پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- همزمان با جنگ و گریزهای متمادی داعش در سوریه، عراق و لیبی، نیروهای ویژه چندین کشور عضو ائتلاف در پوشش عملیات نظامی علیه داعش سرگرم نقش آفرینی با اهدافی دیگر و مغایر با اهداف ادعائی در این سه کشور هستند.
اخبار و گزارشهای رسیده از هر سه کشور موید این مطلب است که بخش اعظم نیروهای ویژه آمریکائی، انگلیسی و فرانسوی برای پرهیز از ایجاد حساسیت نزد نیروهای محلی، تعمداً به لباس همان نیروها درآمدهاند و در پوشش نیروهای محلی عملیات ویژه به انجام ماموریتهای محوله سرگرمند و داعش را همانند برگ برندهای در اختیار گرفتهاند و با آن بازی میکنند و هرگز خواستار نابودی کامل آن نیستند.
تصادفی نیست که اخیراً «اشتون کارتر» وزیر دفاع آمریکا و برخی مقامات کلیدی سازمان جاسوسی «سیا» اعلام کردند که داعش را نمیتوان به کلی نابود کرد بلکه این تشکل تروریستی برای سالها به موجودیت خود ادامه خواهد داد. اما آیا واقعاً ائتلاف آمریکائی قادر به نابودی داعش نیست یا آنکه نابودی داعش را به مصلحت خود نمیداند؟ چرا که منافعش درصورت بقای داعش، بهتر قابل تامین است. هدف اصلی و محوری نیروهای ویژه عضو ائتلاف، زمینهچینی برای تجزیه کشورهای عربی در چارچوب تبلیغاتی برای فدرالی کردن حکومتهای سوریه، عراق و لیبی است. اگرچه ارتباطات سری و به کلی سری میان برخی طرفها از جمله کردهای سوریه و عراق و همچنین گروههای معارض لیبی با آمریکا، انگلیس و فرانسه از سالها پیش به صورت سازمان یافته استمرار داشته است لکن آشکار شدن این ارتباطات و حتی رسانهای شدن حضور نظامی آمریکا، انگلیس و فرانسه طی ماههای اخیر به پدیدهای روزمره تبدیل شده است.
تلویزیون دولتی آمریکا طی گزارشی با هدف توجیه علل حضور نظامی نیروهای ویژه کشورهای عضو ائتلاف در سوریه و عراق حتی به وضوح تصریح کرد که این نیروها عمدتاً با استفاده از لباس رسمی پیشمرگهها در منطقه حضور دارند و به نقش آفرینی و انجام ماموریتهای محوله سرگرمند. موضوع مهمتر اینکه از یکطرف حضور نظامی ائتلاف در هیچ یک از سه کشور با اطلاع و هماهنگی دولتهای مرکزی صورت نمیگیرد و دقیقاً به منزله تجاوز نظامی و دخالت در امور داخلی این هر سه کشور تلقی میشود. ائتلاف در یک موضع گیری آشکار اعلام کرده که برای حضور نظامی در سوریه هیچگونه اطلاع رسانی و هماهنگی با سوریه نخواهد داشت. بعلاوه در مورد عراق هم علیرغم آنکه ائتلاف مدعی همکاری و هماهنگی با دولت بغداد است، اما بیشترین سهم و نقش را به ارسال جنگ افزار، تجهیزات پشتیبانی و اعزام نیروهای ویژه به اقلیم کردستان با هدف آموزش، تجهیز و هدایت پیشمرگهها اختصاص داده است. اگرچه این کمکها در پوشش مقابله با داعش توجیه میشود ولی حجم کمکها و ارسال جنگ افزارهای فوق مدرن ارسالی به اقلیم کردستان بسیار بیش از نیاز آنها برای مقابله با داعش است. بعلاوه آنکه میزان و نوع کمکهای
ارسالی به عراق و اقلیم کردستان به کلی متفاوت و غیرقابل مقایسه است به نحوی که حتی دولت بغداد هم تاکنون از انبوه سلاحها و تجهیزات پیشرفته ارسالی به اقلیم کردستان، بیبهره مانده است.
