جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

کودکان خردسال در جبهه های جنگ سوریه – گزارشی از الحیات

کد خبر: ۳۴۹۶۴
کودکان خردسال در جبهه های جنگ سوریه – گزارشی از الحیات
کودکان خردسال در جبهه های جنگ سوریه – گزارشی از الحیات

با تسلط گروه های مخالف سوریه بر مناطقی در شمال و شرق این کشور، برخی از گروهای اسلام گرا و حتی گردان های وابسته به ارتش آزاد سوریه اقدام به تاسیس اردوگاه هایی کرده اند که هدف از آن تجهیز گروه های مذکور به عناصر آموزش دیده و جدیدی است که برای ادامه مبارزه به آنها نیازمند هستند.

به گزارش جماران، شفقنا به نقل از الحیات نوشت: برای مثال در حاشیه غربی حلب، نزدیک شهرک «‌داره عزه» ‌یکی از این گروه های اسلام گرا اردوگاهی را تاسیس کرد تا بتواند از گروه های سنی مختلف را در آنجا پذیرفته و آموزش دهد. در این اردوگاه افراد آموزش های لازم را دیده و در گروه ها و دسته های مختلف تقسیم می شدند. در کنار آموزش های عملی و رزمی به آنها آموزش های دینی نیز داده می شد تا بتوانند با اصول بنیادین تفکر جهادی آشنا شوند و اطلاعاتی عمومی از اعتقادات اسلامی و مسایل عبادی به دست آورند.

نکته عجیب اینکه در این اردوگاه ها درکنار مردان و جوانان آموزش دیده تعداد زیادی کودک نیز به چشم می خورد که آنها نیز به تناسب آموزش هایی دیده اند. درمیان آنها گاه کودکی را می بینی که تفنگی بزرگ تر از قد و قواره خودش به دست گرفته است. تفنگی که به زحمت می تواند آن را جابه جا کند. برخی از این کودکان به لحاظ سنی حتی کمتر از هفت سال دارند!

این افراد غالبا از خارج آورده شده اند و در سوریه جزو خانواده کلی «مجاهدان مهاجر»‌ به شمار می روند که همگی برای جنگ به سوریه آمده اند. گاه در این اردوگاه کودکانی را از تاجیکستان، ازبکستان، قرقیزستان و مالزی و غیره مشاهده می کنی. دیدن این کودکان آنهم در اردوگاهی که جز کانال های آتشینی به چشم نمی خورد که جنگجویان برای تمرین از روی آنها می پرند حیرت آور است.

احمد، 9 ساله اهل تاجیکستان است. او علاوه بر زبان تاجیکی که زبان مادری اش است به راحتی به زبان های ترکی و روسی و عربی نیز صحبت می کند. حتی برای جنگجویان ترک و چچنی که عربی خوب نمی دانند مطالبی را ترجمه می کند. هرگاه یکی از آنها احتیاج به فردی داشته باشد که بتواند برای کاری بین آنها و یک سوری ارتباط برقرار کند از این کودک می خواهند تا مساعدت کند. احمد به محض اینکه صدایش می زنند با لبخند حاضر می شود. چون قدش کوتاه است سر بالا می کند تا هر یک از طرفین حرفی بزند و او آن را برای دیگری ترجمه کند. بعد از اینکه کارش تمام شد، به حالت دو به سمت دوستانش می رود تا با سایر کودکان مهاجر به بازی اش ادامه دهد.

بعد از اتمام آموزش ها، کودکانی را که اندکی بزرگ تر از احمد هستند تقسیم می کنند. احتمالا آنها می روند تا در جاهایی مشغول نگهبانی شوند. گاه نیز آنها را در گذرگاه ها و ایست های بازرسی مستقر می کنند یا اینکه مشغول سایر کارهای خدماتی از جمله «نظافت، شستشو یا چای و قهوه درست کردن و...» می شوند.

