در همه کشورهای دنیا برای رتبهبندی و تمایز افسران رده بالا و ژنرالها، معیارها و ملاکهایی را در نظر میگیرند و بر اساس آن قضاوت و مشاغل و مناصب سطوح بالا را واگذار میکنند که معمولاً این ملاکها شامل نظم و انضباط، دانش و بینش نظامی بالا، درک عمیق راهبردی، روحیه اطاعت، شجاعت و دلاوری، فیزیک بدنی مناسب، ورزیدگی جسمانی، رفتار اجتماعی خوب، رعایت آداب معاشرت و بسیاری موارد دیگر است.
معمولاً برای این دسته از نظامیان، هدفداری روشنی در زندگی متصور نیست، ارزشهای اخلاقی وجود ندارد و باورهای دینی و اعتقادی نیز مطرح نیست. چنین افرادی با ابزار و ادوات نظامی و اسلحههای دفاعی، انواع تهاجمهای نظامی را پدید میآورند، میکشند، میسوزانند، نابود میکنند و در واقع اسیر سیاست انسان مادی هستند. در مکتب اسلام و جهانبینی توحیدی علاوه بر معیارها و ملاکهای مثبت اشاره شده، یک امیر، سردار و ژنرال باید هدفدار بوده و به صفات و اخلاق اسلامی شامل ترس از خدا در جهاد، از خودگذشتگی و ایثار، شهادت طلبی، خدانگری در جهاد، توجه به پاداش اخروی، حفظ آرامش روحی، تواضع و فروتنی، ولایتمداری، بیریایی و اخلاص و موارد متعدد دیگر پایبند باشد و در غیر این صورت با امرا و ژنرالهای دنیای غرب تفاوتی نخواهد داشت.
سرباز اسلام
سپهبد شهید علی صیاد شیرازی، متولد 1323 شهرستان درگز، تربیت شده خانوادهای مذهبی، دانشآموخته دانشکده افسری(دانشگاه افسری امام علی(ع))، از جمله افسران و فرماندهان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران است که علاوه بر داشتن ویژگیهای یک ژنرال عالیرتبه و عالیمقام از نگاه کشورهای پیشرفته مادی، تمامی صفات یک سرباز راستین اسلام را نیز دارا بود.
در فراگیری علم و دانش بسیار مستعد، جدی و پرتلاش بود به نحوی که هنگام گذرانیدن دورههای مختلف اعم از دوران دانشجویی در دانشکده افسری، دوره مقدماتی توپخانه، دوره زبان انگلیسی و دوره هواسنجی بالستیک در کشور امریکا، همیشه جزو نفرات اول بود و به تعلیم و تعلم اهتمام خاصی داشت. در دورانی که به عنوان استاد در مرکز آموزش توپخانه و موشکها تدریس میکرد، بهترین بود.
در شجاعت انسان بینظیری بود و این خصوصیت در وجودش موج میزد و به هیچ عنوان از مرگ وحشت و هراس نداشت و در صحنههای بحرانی که انواع گلوله شلیک میشد، به نیت اتخاذ تصمیم صحیح، رفع مشکل و همراهی با سایر رزمندگان حضور مییافت و در طول هشت سال دفاع مقدس، پنج مرتبه زخمی شد و 22ترکش در بدن داشت و حتی یک بار ترکش، گلویش را دریده بود. او جانباز 70 درصد بود.
دارای ورزیدگی جسمانی و فیزیک بسیار مناسب بود به گونهای که در دوره تکاور(رنجر) که از مشکلترین دورههای ارتش است، نفر اول شد.
در نظم و انضباط شهره خاص و عام بود بهطوری که در سختترین شرایط و در معرکه جنگ، با لباس تمیز و اتو کرده، منظم، قبراق و آماده حضور مییافت. برای کوچکترین کار شخصی تا بزرگترین کار مسئولیتی، برنامهریزی و نظم دقیق داشت.
شهید صیاد شیرازی یک طراح جنگ و نظامی خوش فکر بود و با درک عمیق تاکتیکی، عملیاتی و راهبردی، در دوران هشت سال دفاع مقدس، هم دیدگاههای بسیار ارزشمند ارائه میکرد و هم از استادان خبره و زبردست دانشگاه جنگ در مسیر طراحی عملیات بهره میگرفت. وقتی در هفتم مهرماه 1360 توسط حضرت امام خمینی(ره) به فرماندهی نیروی زمینی ارتش منصوب شد، با هماهنگی کامل با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، هدایت عملیاتهای بزرگی مانند طریقالقدس، فتحالمبین، بیتالمقدس، رمضان و... را عهدهدار شد و پیروزیهای بزرگی را برای ایران اسلامی به ارمغان آورد. سردار سرلشکر پاسدار غلامعلی رشید در خصوص عملیات بیتالمقدس بیان داشتهاند که: «فتح خرمشهر، یادگار تدبیر عالی شهید صیاد شیرازی بود.»سال 1367 در عملیات مرصاد که مرزهای غربی جمهوری اسلامی ایران مورد هجوم منافقین کوردل قرار گرفته بود، داوطلبانه شرکت کرد و با روحیهای بسیجی، تدبیری ستودنی و شجاعتی بینظیر، ضربههای محکمی بر پیکر مزدوران منافق
وارد کرد.
