زمستان را نمیتوان ادامه داد، بهار در راه است، همان رستاخیزی که زمین در استقبالش کلاه از سر برمیدارد و رازهای رنگارنگ را نثارش میکند.
بهار بعثت دوباره زمین است که هر ساله آیات سوسن و سنبل را بر سینه خاک نازل میکند و به عدالت سهمی از گل و ریحان به همه دشتها و دستها میبخشد. بهار همراه بوی باران، ساده و نجیب از سمت جنتالماوی سر میرسد و محدوده عشق را وسعت میدهد و انسان را به معراج زیباییها میبرد.
بهار هجی کلمه خدا با لهجه طبیعت است و مظهر اقتدار ذات لایزالش.
در بهار، انسان دلش عجیب هوای بهشت میکند، با آوازهای پرندگان و جلوههای سبز در سبزش.
***
در غلغله بهار سر میرسید گمنام و بیپلاک، از افق شلمچه، با پیشانیبندهای «یا فاطمه الزهرا(س)». از آن تاریخ تا این جغرافیا یادتان را مرور میکنیم، یاد و خاطره شبها و روزهای کربلای 5، خیبر، بدر و... یاد ترکشهای بیدریغ که سخاوتمندانه سویتان میشتافتند و با هر گلوله که بر تنتان مینشست باغ ایمان پرشکوفه میشد و خورشید ایمان انجماد تردید را آب میکرد.
خاطره آن ارادههایی که تا ارتفاع «قد قامت الجهاد» قد کشیدند و خشونت جنگ را به بازی گرفتند. از آن روزها که در مساحت یقینتان ترس و تردید جرأت شکفتن نداشت و در هندسه هستی کسی نمیتوانست صلابت ایمانتان را نادیده بگیرد. از آن روزها که راه آسمان به رویتان باز بود و تا اوج شهود پر میکشیدید.
***
امروز، اما، اگرچه در خیزها و فرازها نامتان سروده میشود و تصویرتان اینجا و آنجا سرلوحه و کلیشه آرزوهای کوچک و حقیر شده که با آن سکه و سکوت را تمدید میکنند، لکن یادتان از سنگینی هیچ خوابی نمیکاهد و از کثرت تفاوتها، بسیاری بیتفاوت ماندهاند.
دیگر صلابت و شکوه نام و یادتان در بلاغت هیچ خطیبی نیست، چشمها فصل اشک ندارند و شکوفایی بغض مادران در انجماد بیتفاوتیها گم میشوند.
کوچههای کوچک خاطره، با دیوارهای سرد و آهنین آنقدر قد کشیدهاند که رنگین کمان از پس آنها پیدا نیست. اگرچه نامتان را به کوچه سنجاق کردهاند اما بوی غربتتان همه جا به مشام میرسد.
***
لبریز از حس بارانم، همچون روزهای اردیبهشت، میخواهم پروانه باشم در رگ این لحظههای بیشکیب، باردیگر از پس فاصله تا عمق خاطره سفر میکنم و یاد و خاطره آینهها را مرور میکنم.
و در آستانه حلول بهار رو به طراوت باران میایستم و با الهام از بهار بیدعوت به مهمانی دلم میروم و به تماشای خودم مینشینم و با لهجه صمیمی بهار و در قنوت نیاز میخوانم «یا مقلبالقلوب والابصار، یا محول الحول والاحوال، حول حالنا الی احسنالحال»
آه ای آیینههای روبهرو
باز ما ماندیم و بغضی در گلو
دشتهای ما حریم لالههاست
پای مگذارید اینجا بیوضو
باز میبینم طلوع عشق را
صبح در آیینه لبخند او
او غریبانه از اینجا پر گشود
در غروبی تلخ و دور از های و هو
گر هوای گریه داری مثل من
«هرچه میخواهد دلت تنگت بگو»
منبع: ایران