اعتراف میکنم که تصوراتم از جایی که قرار بود برویم با آنچه دیدم خیلی فرق داشت. تصورم این بود که با آدم هایی رو به رو می شوم که در جوانی به زور و ناخواسته به جنگی رفته اند که آن جنگ قسمت هایی از وجودشان را گرفته و حالا آنها از این بابت عصبانی و پشیمانند. برای منی که با یک سرما خوردگی آسمان را به زمین می دوزم و از همه چیز طلبکار و گله مند میشوم، این حد از انرژی قابل تصور نبود. انتظار داشتم افرادی بد اخلاق و بی حوصله و ناراضی از همه کس و همه چیز را ببینم. اما به محض ورود به آسایشگاه ثارالله که متعلق به جانبازان قطع نخاعی سپاه و بسیج است و دیدن مسوول هماهنگی تمام تصورات منفی ام رفته رفته رنگ باخت. آقای عظیمی که مسوول فعالیت های فرهنگی آسایشگاه بود در همان ابتدا ما را به نمازخانه آسایشگاه راهنمایی کرد و توضیح داد که: «امروز برنامه اصلاح موی جانبازها رو به صورت رایگان داریم. از مجتمع فنی و حرفه یی اومدن، شما هم از اینجا شروع کنید.»
در نماز خانه صندلیهایی چیده شده بود برای نشستن بازدید کنندهها و آرایشگران مشغول آماده کردن وسایل خود بودند. چند دقیقه یی را در نمازخانه ماندیم اما برنامه اصلاح مو به دلیل حضور ملاقات کننده ها به تعویق افتاد و ما هم به همین دلیل برای عکاسی و هم صحبت شدن با جانبازان به اتاقهایشان رفتیم.
در نخستین اتاق، دو نفر از جانبازان بودند که یکی از آنها قطع نخاع از گردن بودند. با آنها مشغول به صحبت شدیم. برایشان توضیح دادیم که از روزنامه آمده ایم و می خواهیم برایمان بگویند از هر چه می خواهند. یکی از آنها شروع به حرف زدن کرد. از خانه اش گفت که اوضاع خوبی ندارد و قدیمی شده است و اینکه خواسته خانه اش را عوض کنند اما نکرده اند. او گفت: «دوتا خونه هم نخواستما، گفتم همون خونه رو بردارین یکی دیگه بهم بدین اما خب نکردن دیگه!» می گوید: «ما از مردم توقعی نداریم، همین که میان به ما سر می زنن خیلی خوشحال میشیم. اما از مسوولان توقع داریم. اینکه بیان یدونه یا دوتا سکه بدن و برن که فایده نداره. رسیدگی باید همیشه باشه. ما پرستار دائم لازم داریم. هزینه معاش داریم. کلاخرج زندگیمون بالاست. یا یه حرف نزنن یا اگر زدن بهش عمل کنن.» او همواره تاکید می کند که از مردم هیچ توقعی ندارد و می گوید: «مردم ما خیلی مردم خوبی هستن، اما مسوولانمون قدرشونو نمیدونن.» جمله یی که بارها و از تقریبا تمام کسانی که با ما صحبت کردند شنیدم. از وضعیت جامعه می پرسم و می گوید: «این طوری که جناح بندی شده و همه رو به روی هم شدن اصلاخوب نیست.
یه جا آبروی یکی رو می برن و به یکی اجازه نمی دن حرف بزنه. اینجوری خیلی بده. » او فکر می کند نسل جدید با وجود تفاوت هایی که با جوانی های خودشان دارند اگر خدای نکرده جنگ شود، درست مثل آنها پای مملکت شان تا آخرین لحظه می ایستند. وقت رفتن می گوید:« باز هم میایید؟» به او قول می دهیم که باز هم به آنها سر بزنیم.
اتاق بعدی بزرگ تر است و تعداد بیشتری از جانبازان در این اتاق تخت دارند. این اتاق شلوغ است و ملاقات کننده ها زیاد هستند. عده زیادی از ملاقات کننده ها اطراف تختی جمع شده اند که عکس هایی از مرحوم ناصر حجازی بالای آن نصب شده و بازارکل کل های استقلال و پرسپولیسی داغ شده. کنار تخت دیگری عکسی دسته جمعی از فرماندهان جنگ خودنمایی می کند. به سراغ حاج حسین که سرش خلوت تر است می رویم. شوخ است و سرحال. برایش می گوییم از روزنامه آمده ایم. او هم برایمان می گوید که یک ترکش چگونه در ابتدای جوانی پاهایش را از او گرفته است. او هم از رسیدگی مسوولان ناراضی است اما می گوید: «مردم ما خیلی مردم خوبی هستن. باید قدرشونو دونست.» می پرسیم: «از مسوولان کسی به دیدنتون میاد؟» با خنده و لحن خاص خودش می گوید: «خونه حسن روحانی رو بلدی؟» با جواب منفی ما ادامه می دهد: «همین چندتا کوچه پایین تره. سرش پلیس وایساده. داشتی می رفتی نگاه کن. همین جاست خونش. همسایس.» و این شوخی گلایه یی از همسایه یی بود که به دیدن شان نرفته است. از او می پرسیم: «خودتون یا خانوادتون از اینکه رفتین جبهه پشیمون نیستید؟» جدی می شود و می گوید: «نه اصلا. وظیفه مون
