دهم فروردین سالروز درگذشت آیتالله سید حسین طباطبایی بروجردی است؛ فقیه فرهیخته ای که با جامع نگری و تقوا در راه اعتلای اسلام گام برداشت و با ارایهی خدمات ارزنده نام خود را فراتر از مرزهای جهان تشیع ماندگار کرد.
آیت الله سید حسین طباطبایی بروجردی که نسبش به حسن مثنی، فرزند امام حسن مجتبی(ع) میرسد در 1250 هجری خورشیدی در بروجرد دیده به جهان گشود و در کنار پدر صاحب کمالی چون سید علی طباطبایی رشد و پرورش یافت.
وی در هفت سالگی به مکتب رفت و تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خویش گذراند و برای فراگیری علوم رایج آن روزگار راهی حوزه ی علمیه دارالعلم اصفهان شد و هشت سال با پشتکار و تلاش از مجلس درس استادانی بنام چون آیتالله ابوالمعالی، حکیم قشقایی و هچنین حکیم کاشانی برای فراگیری سطوح فقه، اصول و ادبیات عرب، حکمت، فلسفه، کلام و منطق بهره برد.
این دانشمند فرزانه برای تکمیل علم و دانستههای خود، به حوزه ی علمیه ی نجف رفت و در آنجا فقه، اصول و حکمت را در مجلس درس علامه یزدی، آقا شریعت اصفهانی و آخوند خراسانی فراگرفت و با تلاش و کوشش فراوان به درجه ی اجتهاد نایل آمد و به ایران بازگشت و راهی بروجرد شد و در آن دیار به تدریس پرداخت.
این فقیه وارسته پس از مدتی به حوزه ی علمیه قم رفت و به دلیل احاطه ی کامل بر امور دینی و اسلامی پس از درگذشت آیت الله حائری زعیم حوزه علمیه قم، در صدر استادان بزرگ این حوزه و بر مسند زعامت حوزه علمیه قم قرار گرفت. جایگاه والای وی در این نهاد علمی و دینی سبب شد تا در دوره ای که ظلم و استبداد رژیم پهلوی بر کشور حاکم بود، مانع اجرای برنامه های ضد دینی رژیم پهلوی شود.
او با آموزش صحیح، شاگردان بسیاری را پرورش داد و با تاسیس مدرسههای بزرگ، کتابخانه ها و بناهای مذهبی خدمات ارزندهای را به جهان اسلام کرد.
از استاد طباطبایی بروجردی اثرهای ارزندهای چون مناسک الحج، مستدرک فهرست منتخب الدین، جامع احادیث الشیعه، تجرید اسانید الامانی و تجرید اسانید الاستبصار، حاشیه علی کفایه الاصول، المهدی فی کتب اهل السنه، الآثار المنظومه، انیس المقلدین، مجمع الفروع به یادگار مانده است.
سرانجام این روحانی فرهیخته در دهم فروردین 1340 هجری خورشیدی بر اثر بیماری قلبی دیده از جهان فروبست و در کنار مسجد اعظم قم به خاک سپرده شد.
منبع: ایرنا