به گزارش جماران، ایران نوشت: زهرا بازدار همسر آزاده مسلم گلستانزاده در سالهایی که همسرش در اردوگاه تکریت 11 در اسارت دشمن بعث بود و در شرایطی که همسرش به عنوان شهید گلستانزاده شناخته شده بود، یقین داشت که او به شهادت نرسیده و تا پایان مبادله اسرا منتظر دیدار همسرش بود. بازدار که مادری ایمان، پیمان و مریم از یادگاران همسرش را برعهده داشت همان طور که هیچگاه نپذیرفت مسلم به شهادت رسیده سعی داشت به فرزندانش هم القا کند که پدرشان اسیر است و بزودی باز میگردد. او در سالهای اسارت، هیچگاه فرزندانش را بر سر مزار پدرشان نبرد تا اینکه در 7شهریورماه 69 همزمان با بازگشت اسرا به میهن، انتظار دیرینهاش با دیدار همسر در شیراز به حقیقت پیوست.در ادامه، گفتوگو با این همسر صبور را از نظر میگذرانید.
در ابتدا برایمان از روزهای آغازی آشنایی و ازدواج و همچنین پیش از آزادی همسرتان بگویید.
با توجه به خصوصیات اخلاقی آقای گلستانزاده از جمله دلسوزی و ایمانش، سال 59 با وی ازدواج کردم.سال 60 مسلم به استخدام سپاه پاسداران درآمد و 2سال بعد در سال 62 عازم جبهههای نبرد شد. درآن سالها هیچگاه مانع حضورش در جبهه نشدم چراکه همچون او راضی به رضای خداوند بودم، تا اینکه سال 65 برای انجام عملیاتی دوباره به جبهه اعزام شد،درحالی که آن زمان ما سه فرزند 5، 3 و یک ساله داشتیم جای خالی مسلم برای من که باید فرزندانمان را در نبود وی بزرگ میکردم، بسیار سخت بود. البته من با مادرهمسرم و در خانه آنان زندگی میکردم و ایشان در تمام مراحل کمک حال و یاور من بودند. بعد از عملیات کربلای 4، خبر شهادت بسیاری از رزمندههای شهر کازرون را آوردند که بسیاری از آنان مفقودالاثر بودند. در بیم و امید بودم و هرآن تصور شهادت مسلم مرا میآزرد چراکه 20 روز از اعزامش میگذشت و هیچ خبر یا نامهای از او به ما نرسیده بود. عملیات کربلای 5 آغاز شد و چند روز بعد خبر شهادت مسلم را برای خانواده او آوردند. ابتدا چند نفر از اعضای خانواده برای یافتن پیکرش به اهواز رفتند اما جست و جو برای یافتن پیکر او بینتیجه بود. البته در این مدت، دوستان،
آشنایان و فامیل، شهادت مسلم را کتمان میکردند اما خبر شهادت او زبان به زبان چرخید تا اینکه برادرم برای آماده کردن من گفت مسلم زخمی شده و قصد داریم برای ملاقات او به کرمانشاه برویم. بیتابی من از حد گذشته بود تا اینکه از بنیادشهید طبقی گل آوردند و در حیاط خانه گذاشتند و این به آن معنا بود که مسلم به شهادت رسیده است. خدا نصیب کسی نکند، باورش بسیارسخت بود و من به حدی ناراحت و بیقرار بودم که آشنایان تصور میکردند پس از شهادت مسلم زنده نمیمانم. مراسم ختم و پس از آن سوم، هفتم و چهلم و در پی آن 4سال سالگرد مسلم با شکوه خاصی برگزار شد. در این سالها خانواده او بسیار مرا کمک میکردند و مراقبت خاصی از من و فرزندانم داشتند.
در طول آن سالها که برای آزاده گلستانزاده مراسم میگرفتید و بر سر مزار وی حاضر میشدید، چه میگفتید و با جای خالیشان چگونه کنار میآمدید؟
خداوند را شاهد میگیرم که من هیچگاه قبول نکردم که مسلم شهید شده باشد. همواره دلم روشن بودکه مسلم زنده است و برمیگردد. حتی زمانی که بر سر مزارش حاضر میشدم، فرزندان خود را نمیبردم چراکه یقین داشتم،مسلم برمیگردد. شدت ناله و زاری من بر سر مزارش به حدی بود که روزی زنی در گلزار شهدا رو به من گفت:« این شهید پسرته که این همه براش بیتابی؟» روز و شب من همواره با یاد مسلم میگذشت.
چه چیزی به شما اطمینان میداد که وی اسیر است و باید منتظر باشید؟
در طول این سالها بارها که خواب مسلم را دیدم. همواره در خواب به من میگفت من زنده هستم و برمیگردم، من اسیر شدم. پس از گریه از غم دوری و فراق مسلم، در واقع بیشتر دوست داشتم در خواب باشم تا بیشتر بتوانم او را ببینم و دلخوشیام شاید همین خوابها بود.
در غیاب پدر، فرزندانتان را چگونه آرام میکردید؟
وقتی سراغ پدرشان را میگرفتند به آنان میگفتم که او شهید نشده، اسیر است و برمیگردد. شاید آنان بیرون از خانه میشنیدند که پدرشان شهید شده اما من به آنان تلقین کرده بودم که این گونه نیست و زنده است. البته دخترم مریم نزدیک به 2 هفته بشدت مریض و در بیمارستان بستری شد وپس از معاینه و آزمایشهای متعدد به من گفتند که جای خالی پدرش از لحاظ روحی بر او اثر گذاشته و به این دلیل مریض است، اما دو پسر دیگرم به نسبت بهتر با نبود پدر کنار میآمدند.
