جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نگهبان عراقی که از صلوات فرستادن اسرا رنج می برد

حسن چوپان نامی بود که اسرای ایرانی در اردوگاه برای یک نگهبان عراقی انتخاب کرده بودند؛نگهبانی که فرستادن صلوات بسیار او را رنج می داد به همین دلیل اسرا از این نقطه ضعف او استفاده می کردند.

کد خبر: ۳۸۵۸۴
نگهبان عراقی که از صلوات فرستادن اسرا رنج می برد

سردار عبدالله کریمی مشاور بنیاد شهید در امور آزادگان که خاطرات دوران اسارت خود را گردآوری کرده با اعلام مطلب مزبور افزود: در اردوگاه‌های اسارت برای اسیران اتفاقات متعددی می‌افتد که هر کدام می‌تواند امید زندگی و زنده ماندن را از فرد بگیرد و تنها یک چیز این امید را روشن نگه می‌دارد و آن نیروی نامرئی حاکم بر قلب اسیر مومن است. تنها این نیرو او را به سوی آزادی واقعی هدایت می‌کند.
اسرا برای حفظ و دفاع از ارزش‌های اسلامی و انسانی دلیرانه و تا سرحد شهادت بر سر حراست از اصول لایتغیر خدایی پیش رفتند و دشمن را به موضع انفعال کشاندند.
‌داستان حسن چوپان
روزی نگهبان جدیدی به اردوگاه آمد به نام حسن که در مدت کوتاهی بین بچه‌ها به ˈحسن چوپانˈ معروف شد.
او اهل قیافه گرفتن بود و زیاد بکن و نکن می‌کرد. بچه‌ها هم تا می‌توانستند مستقیم و غیر مستقیم سر به سرش می‌گذاشتند و به قیافه شش در چهار او می‌خندیدند.
حسن چوپان کوتاه قد بود و لاغر اندام و لباس‌های نظامی به تنش زار می زد، گاهی هم بادی به غبغب می انداخت و با نوک سبیل های کم پشتش بازی می کرد و صورت گندمگون و استخوانی‌اش را در هم می‌کشید و ادای فرماندهان را در می آورد.
تا وارد می شد با چشم های ریزش در و دیوار آسایشگاه را از نظرمی گذراند و تک تک اسرا را بر انداز می کرد، او کشته مرده این بود که برایش پا بکوبند.
آن هم با صدای بلند؛ از این کار خیلی خوشش می‌آمد اگر صدای پا کوبیدن بچه ها ضعیف بود آنها را وادار می کرد چندین بار این کار را انجام دهند تازه این کار را بی احترامی به خود می دانست.
او فارسی را دست و پا شکسته از بچه ها یاد گرفته بود، می‌گفت: باید پا کوبیدن را به شما آموزش دهم.
فریاد می زد: این چه جور پا کوبیدنی است.
پای راستش را بالا می برد و محکم لب حوض می‌کوبید.
می گفت: این صدای پای یک خر است! آن صدای پای هزار خر است!
صدای پای بچه‌ها را می‌گفت، حسن چوپان که زیاد غر ولند می‌کرد، حساسیت دیگری هم داشت و آن دمپایی بود.
وای به روزی که دمپایی بچه ها دمر افتاده بود و یا در جای بلندی قرار داشت آن وقت بود که از کوره در می رفت و به زمین و زمان فحش می داد، البته چون به زبان عربی غلیظ فحش می‌ داد، بچه‌ها چیزی از آن را نمی‌فهمیدند و خنده شان می‌گرفت.
فرستادن صلوات هم از آن چیزهایی بود که حسن را رنج می‌داد، او این کار را مخل نظم آسایشگاه می‌دانست اما چون نمی‌توانست مانع این کار شود برای این که متهم به همکاری با ما نشود، دمش را روی کولش می‌گذاشت و می‌رفت برای همین هر وقت حسن چوپان به بچه ها نزدیک می شد، آنها با صدای بلند صلوات می‌فرستادند.
در چنین مواقعی حسن اخمهایش در هم می‌رفت، کمی مکث می‌کرد و نگاه چپ به کسی که صلوات فرستاده بود می‌انداخت و از او دور می‌شد.

انتهای پیام

دیدگاه شما