شهید صیاد شیرازی شاگرد مکتب علوی و امام حسین(ع) بود. قبل از انجام هر کاری دعای فرج امام زمان(ع) میخواند و توسلش به ائمه اطهار و اهل بیت علیهمالسلام در شبهای عملیات مستمر بود. علاوه بر ویژگیهای یک افسر و امیر سرافراز ارتش، بسیار متقی، متواضع، ولایتمدار، صبور، سادهزیست، دلسوز و عامل به احکام اسلام بود. توجه فوقالعاده به نماز اول وقت داشت و در هر شرایطی نماز را اول وقت و به جماعت به جا میآورد. مقام معظم رهبری و فرمانده معزز کل قوا در خصوص شهید صیاد شیرازی میفرمایند: «صیاد شیرازی مانند دیگر مردان حق، از روزی که قدم در راه انقلاب نهادند، همواره سر و جان خود را برای نثار در راه خدا روی دست داشتند.»
اهتمام زیادی به انس با روحانیت و علما و بزرگان دین داشت و همیشه از پندها و نصایح علما و فضلا بهره میجست و آنها را به کار میگرفت. در این مسیر با مرحوم حضرت آیتالله العظمی بهاءالدینی که از بزرگان علم و معرفت بود، رابطه مرید و مراد داشت و همچنین در کلاسهای درس اخلاق مرحوم حضرت آیتالله مجتبی تهرانی شرکت میکرد.
سرتیپ ناصر آراسته، وصی و همرزم شهید، اوصاف او را چنین برشمرده است: «با بالا دستش امین، صریح و با صداقت بود. با زیر دستش کریم، دلسوز و با قاطعیت بود. با رقیبش جوانمرد، مشفق و با صمیمیت بود. با مردم متواضع، مهربان و با سخاوت بود. نسبت به امام و رهبرش عاشق، مطیع و یاور بود. نسبت به خدایش با تقوا، اخلاص و عبودیت بود. نسبت به انقلاب اسلامی، قانع، پرثمر و مدیون بود و خود را مدیون آن میدانست. نسبت به دشمن خود زیرک، بامروت و در مقابل او شجاع بود. با نفس خود سختگیر، حسابگر و بادقت و وسواس بود. بسیار به نفسش سخت میگرفت و از او حساب میکشید و در امورش دقت میکرد. در زندگیاش با برنامه، منظم، پرتلاش، بادقت و پشتکار بود و قرآن با گوشت و خونش آمیخته بود.»
کلام شهید
هرگاه رزمندگان و همرزمان و همکاران سپهبد شهید علی صیاد شیرازی از وی توصیه و پند و نصیحتی میخواستند روی تکه کاغذی مینوشت «مَن کانَ لله، کانَالله لَه» و به آنان میداد.
دستنوشتههای بسیاری از شهید به جای مانده که از جمله آن نوشتهها، این عبارتهاست: «خدایا تو را شکر و سپاس که به ما توفیق دادی در جبهههای نور حضور یابیم. خدایا در این تلاطم امواج روزگار، خود را متصل به لنگری میبینم که با لطف و رحمت تو، مرا در آرامش و سکینه قلبی محفوظ داشته است. تو را شکر و سپاس. خدایا رمز پیروزی و توفیق بر دشمنان را بر حسب تقدیر تو آموختهام، لیکن تو خود به من الهام کردهای که جمعی مخلصین بایستی از این رمز بهره برند تا نصرت و امدادت نازل گردد. خدایا بر صبر و شکیباییام بیفزا تا صلاحیت اصلاح شدن و اصلاح کردن داشته باشم.»
کلام آخر
16 فروردین 1378 مصادف با روز عید سعید غدیر، درجه سرلشکری شهید صیاد شیرازی از سوی مقام معظم رهبری و فرماندهی کل قوا به ایشان اعطا شد و در سحرگاه 21 فروردین 78، پس از عمری مجاهدت و تلاش خستگیناپذیر، به دست همان منافقین کوردلی که در عملیات مرصاد، شکست سختی را نصیبشان کرده بود، و همانگونه که آرزوی قلبیاش بود، به درجه رفیع شهادت و درجه سپهبدی نائل آمد و شهادت افتخارآمیزش، چون حیات پرثمرش، موجی از دینخواهی را برانگیخت. یادش گرامی و راهش پررهروباد.
منبع: ایران