حال و هوایتان زمانی که خبر مبادله اسرا پخش شد، چه بود؟
از آنجا که به بچههایم قول داده بودم که پدرشان زنده است و برمیگردد. بیشتر بابت این موضوع ناراحت بودم که اگر گفتهام درست نباشد، با ضربه روحی که پس از آن به آنان وارد میشود، چه کنم. وقتی نخستین گروه از اسرا بازگشتند، برادر همسرم به همراه خانوادهاش نزد من آمدند و گفتند یکی از اسرا به کازرون آمده و برای مراسم استقبال میخواهیم برویم، بهتر است شما هم بیایید و من نیز همراهشان راهی خانه آن اسیر شدم. در خانه آن اسیر که نامش را اکنون به خاطر ندارم به من گفتند که مسلم گلستانزاده اسیر شده و قرار است بازگردد. من گفتم او آزاده گلستان است و کس دیگری است و این تنها شباهت نام خانوادگی است.
ناگفته نماندکه این دیداربا خانواده اسیر در حالی رخ میداد که مسلم در مرز کرمانشاه در قرنطینه به سر میبرد و آقای شجاعی یکی از دوستان خانوادگیمان، آزاده مرتزج یکی از رزمندگانی که با مسلم اسیر شده بود را میبیند و از وی درباره وضعیت اسرای کازرون سؤال میکند. آنجا آزاده مرتزج خبر اسارت مسلم را تأیید میکند و میگوید که او نیز آزاد شده است. آقای شجاعی به سرعت با خانواده خود تماس میگیرد تا به ما اطلاع دهد که آقای گلستانزاده قدم به خاک ایران گذاشته است.
به یاد دارید عکسالعمل مادر همسرتان از شنیدن این خبر چگونه بود؟
خواهر آقای شجاعی به خانه مادر همسرم میآیند تا خبر آزادی مسلم را بدهد و زمانی که مادر شوهرم در خانه را باز میکند و میشنود که پسرشان زنده است؛ آن قدر خوشحال میشود که گویی از خود بیخود شده بود. بعدها هم مادر همسرم به من گفت که 7 مرتبه دور خانم شجاعی که خبر زنده بودن مسلم را داده بود،
گشته است.
خبر را چگونه به شما رساندند؟
من درمسیر بازگشت از استقبال همان اسیر بودم که در راه بازگشت مادر و خواهر همسرم را دیدم. آنان مرا در آغوش گرفتند و خبر زنده بودن مسلم را دادند. باز هم قبول نمیکردم و میگفتم تشابه اسمی است و شما اشتباه میکنید.تا اینکه برادر گلستانزاده از مرز کرمانشاه، صحت و سقم خبر را پیگیری کرد و آنجا خبر تأیید شد. ساعت 3 صبح تمام اقوام و آشنایان در خانه جمع شدند. اما من وضعیت روحی آشفتهای داشتم و بارها از هوش رفتم. صبح به شیراز رفتیم تا از کاروان اسرا استقبال کنیم. منتظر دیدار مسلم بودم، اما نمیتوانستم روی پاهای خود بایستم. به ناچار در حالی که سه فرزندم به من تکیه کرده بودند، به درختی تکیه کردم. آنچه به چشم میدیدم، نمیتوانستم باور کنم اما آقای گلستانزاده در مقابلم بود و من قدرت نداشتم که فاصله بین مان را طی کنم تا به او برسم. زن عموی گلستانزاده که متوجه موضوع شده بود فریاد زد بیایید زهرا را ببرید تا از نزدیک مسلم را ببیند. نزدیک مسلم رسیدم درحالی که گریه اجازه هیچ صحبتی را نمیداد. هر دونفرمان غصه دوری و فراق این 4 سال را با گریه جبران کردیم.
من به بچهها پدرشان را معرفی کردم. مریم 5 ساله بود و اصلاً پدرش را نمیپذیرفت چرا که تنها عکسهای پدرش را دیده بود و حالا که آقای گلستانزاده هیچ شباهتی به عکسهایش نداشت، تنها یک جمله میگفت «من بابای عکسیمو میخوام». اما ایمان و پیمان چون سنشان بیشتر بود، راحت پذیرفتند.
وضعیت جسمانی وی پس از آزادی چگونه بود؟
حالش بسیار وخیم بود به گونهای که با خودم میگفتم که اگر در اسارت زنده مانده، با وضعیتی که دارد؛ حتماً پس از اسارت از دست میرود. تا مدتها در بیمارستان بستری بود تا بهبودی نسبی حاصل شد. در آن روزها، بابت این موضوع بسیار آشفته و ناراحت بودم و نگرانی از سلامت مسلم مرا بشدت آزار میداد.
هنوز سنگ قبر مزار ایشان را دارید؟
خیر. در همان سالها برای خاکسپاری یکی از شهدای شهرمان به بنیاد شهید دادیم.
پس از پشت سر گذاشتن آن دوران پر فراز و نشیب اکنون زندگی را چگونه میگذرانید؟
گلستانزاده مرد خانواده، دلسوز، محکم و استوار همچنین مردمدار و مردم دوست است و هیچ وقت در کمک به مردم از هیچ کوششی دریغ نمیکنند. بسیار در حق خانواده زحمت میکشد و هنوز هم خواب اسارت را میبیند و در حال و هوای آن روزها میرود. در مواقعی هم که از لحاظ روحی و روانی به هم ریخته و آشفته میشود از اثرات بد روزهای سخت اسارت است. اما وی با سرافرازی آن روزها را پشت سر گذاشته