدیمی یعنی تهران و واشنگتن شد؟

ج: در مورد آن چه به فشارهای ایران مربوط می شود می توانم به شما اطمینان بدهم که در آن زمان خط قرمزهای آشکاری وجود داشت. به عقیده آنها علاوی و متحدانش نباید به قدرت می رسیدند. ما هم حامیانی مانند روسیه ، ترکیه ، کویت یا قطر داشتیم که ایران را تشویق می کردند که استراتژی دیگری انتخاب کند اما این کار موفقیتی در بر نداشت.

س: اما برادران شیعه شما در تهران چه منفعتی از این می بردند که از نخست وزیری شما جلوگیری کنند؟

ج: من هیچ مخالفتی با ایران ندارم و در دوران نخست وزیری خودم غالبا روابط خوبی با آنها داشتم. اما من مدافع حکومت مذهبی نیستم و یک لائیک محسوب می شوم. من دولتی مستقل می خواستم که فرمانبر تهران نباشد.

س: نخست وزیر مالکی نیز در مصاحبه با ما دقیقا بر همین ویژگی عراق تاکید داشت. او واکنش خشمگینانه ای به این اتهام یعنی فرمانبری از ایران نشان داد.

ج: مالکی روابط بسیار نزدیکی با تهران دارد. من مدافع برداشت های رادیکال از شیعه هستم و البته به همان اندازه از نیروهای فرقه ای هم حمایت نمی کنم. من مخالف سیاسی کردن دین هستم و به همین خاطر در آن زمان ایران از انتخاب من جلوگیری کرد.

س: از قرار معلوم شما همچنان ادعا دارید که ایران می خواهد همسایه اش یعنی عراق را تحت کنترل خود درآورد و به المالکی به چشم یک متحد مطیع نگاه می کند. اگر این طور است پس به چه دلیل آمریکا دست حکومت ایران را در این مورد باز می گذارد؟

ج: واشنگتن از تهران و مداخلات تهران هراس دارد. پیش بینی آمریکایی ها این بود که اگر من بر خلاف خواست ایران به قدرت برسم آنگاه تهران عراق را به هرج و مرجی بزرگ تر خواهد کشاند. جلوگیری از به قدرت رسیدن من ظاهرا خطر کمتری داشت. این همان چیزی است که من آن را مداخله در امور عراق می نامم.

س: این که شما علیه دولت آمریکا علم طغیان برداشته اید اتهام بسیار سنگینی است.

ج: هنگامی که ما بر سر نوعی تقسیم قدرت در حال مذاکره بودیم ، پرزیدنت باراک اوباما با من تماس گرفت . قرار بود که مالکی نخست وزیر بشود و من هم به عنوان عضوی از دولت یک شورای عالی سیاسی را اداره کنم. اوباما قول داد که از این راه حل حمایت می کند و همان روز بعد از ظهر سفیر آمریکا را برای مذاکره با رییس اقلیم کردستان عراق یعنی مسعود بارزانی فرستاد و در حضور نوری المالکی مواضع واشنگتن توضیح داده شد.

س: اما نخست وزیری مالکی پس از یک خلاء قدرت هشت ماهه مورد تایید قرار گرفت...

ج: ... و از تقسیم قدرت هم خبری نشد. آیا می دانید که حتی بشار اسد هم برای میانجی گری تلاش هایی کرد؟

س: نه اما رییس جمهور سوریه در آن زمان طرف چه کسی بود؟

ج: اسد با من تماس گرفت و من و گروهی از نمایندگان مجلس را به دمشق دعوت کرد. او گفت که در مورد جنبش تحت رهبری من با ایرانی ها صحبت کرده اما نتیجه ای نگرفته است . در ضمن این را هم گفت که "از طریق دوستانمان در ترکیه و دیگر کشورها" مطلع شده است که آمریکا هم دیگر از گروه من حمایت نمی کند بلکه به مانند ایران پشت سر مالکی قرار گرفته است.

س: آیا مدرکی دارید که تهران بخواهد در مناسبات قدرت پس از انتخابات فعلی مداخله کند؟

ج: شرایط تغییر کرده است. ایران به اندازه کافی با مدیریت بحران سوریه و لبنان مشغول است. ایران کشور شکننده ما را به عنوان ضربه گیری میان خود و سوریه و لبنان بحران زده می داند.

