از شمار دو چشم یک تن کم
وز شمار خرد هزاران بیش
مرحوم آیتالله دکتر علی اکبر صادقی را بالغ بر 40 سال است که می شناسم، از آن زمان که مقدمات برگزاری مراسم ساده ازدواج فاضل ارجمند جناب آقای سید محمد خاتمی با فرزند صالح، شریف و شایسته مرحوم صادقی در قم در حال انجام بود.
به گزارش جماران، از اولین دیدار، مرحوم دکتر صادقی را مردی خداترس، پرجذبه، مهربان و مبادی آداب یافتم و هر اندازه که آشناییام با ایشان عمیق تر شد فضائل ایشان را افزون تر یافتم و امروز که در سوگ ناباورانه این مرحوم قلم می زنم بر ارادتم به این بیت شریف بسیار افزوده شده است، بیتی که از نظر تعهد، تقوا، اصالت، شخصیت، علم و آگاهی شاید در ایران اسلامی کم نظیر باشد.
ایشان در کسوت روحانیت، به واسطه شایستگی و ویژگیهایی که داشت برای روحانیت مایه مباهات بود، در کسوت معلمی آموزش و پرورش یک فرهنگی ممتاز بود و در کسوت استادی دانشگاه شهید بهشتی یک استاد تمام عیار بود که هم از علم بهره فراوانی داشت و هم فضائل اخلاقیاش از او چهره ممتازی در دانشگاه ساخته بود.
جالب آنکه این روحانی حقوقدان، اشراف بیبدیل و کم نظیری بر ادبیات فارسی داشت و گاهی اوقات که فرصتی دست میداد و در محضر ایشان بودیم، آن مرحوم از خاطرات دوران تدریس در دانشگاه میگفت و از جمله اینکه ایشان در آزمونها نسبت به خط، انشاء و آیین نگارش ادبی پاسخ دانشجویان به سئوالات بسیار توجه داشت، به گونه ای که علاوه بر محتوای پاسخها، این نکات را در نمرهای که به دانشجویانش در رشته حقوق می داد لحاظ می کرد.
مرحوم آیتالله صادقی از نظر ادب یک انسان تمام عیار بود و حرمت و حریم آحاد مردم از کودک خردسال تا افراد با سنین بالا را مراعات میکرد و در عین حال از کسی توقع ادب نداشت و به ریا پشت پا زده بود.
ایشان از دوستداران خالص اهل بیت عصمت و طهارت بود و در آخرین جلسه روضه خوانی سنتی پرسابقه شان که به مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) چند روز پیش نیز به روال هر ساله در منزل ایشان برگزار شد، من نیز افتخار حضور داشتم و مشاهده کردم که مرحوم آیتالله صادقی علیرغم بیماری قلبی، آرتروز و کهولت سن بدون استثناء جلوی هر ورود کننده به مجلس و خروج کننده از مجلس تمام قد می ایستاد و ادب را به جا میآورد، ادبی که هیچکس از ایشان در این سن انتظار نداشت، اما از آن رو که ادب در ذات وجودی ایشان بود هیچ گاه و در هیچ شرایطی از ایشان جدا نمیشد.
مرحوم دکتر صادقی علاوه بر این همه فضائل، آنقدر بیتکلف بود و مراعات همه را میکرد که نمیخواست کوچکترین مزاحمتی برای کسی و حتی فرزندانش ایجاد کند و مرگش هم اینگونه مقدر شد که بعد از تعطیلات نوروز و بعد از مراسم سنتی سنواتی روضهخوانی و ادای احترامش به ساحت محبوبهاش حضرت صدیقه فاطمه طاهره(س) رقم بخورد. یقینا جامعه اسلامی ما به چنین افرادی که آمیزهای از علم، اخلاق، فرهنگ، ادب و فضیلتهای انسانی هستند به شدت نیازمند است.
این مصیبت را باید به دوستداران علم و فضیلت تسلیت گفت، چرا که ما استوانهای را از دست دادیم که از نظر احاطه به مسائل علمی، اخلاقی، فقهی و فضیلتهایی که جان انسانها را زیور و زینت میدهد کم نظیر بود. همچنین این ضایعه بزرگ را به ویژه به خانواده آن عالم روشن ضمیر، همسر بافضیلت و مکرم و فرزندان ارجمند و خانوادههای صدر، صداقت و خاتمی تسلیت میگویم و از خداوند متعال علو درجات این بزرگوار را خواهانم.