پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- نخستین بار وقتی 14 سال داشت روی صحنه رفت و پیشپردهخوان تماشاخانههای لالهزار شد. اما نخستین اجرای حرفهایاش را 3 سال بعد - یعنی در سال 1320 - انجام داد؛ زمانی که در «اولتیماتوم» نوشته پرویز خطیبی و به کارگردانی اصغر تفکری در تئاتر پارس لالهزار حضور یافت. اما 25 سال بیشتر نداشت که مقابل دوربین رفت و در «واریته بهاری» به تهیهکنندگی دکتر اسماعیل کوشان و کارگردانی پرویز خطیبی به ایفای نقش پرداخت. در همین سالها، به هانوفر آلمان رفت و در یک مدرسه شبانهروزی، سینما خواند. بچه محله سنگلج اما در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران، آموختههای خود را با نکتههای آموزنده حمید سمندریان و اسماعیل شنگله، روزآمد و آکادمیکوار کرد. پس از بازگشت، از سال 1339، در تلهتئاترهایی به کارگردانی جعفر والی، علی نصیریان و البته خودش، بازی کرد که در تلویزیون ثابت پاسال و بعدتر ملی پخش شد.
اما شاید نقطه آغاز صعود توقفناپذیرش درعرصه هنر، «گاو» ساخته جادویی داریوش مهرجویی باشد. او که درآن زمان 45 سال داشت، چنان درخشید که در خاطرها ماند و به خاطره جمعی آن نسل تبدیل شد.زاده آخرین روز بهارِ 92 سال پیش، اگرچه آخرین بار، شش سال پیش، به درخواست محمد بزرگنیا، در «راه آبی ابریشم» به ایفای نقش پرداخت، دو بار در سالهای 1367 برای «گراند سینما» و 1372 برای «روز فرشته»، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از جشنواره فیلم فجر کسب کرده است که این، علاوه بر 6 بار نامزدی او برای همین جایزه است. 6 سال قبل، غزاله سلطانی، مستند «... و آسمان آبی» را دربارهاش ساخت و «من عزتم بچه سنگلج» را دربارهاش نوشت. 26 فروردین سال گذشته هم شب بخارا به افتخارش منعقد شد. اما او حالا مدتی میشود به سبب کبر سن، دور از صحنه و دوربین مانده است. هرچند هنوز همان «عزت سینمای ایران» است و شاید هم به همین خاطر، سید حسن خمینی، عصر چهارشنبه به دیدارش شتافت؛ او را از مفاخر عرصه فرهنگ و هنر ایران خواند و سلامتی و طول عمر وی را از خداوند مسألت کرد.
منبع: روزنامه ایران