پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- آقای شجریان چه داخل ایران، چه خارج از ایران باشد چیزی از اهمیت و تاثیر ایشان در هنر این سرزمین کم نمیکند؛ به خصوص که در سالهای دور از صحنه نیز فعالیتهای ادامهدار خود را به سرانجام رسانده است. شجریان شخصیتی نیست که به دلیل دوری از ایران از اهمیت نامش کاسته شود. شنیدن خبر بازگشت ایشان بیشتر از این جنبه مسرت بخش به نظر میرسد که همواره عاشق خاک، آبادانی و مردم این سرزمین بوده و از قدیم هم این را به اثبات رسانده است.
ایشان در زمینه پرورش شاگردان نیز صدها استاد تربیت کرده و هزاران نفر به همین واسطه توسط این هنرمند تربیت شدهاند. به همین دلیل معتقدم وقتی یک هنرمند در چنین جایگاهی از نزدیک شاهد ابراز عشق و ارادت ثمرات سالیان خود باشد و حلقه مشتاقانی که هر سال گستردهتر هم شده کنارش جمع شوند در روحیهاش آثار بسیار مثبتی خواهد داشت.
گرچه مدتی است حضور آقای شجریان روی صحنه به محل تردید و البته آرزوی همه ما ایرانیان بدل شده است، ولی حتی اگر نتواند به اجرا بپردازد آنقدر در جایجای ایران کنسرت برگزار کرده که حتی یادآوری خاطره آن اجراها خوشایند باشد.
نکته اینکه، انسان در غربت حتی اگر با جلال و شکوه هم باشد برایش زمینه افتخار چندانی وجود ندارد. به ویژه در این مورد خاص، آقای شجریان در ایران حتی اگر برای خرید به سر کوچه برود افراد بیشماری به او ادای احترام میکنند. من از اینکه ایشان از غربت رهایی پیدا کرد و به میهن بازگشت بسیار شادمانم.
از سویی آقای شجریان با ما تئاتریها پیوند بسیار نزدیکی دارد چراکه اسماعیل مهرتاش، موسس جامعه باربد - ١٣٥٠- علاوه بر هنر تئاتر علاقه بسیار زیادی به ردیفهای آوازی ایرانی داشت و چهرههای جالب توجهی از این کانون برخاستند. از جمله این افراد میتوان به ملوک ضرابی، استاد شجریان، استاد عبدالوهاب شهیدی، محمد نوری، عزتالله انتظامی، محمدعلی کشاورز، علی نصیریان، جمشید مشایخی، نعمتالله گرجی، رقیه چهره آزاد، نصرت کرمی، غلامحسین نقشینه، مهین دیهیم اشاره کرد. به این ترتیب نسلی از هنرمندان برای صحنه و موسیقی تربیت شدند.
آقای شجریان یک خوشنویس ماهر است، بازیگری میداند، در موسیقی استاد مسلم است. در ابداع و ساختن ساز همینطور و یکی از بهترین شرکتهای نشر موسیقی اصیل ایرانی را مدیریت میکند. در تدریس موسیقی و تربیت شاگردان کارنامه درخشانی دارد و تجمیع تمام این ویژگیها کنار یکدیگر باعث میشود با هنرمندی همهجانبه روبهرو باشیم که در تمام زمینهها سرآمد است.
زمانی که اپرای «مولوی» را آماده میکردم از زبان همایون شجریان شنیدم استاد شجریان همواره بر فراگیری هنر تئاتر و بازیگری تاکید داشته است. همین موجب میشود وقتی شما اجراهای این هنرمند را دنبال کنید از لحظه ورود به صحنه تا ایستادن در برابر تماشاگران و اینکه چگونه از مردم برای آغاز موسیقی طلب سکوت میکند یک درس است. آقای شجریان ماهرانه مثل یک بازیگر توانا ابتدا مردم را با هنر چشمها و سپس موسیقیاش سحر میکند.
حمایت آقای شجریان از تبدیل کشتارگاه به فرهنگسرای بهمن بسیار امیدوارکننده بود و بعد هم که دعوت من را پذیرفت و برای اجرا به فرهنگسرا آمد. این تصمیم جایگاه فرهنگسرای تازه تاسیس بهمن در جنوب تهران را چندین رتبه ارتقا داد و ارزشمندتر کرد. فراموش نمیکنم آن زمان عده زیادی به من میگفتند آقای شجریان بابت قبول دعوت، دریایی پول از شما خواهد خواست ولی او دیناری طلب نکرد. حتی نامهای برای من نوشت و تاکید کرد: «من خاک پای مردم ایران هستم» و ثابت کرد که هست.
این حسن توجه آقای شجریان فقط به اجرا در فرهنگسرای بهمن محدود نشد و زمان اجرای نمایش «بینوایان» نیز به تماشای کار نشست و سپس به گفتوگو با عوامل پرداخت و آثار خود را به آنها هدیه داد. بنابراین به عنوان شخصیتی که آموزش تئاتری دیده و این هنر را به زیبایی با موسیقی تلفیق کرده است نیز برای اهالی هنر نمایش احترام زیادی دارد.
محمدرضا شجریان فخر هنر ایران است. قدمش روی چشم ما. بازگشت به خانه را شادباش و خوشامد میگویم.
منبع: اعتماد