به چند دلیل میتوان ادعا کرد انتخابات سال ٩٦ یکی از مهمترین انتخاباتهای تاریخ جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. نخستین دلیل را میتوان در مساله برجام جستوجو کرد. حقیقت این است که در دولت بعدی (که بیشک دولت آقای روحانی خواهد بود) نتایج و آثار ملموستر و بیشتری از یک رخداد تاریخی بزرگ به نام برجام دیده خواهد شد و این پدیده که مهمترین و بزرگترین دستاورد دولت اول آقای روحانی محسوب میشود بدون تردید تاثیر مهمی در عرصههای ملی و بینالمللی برای ملت و حاکمیت ایران در پی داشت که مهمترین آن خروج ایران از یک انزوای جهانی بود که آثار مخربی در عرصه اقتصاد و سیاست بینالملل بر کشور تحمیل کرده بود. در این میان اما نمیتوان بر این مساله چشم پوشید که اگر برنامهریزی دولت به گونهای پیش میرفت که همزمان با روند مذاکرات، فضای پسابرجام را برای افکار عمومی کمی روشنتر میکرد ، میدان به ترک تازیهای رقبای تندرو خودش نمیداد. اگر دولت چنین برنامهریزی را داشت بیشک امروز میتوانستیم از او با موفقیتهای بیشتری یاد کنیم اما با همه اینها نمیتوان از کنار چنین دستاورد بزرگی همچون برجام و توافق تاریخی با قدرتهای جهانی بیتفاوت گذشت. برهمین اساس ضرورت دارد تا دولت حسن روحانی و شخص او برای چهار سال بعدی هم سکان اداره کشور را عهدهدار باشد تا بتواند با مدیران و سیاستهای اجراییاش دستاوردهای ملموستری از برجام را برای کشور و ملت به ارمغان بیاورد.
دومین دلیل را باید در لزوم توسعه کشور جستوجو کرد. در هشت ساله دولت سابق کشور شاهد زیانهای بسیار و هزینههای سنگین، به خاطر سیاستهای غلط بود که توسعه کشور را سالیان زیادی به تاخیر انداخت. همین مساله سبب شد تا بیشترین فرصت و انرژی دولت حسن روحانی صرف برجام شود تا بزرگترین مانع توسعه که تحریمها بودند را از سر راه بردارد.
در چنین شرایطی دولت نتوانست آن طور که باید و در برنامههایش بود به توسعه و نوسازی و بهینهسازی کشور مشغول شود. بنابراین میتوان گفت با حضور روحانی در ساختمان پاستور در سال ٩٦ میتوان امیدوار بود که دولت او با فراغت از مسالهای به نام برجام و مذاکرات فرصت و انرژی بیشتری را برای توسعه و نوسازی کشور صرف خواهد کرد. به عبارت دیگر در دور دوم این مساله برای حسن روحانی از سوی جامعه تبدیل به یک انتظار اجتماعی خواهد شد تا کشور در مدار توسعه قرار بگیرد چرا که بسیاری این واقعیت را میدانند که بخش بزرگی از فرصت چهار ساله دولت اول روحانی درگیر مساله مهمی بود که میتوان آن را با قطعنامه ٥٩٨ و پایان جنگ قیاس کرد.
سومین دلیل اما انتخابات دیگری است که همزمان با انتخابات ریاستجمهوری برگزار میشود و آن انتخابات شورای شهر است. در سال ٩٢ آثار دو جانبه هر دو انتخابات را بر یکدیگر به خوبی مشاهده کردیم. هرچند که انتخابات شورای شهر و روستاها دارای هویت محلی و منطقهای است و ویژگیها و مختصات خاص خود را داراست اما برگزاری همزمان این دو انتخابات آثار متقابلی بر یکدیگر خواهند داشت. به همین جهت انتخابات شورای شهر باید از سوی اصلاحطلبان به شکل جدیتری مورد توجه قرار گیرد. از سوی دیگر انتخابات شورای شهر مانند انتخابات مجلس مانعی به نام شورای نگهبان را پیشروی اصلاحطلبان نخواهد گذاشت، چرا که تایید صلاحیت کاندیداهای انتخابات شورای شهر به عهده مجلس خواهد بود و با توجه به فضایی که در مجلس حاکم است میتوان پیشبینی کرد هم اصلاحطلبان و هم اصولگرایان با حجم عظیم و حضور گستردهای از کاندیداها رو به رو خواهند بود. بنابراین اصلاحطلبان باید تدبیری را بیندیشند و مکانیزم کارآمدی را در دستور کار خود قرار دهند تا شایستهترین و کارآمدترین نیروها را به ویژه در شهرهای بزرگ راهی شوراهای شهر کنند.
این سه دلیل را میتوان برای مهم بودن انتخابات سال آینده برشمرد. اما در این میان از یک حقیقت نباید غافل بود. حقیقت این است که در هیچ یک از انتخابات تاریخ جمهوری اسلامی ایران که مصادف با پایان دوره یک رییسجمهور باشد، اینگونه فضای تخریبی و جنگ روانی علیه رییسجمهور وقت در این هجم و گستردگی وجود نداشته است. این نخستینبار است که پیش از انتخابات رییسجمهوری اینگونه مورد حجمه و فشار مخالفان قرار میگیرد. بنابراین فضاسازیهای تندی که جریان رادیکال و افراطی علیه روحانی آغاز کرده است اقتضا میکند که حامیان حسن روحانی و سازمان رای او که اصلیترینش جریان اصلاحطلب است منسجمتر از سال ٩٢ وارد معرکه انتخابات شوند.
بنابراین انتخابات سال آینده از اهمیت ویژهای برخوردار است و در یک جمله یکی از مهمترین انتخاباتهای تاریخ جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. در این میان اصلاحطلبها با توجه به تجربهای که سالیان گذشته کسب کردند و با توجه به نتایجی که سال ٩٢ و سال ٩٤ به دست آوردند با رویکرد ائتلاف فراگیر در انتخابات سال آینده هم ظاهر خواهند شد. از آنجایی که اصلاحطلبان در دو دهه گذشته عرصه رقابت نابرابر در انتخابات را شاهد بودهاند و نتوانستند به معنایی نامزدهای رایآور شاخص خود را وارد عرصه انتخابات کنند، همیشه بازیگر اخلاقی و البته هوشمند این رقابت نابرابر بودند. بنابراین با همین رویکرد و سیاست در سال آینده هم اصلاحطلبان با حمایت از حسن روحانی سیاستهای خود را پیش خواهند برد.
منبع: اعتماد