س: آیا این امکان وجود دارد که یک تور انتخاباتی راه بیاندازید؟

ج: این کار خیلی خطرناک است. ما یک انتخابات عادی نداریم و کسی نمی تواند بدون خطر وارد این صحنه شود.

س: بارها قصد جان شما را کرده اند و حتی یک بار به سختی از یک سوء قصد جان سالم بدر بردید.

ج: بله در آن روز چهارم فوریه 1978 واقعا شانس یار من بود. پس از چند ماه بستری شدن در بیمارستان بالاخره توانستم به زندگی عادی بازگردم. البته همسرم زخمی نشد اما افسردگی ناشی از آن حمله پیامدهایی مرگبار برای او داشت.

س: می توانید برای ما تعریف کنید که چه اتفاقی افتاد؟

ج: من در بریتانیا در رشته پزشکی تحصیل می کردم. محل زندگی ما دوک نشین سوری واقع در جنوب انگلستان بود و آن حمله نیمه های شب و حدود ساعت سه اتفاق افتاد....

س: آیا بعد از سقوط دیکتاتور توانستید اطلاعاتی در مورد عامل آن حمله یا همدستانش بدست آورید؟

ج: بریتانیای ها عوامل حمله را شناسایی کردند اما معلوم شد که سازمان اطلاعات و امنیت صدام یکی از آنان را به ترکیه فرستاده است تا اعضای اپوزیسیون در تبعید را که از راه ترکیه به کردستان عراق می رفتند شکار کند. البته نیروهای امنیتی ترکیه آن فرد را بازداشت و پس از بازجویی به دولت انتقالی ما تحویل دادند.

س: آیا هنوز در زندان است؟

ج: اطلاعی ندارم. من او را بخشیدم تا نشان دهم که ما باید از کشتن یکدیگر دست برداریم و تنها با شکستن این نیلوفری خشونت و انتقام است که می توانیم شانسی داشته باشیم.

س: اما ظاهرا عراق از این دور باطل خارج نشده است.

ج: زمانی که نخست وزیر بودم حداقل برای شکستن این دور باطل تلاش هایی کردم. من میان تروریست ها و به اصطلاح دشمنان و مخالفان تفاوت قایل می شدم.

س: ... مثلا همان پیکارجویان قبیله ای سنی مذهب که احساس می کنند در مورد سهیم شدن در قدرت فریب خورده اند.

ج: من برای برقراری دیالوگ تلاش کردم. اکثر فعالان سنی مذهب در این جنبش مقاومت بخشی از ملت ما به شمار می روند. آنها احساس می کنند که توسط دولت مالکی محدود شده و مورد تبعیض قرار گرفته اند. ما باید به جای جنگ با این افراد همزیستی کنیم. من با بعثی های سابق نیز گفتگوهایی داشتم البته فقط با افرادی که هیچ سهمی در جنایات رژیم گذشته نداشتند.

س: اما موفق به برقراری آشتی نشدید.

ج: متاسفانه جانشینان من در این مقام خط مشی دیگری در پیش گرفتند. سراسر کشور گرفتار ناآرامی است و وضعیت امنیتی روز به روز وخیم تر می شود و این امر نه تنها به دلیل آن بمب ها و تروریست ها بلکه به دلیل بازداشت های فله ای نیز است. دیگر هیچ کس امنیت ندارد. دیروز یکی از پیشخدمت های خانه ما سر کار نیامد زیرا پسرعمویش ربوده شده است. از این خانواده 15 هزار دلار در قبال آزادی آن شخص خواسته اند و آنها هم این پول را پرداخته اند اما شخص ربوده شده را هم همراه با شش نفر دیگر کشته اند.

س: شما حتی یک قدم بدون حضور محافظان شخصی خود برنمی دارید. آیا سلاح هم حمل می کنید؟

ج: من یک پزشک و سیاستمدار هستم و با اسلحه آشنایی ندارم. اما هنگامی که پست نخست وزیری را ترک می کردم یک از پادشاهان عرب یک هفت تیر کوچک به رسم هدیه به من داد. این سلاح سال ها در جعبه ای زیبا در خانه بود و چهار ماه پیش آن را از جعبه بیرون آوردم و محافظانم کار با آن را به من آموزش دادند. باور کنید هرگز فکر نمی کردم کارمان به این جا بکشد.

انتهای پیام

دیدگاه شما