جلسه رای اعتماد به سه وزیر پیشنهادی دولت را باید نخستین آزمون جدی مجلس دهم نام گذاشت. آزمونی که افکار عمومی نیز به آن چشم دوختهاند و حساسیت بیشتری نسبت به آن در مقایسه با سایر موضوعات دارند، میتواند کارنامهای مثبت از نمایندگان جدیدالورود به ثبت برساند. واقعیت این است که با گذشت ٥ ماه از عمر مجلس دهم، آنچه تاکنون از آن شاهد بودهایم، فضای آرام و ساکتی بوده که اتفاق خاصی در آن روی نداده است، هرچند که نمایندگان هم نشان دادند که علاقه ندارند وارد موضوعات پر سر و صدایی شوند. در واقع این مجلس نه همانند دور ششم است که نمایندگانی آنچنان فعال در آن حضور داشته باشند و نه همچون دور نهم که جولانگاه برخی عناصر تندروی راست بوده باشد. این مجلس ترکیبی مساوی از دو جریان سیاسی کشور است که همه به خوبی از چینش نمایندگان در آن خبر داریم. ترکیبی تقریبا متوازن که هیچ گروهی اکثریت قطعی در آن ندارد، میتواند دولت را به تایید وزرای پیشنهادی امیدوار سازد. اما در این میان آنچه باعث امیدواری بیشتری میشود، تعداد حامیان دولت است. مجموعه کسانی که با لیست امید به خانه ملت راه یافتهاند و وزن قابل توجهی را در این دور از مجلس به خود
اختصاص دادهاند، میتوانند نقشی تعیینکننده و اثرگذار در جلسه رای اعتماد داشته باشند. در جناح روبهرو هم شاهد چنین حمایتی هستیم. بنابراین مجموعه هواداران اصولگرا رایی نزدیک به حامیان دولت روحانی دارند. حال اگر فرض کنیم که هواداران علی لاریجانی و کاظم جلالی، موافق و حامی دولت باشند میتوان این انتظار را داشت تا وزرای پیشنهادی به سلامتی از مرحله رای اعتماد عبور کنند. البته نباید این احتمال را نادیده گرفت که در برخی مواقع فضایی ایجاد شود و مشکلاتی پیش روی رای اعتماد به وزرا قرار گیرد که دولت را از مسیر پیشبینیها خارج کند. هرچند اینگونه مسائل در همه مجالس روی داده است اما با یک محاسبه سرانگشتی، شواهد موجود نشان میدهد که وزرای پیشنهادی حسن روحانی چیزی بین ٦٠ تا ٦٥ درصد از آرای نمایندگان را خواهند داشت مگر آنکه جوسازیهایی که در بالا به آن اشاره شد شکل بگیرد. البته امیدواریم که مجلس دهم نشان دهد که اسیر جوسازیها نمیشود. به هر حال، جامعه از مجلسی که تشکیل شده است، انتظار همراهی دارد نه تقابل و سنگاندازی. هرچند توقعات از تشکیل مجلس دهم بیشتر از آنچه که شکل گرفته، بود اما احساس آرامشی که پس از انتخابات مجلس
دهم دست داده است، خود برای تلطیف فضای سیاسی کشور کافی بود. مردم اگرچه انتظار عملکردی همچون عملکرد مجلس ششم را از نمایندگان ندارند اما، همراهی با دولت کمترین درخواستی است که از مجلس دهم خواهند داشت. انتظاری که نمایندگان جدید را از شباهت به آنچه که در مجلس گذشته روی داده و در تقابل با دولت بوده، دور میکند. جلسه روز سهشنبه نیز همانند سایر جلسات رای اعتماد با صحبتهای موافقین و مخالفین همراه خواهد بود اما مهم ترکیب نهایی آرا است که امیدواریم دولت با حمایت مجلسیان بتواند با تکمیل کابینه به مسیر خود ادامه دهد. اگرچه در این مقاله خواستار حمایت مجلس از دولت هستیم اما باید این نکته را نیز گوشزد کنیم که هرگز نباید انتظار حمایت بیچون و چرا از دولت را داشته باشیم. تجربیات گذشته نشان میدهد که دولتها با فرض حمایت، مجلس را نادیده میگیرند و لابی لازم را با نمایندگان ندارند و همین امر احتمال عدم کسب رای اعتماد را بالا میبرد. اکنون دولت باید افراد خبره را برای لابی در نظر بگیرد و به میان نمایندگان بفرستد و برنامههای وزرا را به طور جدی مطرح کند. جدای از این مسائل حضور حسن روحانی در جلسه رای اعتماد میتواند علامتی باشد بر اینکه او پای انتخاب خود ایستاده است. حتما بحثهای قوی در این جلسه انجام خواهد شد و وزرای پیشنهادی نیز میتوانند قاطع و جدی در صحنه حاضر شوند. به هرحال با توجه به انتقاداتی که نسبت به تغییرات کابینه وجود دارد و عنوان میشود که ...
در این هفت ماهه پایانی کار خاصی از سوی این چهرههای جدید نمیتواند صورت بگیرد، اما معتقدم که دوره خیلی کوتاهی نیست و امکان کار برای وزرا وجود دارد و لازم هم نیست که وزرای منتخب با مشی جدیدی آغاز به کار کنند. انتخاب آنان میتواند ادامه کار وزرای پیش از خود باشد. اما نکتهای که لازم میبینم با توجه به تجربیات جلسات رای اعتماد در مجلس گذشته عنوان کنم، این است که جناحهای تندروی راست دوست دارند در اینگونه موارد، موضوع را به بنبست سیاسی بکشانند. موضوعی که ابتدا و انتهای سخن برخی نمایندگان را به ماجرای پس از انتخابات سال ٨٨ پیوند میزند، تنها در شرایطی خاص روی میدهد. برخی از نمایندگان وقتی حرفی برای نقد برنامهها و کارنامهها ندارند به دنبال واکاوی قبرستان کهنه میروند. امیدواریم که این اتفاق در روز سهشنبه نیفتد و مجلس هم نه خود وارد حاشیه شود و نه چهرههای معرفی شده را به حاشیه بکشاند. این امر ممکن است پیامدهای اجتماعی داشته باشد و مجلس را از فضای آرام خارج کند. اما در این حال باید از چهرههایی مانند علی لاریجانی انتظار داشت که مجلس را از حاشیه مسائل سال ٨٨ برحذر دارند. بگذاریم این قضیه برای همان جلسات
رای اعتماد مجلس نهم باقی بماند و شاهد فضاسازی و انگ زدن و طرد آدمها با محوریت مسائل سالهای گذشته نباشیم. حوادث سال ٨٨ را بگذاریم برای قضاوت تاریخی آیندگان. اکنون باید به فکر منافع ملی بود.