بود. خانواد م هم الان خوشحالن. شماهام اون موقع بودین بی چون و چرا می رفتین. » جانباز دیگری روی تخت دراز کشیده که تمایلی به حرف زدن با ما ندارد و ما را به دوست دیگرش ارجاع می دهد. او هم به تازگی عمل جراحی دشواری را پشت سر گذاشته و بسیار به سختی اما با خوشرویی گرم صحبت می شود. او هم همانند دیگر هم رزمانش از مردم راضی است. می گوید: «مردم ما خیلی خوبن. شما این خارجی هارو ببین، تا یه ذره یه چیز گرون میشه میریزن تو خیابون و اعتراض میکنن اما مردم ایران با این همه فشار خیلی صبورن و پشت مسوولان.» از او می خواهیم راجع به تفاوت نسل خودشان با نسل الان، نظرش را بگوید. جواب می دهد:
« تفاوت بیشتر به این خاطره که الان جوونا اطلاعات و آگاهیشون خیلی بیشتره و همین طور امکاناتشون. اون موقع که ما جوون بودیم، جنگ شد و فقط یه راه و یه گزینه داشتیم و همونو هم انتخاب کردیم. اما الان هم راه های بیشتر و هم انتخابای متفاوت تری هست. هر چند مطمئنم اگر پاش بیفته همه شماها از مملکت دفاع می کنین مثل همه ما.» از او راجع به شرایط جامعه می پرسیم، کم و بیش از اوضاع راضی است اما معتقد است برای این مردم مسوولان باید بیشتر تلاش کنند و هوایشان را داشته باشند. به اتاق دیگری می رویم که بزرگ است اما نه به اندازه اتاق قبلی. گروه ملاقات کننده ها از اتاقی به اتاق دیگر می روند و حالاهم در این اتاق با سر و صدای مخصوص خودشان جمع شده اند. این اتاق نسبت به اتاق های دیگر لوازم و تزیینات بیشتری دارد. در بدو ورود با سه پایه و بوم نقاشی رو به رو شدیم. از سرتا سر دیوار ها تابلوهای نقاشی آویزان است. نقاشی هایی بیشتر از طبیعت و چند پرتره. آقای عظیمی عباس ساکی را نشان مان می دهد که نقاش است. نقاشی که خودش نقاشی را یاد گرفته. اطرافش شلوغ است. این اتاق علاوه بر نقاشی های روی دیوار، کمدی پر از نشان های افتخار که به مناسبت
های مختلف توسط جانبازان دریافت شده هم دارد و البته دیواری که با عکس های مخصوص یک استقلالی تزیین می شود. نزدیک آقای ساکی می رویم که در حال صحبت راجع به فیلم «چ» است. می گوید: «چمران رو خیلی شل ساخته.» از او نظرش را راجع به فیلم های ساخته شده راجع به جنگ می پرسیم که می گوید: «فیلمای جنگو واقعی نمی سازن. خیلی هاش بیخوده. تو جنگ فرصت نمیشه سرتو بچرخونی. اون موقع ها ما ماهی یک بار هم رنگ حمامو نمی دیدیم، اما توو فیلما که این طوری نشون نمیدن. بعضی هاش هم آنقدر بده که ما خودمون اعصابمون خراب میشه دیگه چه برسه به مردم. » آقای ساکی برایمان می گوید: «دوسال سربازی کردستان بودم. بعد که تموم شد عید اومدم خونه، اما 10 فروردین رفتم داوطلبانه بسیج و اعزام شدم. 5 روز بعد هم مجروح شدم. اون موقع که ترکش خوردم و دیگه نمیتونستم پاهامو تکون بدم، بدنم زخم شده بود و همش باید می خوابیدم، روی تخت شروع کردم به نقاشی کشیدن. بعد از اون هم خط کار کردم، کنارش درس هم خوندم و دیپلم گرفتم. بعد که دیگه تونستم روی ویلچر بشینم رفتم دانشگاه و لیسانس تاریخ گرفتم.» از او نظرش را راجع به نسل جدید و اینکه فکر می کنند پشتکار نسل خودشان را دارند یا
نه. می گوید: «هر چند که خیلی خیلی جوونا با دوره ما فرق دارن که اونم طبیعیه و به خاطر پیشرفته، اما خب خیلی بچه های خوبین. پشتکار هم دارن. به وقتش همه کار هم میکنن.» از او می پرسیم: «چرا نسل ما اسطوره های نسل شمارو نداره؟» می گوید: « شما هم اسطوره های خودتون رو دارید. نمیشه نداشته باشید. شاید با زمان ما فرق داشته باشه. اما دارید شما هم.» به آخر وقت مان نزدیک شده ایم که آقای عظیمی هم به جمع ما اضافه می شود. می گوید: « اینو بگید که اینجا همه جور آدمی میاد. با هر تیپ و ظاهری. ما و جانبازهای عزیز خوشحال میشیم هر کس بیاد عیادت. اینکه از بیرون فکر میکنن اینجا مقررات سخت داره و ما خیلی سختگیر و بداخلاقیم اصلاواقعی نیست.» آقای ساکی می گوید: «ما هم آدمیم مثل بقیه. تو جامعه می گردیم و می دونیم اوضاع چطوریه! ولی خیلی ها تصور غلطی دارن. ما حتی اینجا همسایههایی داریم که میان تا دیروقت شب نشینی. کلی هم میگیم و میخندیم.»به یاد خودم می افتم، که چه فکر میکردم اما با چه چیزی رو به رو شدم!
منبع: اعتماد