نوه دختری آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی، از نسخه شناسان و کتابداران بنام کشور در سال 1308، در قم چشم به جهان گشود و مراحل تحصیلی را در آن جا طی کرد. استاد عبدالحسین حائری در کودکی، قرآن و خواندن و نوشتن را در مکتب فراگرفت. سپس نزد پدرش، مقدمات عربی و بعضی کتابهای لغت و دروس مدرسهای را خواند و سطوح عالی فقه و اصول را تا سن نوزده سالگی به پایان رساند. بعد از آن نزد کسانی مانند آیات عظام محمد تقی خوانساری، صدرالدین صدر، محمد حجت و حسین طباطبایی بروجردی دروس خارج را گذراند و در سن ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد نایل شد و به تهران عزیمت کرد. 17 سال عضو هیات مولفان لغتنامه دهخدا بود و بر چاپ چند جلد از آن نیز نظارت داشت. حائری بیش از نیم قرن ( از سال ۱۳۳۱) در کتابخانه مجلس شورای اسلامی مشغول به خدمت بوده و نزدیک به ۲۰ سال از این دوران را عهدهدار سمت ریاست کتابخانه مجلس بوده است. وی صاحب نظریه «بازنویسی تاریخ علم بر اساس بازنویسی فهارس نسخ خطی» است که جایزهای جهانی را نیز برای وی به ارمغان آورده است.
به گزارش جماران، پرتال امام خمینی(س) گزیده ای از کتاب "امام به روایت دانشوران" را منتشر کرده است که گوشه ای از خاطرات ایشان از امام راحل است:
... در جریان فوت مرحوم جدمان بود که برای اولین بار آقای خمینی را دیدم. ایشان پیش حاجآقا مرتضی زیاد میآمدند. صحنه رفتار ایشان کاملا در ذهنم هست که با داییام (حاج آقا مرتضی حائری) میرفتند و میآمدند. جلسات فاتحه با وجود ممنوعیت، در خانه ما برقرار بود و مردم در آنها شرکت میکردند. در تمام آن جلسات آقای خمینی هم شرکت مینمودند. من اولین بار آن قامت و آن منش را دیدم و در ذهنم قیافه آشنا شد.
در مراحل آغازین تشکیل حوزه در قم حجرههای مدرسه فیضیه و دارالشفاء به وسیله درویشها و بعضی خدمه اشغال بود که در آنجا تریاک میکشیدند. یکی از مراحل اصلاح حوزه این بود که آنها را بیرون کنند. بعضیها خصوصا خدمه، قوم خاصی بودند که مقاومتشان در مقابل این جور اصلاحات بیشتر بود. معروف است که یکی از آنها از مدرسه بیرون نرفته است. امام که جزو نخستین مهاجرین به قم بودهاند در آن قضیه دخالت کرده و میزنند تو گوش آن فرد، چون ظاهرا اهانت نیز کرده بود ...
متن کامل این خاطره را می توانید در پرتال امام خمینی(س) مشاهده کنید.