سالهاست که لشکر امام حسین(ع) بی حسین مانده است. گیسوان سوخته نخلها بیترنم نگاهت پریشانند و بسیجیان مظلوم در سنگرهای جدایی به بی تو بودن میاندیشند. آن روز که تو تبسم فرشتهها را لبیک گفتی، خط مقدم را حال و هوای غریبی فرا گرفت. ما بر حال و روز خود گریستیم و دریافتیم که دیگر در عملیاتها کنارمان نیستی. شلمچه تو را دیگر نخواهد دید و بر شانههای متلاطم اروند، تو را نمیبینیم. فهمیدیم یک بار دیگر بیحسین شدیم. نامت حسین بود اما نشان ابوالفضل را داشتی. تو پر زخم و پر درد رفتی و تنت 30 بار بهشتی شد! نخلها اگر سرافراز ماندهاند، از شجاعت توست. شلمچه اگر شلمچه شد، از دیرپایی و دلیری تو بود. خاکریزها بر پنجه بلند شجاعتهای تو بوسه میزنند. شبهای هور رازدار نالههای شبانه تو هستند. نخلهای دوعیجی هیچ گاه آوازهای آسمانی تو را از یاد نخواهند برد و طعم مهربانی مثل تو را دیگر نخواهند چشید. آسمان افق در افق، تجمع فرشتههاست تا تو بیایی! تابوت تو، تابوت نبود، کهکشانی از ستاره بود.
حسین جان! آن نیمروز که در آغوش شهادت غنودی، باد شیون سر داد و ما زمزمهگر سالهای غریبی و تنهایی شدیم. آن روز که تو رفتی، خورشید از کرانههای اروند رخت بربست و همه جا رنگ و بوی دلتنگی گرفت. به هر کس میرسیدیم، رو به آسمان مویه میسرود و مرثیه. دل تو راه عبور ستاره بود و آفتاب.
حسین جان! تو ادامه داری تا مهربانی هست. تو میآیی تا وقتی که آفتاب میتابد. تو سبز میمانی تا هنگامی که نخلها از گلوی آوازهای تو میسرایند. خط شیری، ادامه توست در امتداد کاروان ستارهها. بی تو کاش ما را صد زخم میبارید. بی تو کاش گریه درد دلمان را دوا میکرد. خوشا به حال خاکریزهای شلمچه که رد پای تو را هر روز میبینند و نخلهای سوخته دوعیجی که شبها زمزمه تو را میشنوند، خوشا به حال ساحل اروند که میدید تو را و غواصها را که چگونه در آغوش هم صمیمیتهای بینهایت را به ظهور رساندید.
حسین جان! بیا دمی بنشین کنار ساحل اروند. حرفی بزن با یارانت. از شلمچه و مجنون بگو! بیا ببین یارانت کجایند؟! بسیاری از آنان نیز دل به سکوت نخلها دادهاند. تنهایی بیداد میکند. سرشک اشک امان همه را بریده است. آرامش دلهای جا مانده فقط محض مزار شهداست و بس! برادرم! تو که نیستی، نخلها بیقراری میکنند. تو که نیستی، چلچلهها برای که بخوانند؟ وقتی که بر خاک افتادی، نخلها را دیدم که به یادت مویه میکردند. نیهای هور را دیدم که سراغ تو را میگرفتند. اما تو نبودی ببینی این همه را. آخر مگر میشود در خط مقدم بود و دیگر امر و نهی تو را نشنید؟ مگر میشود پا به ساحل اروند گذاشت و تو را ندید؟ بیقراری امان مرثیهها را بریده است. اکنون بی تو سایه سنگین غریبی احاطهمان کرده است و تنها در سنگرهای یاد تو، دلمان آرام میگیرد.
منبع: ایران