ابراهیم حاتمی کیا، فیلم سازی که بیشتر او را با سینمای دفاع مقدس می شناسیم، در "چ" کوشیده تا چمران را دست کم برای همان برش کوتاه از زندگی او هم که شده، به دور از کلیشه های همیشگی نشان دهد که البته به نظر می رسد بر اساس سابقه این فیلم ساز و آنچه پیش بینی می شد، موفق هم بوده باشد. تا "چ" نیز به واقع مثل حاتمی کیا و فیلم های خوب او باشد.
ابراهیم حاتمی کیا، طی یادداشتی که در آخرین روزهای تصویر برداری و حضور خود در "پاوه" در واپسین روز های ماه صیام تحریر کرده بود، خدا را به این ماه عزیز قسم داده بود تا نتیجه فیلم چمران، آنی باشد که شرمنده محبت ها و شهدای مظلوم پاوه نشود. مردمی که آن ها را والا نظر، صبور و مهربان خوانده بود. حالا بعد از اکران "چ" در سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر و مهر تایید نیمه پر رنگ مخاطبان به آن، به نظر می رسد تا حد زیادی دعا و سعی او نتیجه داده است. اما در این بین جدا از کارگردانی خوب خود حاتمی کیا در "چ" و پردازش به چهره عرفانی شهید چمران که درادامه، دگر بار سری به این سو بازمی گردانیم، نباید از بازی بسیار چشم نواز بابک حمیدیان درنقش اصغر وصالی غافل شویم تا جایی که فریبرز عرب نیا ایفاگر نقش چمران را در سایه خود قرارا داده است؛ هر چند که به لحاظ داستانی هم، نقش اصغر وصالی پر رنگ تر از مصطفی چمران است. ابراهیم حاتمی کیا در توضیح این اتفاق می گوید: من هیچ وقت آقای چمران را از نزدیک ندیدم اما امثال اصغر وصالیها را خیلی خوب میشناسم، به همین دلیل هم ایشان نقش پررنگی در فیلم دارند.
جلوه های ویژه تاثیر گذار "چ"، یکی دیگر از امتیازات مثبت هفدهمین فیلم ابراهیم حاتمی کیاست تا آنجا که به نظر می رسد سیمرغ بهترین جلوه های ویژه سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر را از نزدیکی شانه های شرکت انگلیسی "MULINAR" برباید.
گرچه این فیلم نتوانسته آن طور که باید و شاید از کمند مشکل همیشگی سینمای ایران، یعنی فیلم نامه نویسی رهایی پیدا کند اما با این حال موسیقی دوست داشتنی فردین خلعتبری را می توان از دیگر شاخصه های "چ" برشمرد.
اما فارغ از آنچه در این چند بند به میان رفت، به نظر می رسد حاتمی کیا در این سعی سه ساله خود بر آن بوده تا ضمن تاکید بر ارائه چهره ای متفاوت و به دور از کلیشه و البته صلح طلب و عرفانی از شهید چمران برای جوانان این مرز و بوم تصویر کند که گرچه هر دو "چ" (چمران) و (چگوارا) در راستای آزادی خواهی جنگیدند، آن هم نه تنها فقط و فقط برای مردم خود، که برای مردمان سایر ملل اما با این همه "چ" ما به "چ" آمریکای لاتین پهلو می زند. چرا که ابراهیم حاتمی کیا، نقطه پرواز چمران را دست شستن از عزیزترین بستگانش در آمریکا همچون دست شستن ابراهیم از اسماعیل می خواند و به همین دلیل بر این موضوع در این فیلم خود، بسیار تاکید می کند.
به هر حال ابراهیم حاتمی کیا در "چ" کوشیده تا چمران را دست کم برای همان برش کوتاه از زندگی او هم که شده، به دور از کلیشه های بیش از 30 ساله قالب های همیشگی نشان دهد که البته به نظر می رسد بر اساس سابقه این فیلم ساز و آنچه پیش بینی می شد، موفق هم بوده باشد. تا "چ" نیز به واقع مثل حاتمی کیا و فیلم های خوب او باشد. مثل روبان قرمز، به رنگ ارغوان، دیده بان و... .
منبع: هفته نامه خط خبر
نویسنده: سید محمد حسین لواسانی