حال و هوای عید کمکم به مشام میرسد. حال و هوایی که بوی عیدی، آجیل و شیرینی را با خود به همراه دارد و بسیاری از ما برای در آغوش کشیدنش روزشماری میکنیم. فارغ از شیرینیهای این روزها، درگیریهای مختص نزدیکی به عید نیز رنگ و بوی خودش را دارد؛ خانهتکانی، خرید، نونوار شدن خانه و زندگی و هزاران مسأله دیگر که چشمک زنان ما را به سوی خود فرا میخواند. دلمشغولیهایی که عادت ما شده و گویی راه گریزی از آن نداریم.
عادتهایی که به گفته شهید آوینی، هر چه عمیقتر و وسیعتر باشد، انقلابی بزرگتر لازم است تا بندهایش را از دست و پای جان بشر بگسلد. عاداتی مقارن با چسبیدن به دنیا که بدون هماهنگی با آنها نمیتوان وارد مقولات معنوی شد. میگویم هماهنگی اما شاید این واژه برای برخی از ما آنچنان ملموس نباشد چرا که خودمان میدانیم هماهنگی جایش را به بندگی داده و ما بنده دنیا شدهایم.
بندگی که شهدا صورت خداییاش را تصویر و پرواز در مسیر بندگی حق را تجربه کردند. تجربهای که برای بسیاری از فرماندهان شهید در همین ایام اسفندماه روی داد در روزهایی مثل اکنون که همه در تدارک عید بودند. تجربهای که شهیدان محمدابراهیم همت، مهدی و حمید باکری، حسین خرازی، حسن زمانی، محمد کارور، مجید پازوکی، سیدمحمد اینانلو، علی جزمانی، حبیبالله افتخاریان، عبدالحسین برونسی، عباس کریمی، کاظم نجفی رستگار و... به شیرینی هر چه تمامتر در آستانه سال نو کسب کردند.
فرماندهانی که هر یک در سیاره رنج راه خود را پیدا کردند و هدف نهایی را نشانه گرفتند. در بین شهدا اما شهید حمید باکری، قائم مقام لشکر 31 عاشورا از شهدای اسفندماه پیشنهاد خوبی برای دوستانش در جبههها داشت که برای ما نیز دانستنش بد نیست. او، آنها را دعوت به شهادت کرده و گفته بود: «دعا کنید خداوند شهادت را نصیب شما کند، در غیر این صورت زمانی فرا میرسد که جنگ تمام میشود و رزمندگان امروز 3 دسته میشوند؛ اول، دستهای که به مخالفت با گذشته خود برمیخیزند و از گذشتهشان پشیمان میشوند. دوم، دستهای که راه بیتفاوتی را برمیگزینند و در زندگی مادی غرق میشوند. سوم، دستهای که به گذشته خود وفادار میمانند و احساس مسئولیت میکنند که از شدت مصایب و غصهها، دق خواهند کرد. پس، از خداوند بخواهید با رسیدن به شهادت از عواقب زندگی پس از جنگ در امان بمانید، چون عاقبت دو دسته اول ختم به خیر نخواهد شد و جزو دسته سوم ماندن هم بسیار سخت و دشوار خواهد بود.»
با توجه به گفته این شهید بزرگوار، اگر بخواهیم حال و روز خودمان و جوانهای جامعه را توصیف کنیم، چه باید بگویم. اول، دستهای که چیزی از گذشته خود نمیدانند که بخواهند به آن بنازند یا افتخار کنند یا شاید هم از مقاطعی در تاریخ شرمنده باشند. دوم، دستهای که به همه چیز و همه کس بیتفاوت هستند. به گفته شهید باکری، در زندگی مادی غرق میشوند و ضربالمثل «فکر نان کن که خربزه آب است» را سرلوحه کار خویش قرار دادند. سوم، دستهای که میکوشند تا راه رسیدن به خدایشان را بیابند و در آن
غوطهور شوند.
در هر کدام از این دستهها که قرار بگیریم اما یک چیز یادمان باشد و آن این است که عاقبت دو دسته اول را تضمینی نیست و رسیدن به دسته آخر نیز با دنیا و منفعتطلبی و عافیتخواهی میسر نیست.
منبع: ایران