پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری، خاطره حضرت آیتالله خامنهای از سردار شهید کاوه و پدر این شهید بزرگوار را منتشر کرد.
به گزارش جماران، این خاطره به شرح ذیل است:
این خاطره مربوط به تاریخ 27/5/1367 است. من در خود سپاه عناصر بسیار خوبی را سراغ دارم که اینها آمادگی خودسازی و دیگرسازی داشتند و دارند، خوب است من از برادر شهید عزیزمان محمود کاوه یاد کنم که من او را از بچگی اش میشناختم. پدر این شهید جزو اصحاب و ملازمین همیشگی مسجد امام حسن بود - که بنده آنجا نماز میخواندم و سخنرانی میکردم - دست این بچه را هم میگرفت با خودش میآورد، و من میدانستم همین یک پسر را دارد، پدرش هم می شناسید شما دیگر - قاعدتا برادرهای مشهدی می شناسند - از همان وقت ها همین جور بود. پرشور و بی محابا در برخورد، گاهی حرفهای تندی هم میزد که در دوران اختناق آن جور حرفی کسی نمیزد. این بچه آن جور توی این محیط خانوادگی پرشور و پرهیجان تربیت شد و خوراک فکری او از دوران نوجوانیش - که شاید آن سالهایی که من دیدم ایشان مثلا دوازده - سیزده سال چهارده سال شاید بیشتر نداشت - حالادقیقا البته درست یادم نیست - عبارت بود از مطالب مسجد امام حسن. که اگر از شماها برادرهایی آن وقت بودند میدانند چه صنف مطالبی بود؟ و می شود فهمید دیگر. از نوارها و آثار آن مسجد [میشد فهمید] که چه نوع مطالبی بود. در یک چنین محیط فکری این جوان تربیت شد، و جزو عناصر کم نظیری بود که من او را درصدد خودسازی یافتم: حقیقتا اهل خودسازی بود - هم خودسازی معنوی و اخلاقی و تقوایی، هم خودسازی رزمی - در یکی از عملیات اخیر دستش مجروح شده بود - که آمد مشهد و مدتی هم اینجا بیمارستان بود، مدت کوتاهی ظاهرا، بعد برگشت مجددا جبهه - تهران آمد سراغ من: من دیدم دستش متورم است. بنده نسبت به این کسانی که دست هایشان آسیب دیده یک حساسیتی دارم، فوری میپرسم دستت درد میکند. پرسیدم دستت درد میکند، گفت که نه. بعد من اطلاع پیدا کردم، برادرهای که آنجا بودند، برادرهای مشهدیای که آنجا هستند، گفتند دستش شدید درد میکند، این همه درد را کتمان می کرد و نمی گفت - که این مستحب است، که انسان حتی المقدور درد را کتمان کند و به دیگران نگوید - یک چنین حالت خودسازی ایشان داشت. یک فرمانده بسیار خوب بود، از لحاظ اداره واحد خودش که تیپ ویژه شهدا - تیپ ویژه آن روز شهدا فکر میکنم حالالشگر شده، آن وقت تیپ بود - یک واحد خوب بود جزو واحدهای کارآمد ما محسوب میشد و به این عنوان از آن نام برده میشد، خود او هم در عملیات گوناگونی شرکت داشت، و کارآزموده میدان جنگ شده بود: از لحاظ نظم اداره واحد، مدیریت قوی، دوستی و رفاقت با عناصر لشگر و از لحاظ معنوی، اخلاق، ادب، تربیت توجه و ذکر یک انسان جوان اما برجسته بود. این هم یکی از خصوصیات دوران ما است، که برجستگان همیشه از پیرها نیستند، آدم جوان ها و بچهها را میبیند که جزو چهره های برجسته میشوند. رهبان اللیل و اوسط النهار غالبا توی همین بچههایند، توی همین جوانهایند. ما نشستیم از دور داریم نگاه میکنیم حسرت میخوریم، و آرزو میکنیم کاش برویم توی محیط آنها. کمتر وقتی است که بنده همین حالاها دلم پرواز نکند به سمت محفل سنگرنشینان: آنجا انسان ساخته می شود و خوب هم ساخته می شود، و این جوان ها خوب ساخته شدند، و شهید کاوه حقیقتا خوب ساخته شد.