«ام عزیز» که اهل رقه سوریه است و چهل سال دارد نقل می کند ماه سپتامبر گذشته داشت از مرزهای ترکیه و گذرگاه «‌تپه سفید » به داخل سوریه می آمد. همسرش که مشغول رانندگی بود از موانع متعلق به «‌جنبش آزادگان شام» که بر چند گذرگاه سلطه داشتند عبور کرد. وقتی به منطقه تحت نفوذ گروه دولت اسلامی عراق و شام «‌داعش» رسید، کودکی نقابدار که بیش از سیزده سال نداشت آنها را متوقف کرد. بعد از شوهر ام عزیز خواست صندوق عقب ماشین را باز کند. هدفش این بود که اسباب و وسایل داخل آن را بازرسی کند و ببیند در چمدان های آنها که از ترکیه می آمدند چه چیزی وجود دارد. بعد از دو دقیقه آن کودک نقابدار درحالی که تفنگش را به دوش انداخته بود یک «اسباب بازی» به دست جلو آمد تا چیزی را بپرسد. این اسباب بازی عبارت بود از یک ماشینک پلاستیکی قرمز رنگ که آن نوجوان با خود برداشته بود و در مقابل پنجره ام عزیز ایستاده گفت: «خاله! می شود این ماشین را من برای خودم بردارم»؟!

ام عزیز می گوید در آن لحظه چنان دچار سرگیجه گرفته بودم که نمی دانستم چه کنم. می گوید: «احساس کردم این بزرگ ترین فاجعه است که به کودکی، به جای اینکه بزرگ ترین آرزویش دراین دنیا یعنی یک ماشین پلاستیکی بدهند تا با آن بازی کند، یک تفنگ سیاه داده اند»‌.

یاسین که جوانی سی ساله و اهل حلب است در جبهه النصره کار می کند. او تعریف می کند که یک بار از وی خواسته شد تا به همراه تعدادی از حلب به دیرالزور رفته و چند بشکه نفت از آنجا بیاورند زیرا برخی از چاه های نفت آنجا تحت تصرف این جبهه بود. یاسین می گوید من حیرت کردم که دیدم شش بچه کوچک را همراه من کردند. بچه ها تقریبا بین ده تا چهارده سال سن داشتند. آنها را به عنوان همراهان مسلح فرستاده بودند تا از ستونی که برای آوردن نفت اعزام شده بود حمایت کنند و نگذارند باندهای سرقت یا سایر گروه های مسلح آنها را به غارت ببرند.

بعد از سفری شبانه که تقریبا بیش از ده ساعت طول کشید یاسین به مکان مورد نظر یعنی شهرک خشام در شرق دیرالزور نزدیک شد. بچه های مسلح همچنان وظیفه «حمایت از ستون»‌ را برعهده داشتند اما رفته رفته به خاطر خستگی این سفر طولانی به خوابی عمیق فرورفتند. در موقع برگشت به یک ایست بازرسی رسیدند که متعلق به گروه دولت اسلامی عراق و شام «‌داعش» بود. ستون را متوقف کردند. بین جبهه النصره و دولت اسلامی اختلاف نظر وجود داشت و ماموران داعش گفتند باید این غنایم تقسیم شود. بعد از یک سری جر و بحث چاره ای جز تقسیم باقی نماند. وقتی ماموران دولت اسلامی متوجه شدند که نگهبانان ستون تعدادی بچه هستند رفتند یکی یکی آنها را از خواب بیدار کردند. یاسین تعریف می کند که این بچه ها قادر به هیچ کاری نبودند. می گوید حتی آنها را از خودرهای خودشان پایین آورده و سوار خودروهای وابسته به دولت اسلامی کردند تا همانجا به خوابشان ادامه دهند.

اهالی روستاهای سوریه بارها داستان هایی را روایت می کنند که در برخورد با این نوع کودکان مسلح بر آنها گذشته است. کودکانی که به جای به دست گرفتن سلاح باید به دنبال بازی و تفریح خود می رفتند. گروه های شبه نظامی تنها با این توجیه که می خواهند از چنین بچه هایی مردانی مجاهد تربیت کنند آنها را به این سرزمین می کشانند.

انتهای پیام

دیدگاه شما