مانور سیاسی - تبلیغاتی رسانهها و مقامات غربی پیرامون عملیات نظامی کردها علیه داعش به حدی گسترده و یکطرفه است که عملاً حجم و دامنه حضور نظامی دولتهای عراق و سوریه و نیروهای مقاومت را تحت الشعاع قرار دهد و چنین وانمود سازد که در صحنه عملیات میدانی گویا یگانه نیروی عامل و موفق علیه داعش را کردها تشکیل میدهند. رهبران کرد سوریه و عراق در یک تلاش آشکار برای موج سواری ادعا کردهاند سرزمینهائی را که پیشمرگهها از داعش پس بگیرند، هرگز رها نخواهند کرد که همین امر به منزله آنست که روند تحولات بحران در سوریه و عراق، «از چاله به چاه» است. این بدان معنی است که حوادث پشت پرده مقابله با داعش، نطفه یک جنگ داخلی میان کردها و دولتهای مرکزی را بارور میکند که نقطه شروع طرح تجزیه عراق و سوریه تحت پوشش اجرای نظام فدرالی در هر دو کشور است.
این پدیده در لیبی، اگرچه ابعاد تقریباً متفاوتی دارد ولی عملاً با همان هدف صورت میگیرد که بخشهای مرتبط با تاسیسات و ذخایر نفتی لیبی را از پیکره اصلی لیبی جدا سازد و از طریق نقشآفرینی نیروهای ویژه برخی ارتشهای «ناتو»، آنرا در اختیار و انحصار قدرتهای خارجی قرار دهد. نکته عجیب و درعین حال مشترک آنکه هر سه کشور سوریه، عراق و لیبی رسماً به دخالت نظامی بیگانگان در خاک خود قویاً معترضند لکن اعتراضات آنها عملاً راه به جائی نمیبرد و همواره در قیل و قال عملیات تروریستی داعش، مدفون شده و توجهی را جلب نمیکند. اصرار آمریکا، فرانسه و انگلیس برای توقف عملیات ضد تروریستی در اطراف حلب و موصل دقیقاً با هدف ایجاد تاخیر در سقوط داعش مطرح شده که فرصتهای طلائی را برای اجرای ماموریتهای سری و به کلی سری نیروهای ویژه ارتشهای ناتو در این کشورها فراهم سازد.
رئیس جمهور فرانسه پس از مدتها دروغ پردازی و تکذیب هرگونه حضور نظامی در لیبی اخیراً به حضور نظامی در لیبی اعتراف کرد ولی آنرا توجیه نمود. انگلیس پس از مدتها سکوت، سرانجام پذیرفت که برخی نیروهای «امآی 5» و «امآی 6» در لیبی حضور دارند ولی برای نجات جان نفت گران انگلیسی ماموریت داشتهاند!
طبعاً در چنین شرایطی، سود اصلی این تنازعات زنجیرهای و بیپایان را همان قدرتهائی میبرند که برای انحراف افکار عمومی و سرپوش گذاشتن بر مسائل پشت پرده، به چنین جنجالهائی نیاز دارند تا نظرها به سمت و سوی دیگری منحرف شود و هیچکس به فکر نقشههای جدید استعمارگران برای سلطه بر منابع غنی منطقه نیفتد. ترکیه تصور نکند که با خوش رقصی برای ارتشهای ناتو و تخصیص پایگاه هوائی اینجرلیک برای ایجاد کانونهای بحران در همسایگی خود، بهرهای خواهد برد بلکه به عکس، تجهیز و تقویت بنیه نظامی کردهای سوریه و عراق در خارج از چارچوب حکومتهای مرکزی، دقیقاً به زیان ترکیه تمام خواهد شد. هدف بالاتر و اصلی قدرتهای اروپائی و آمریکا، تسلط یافتن بر منابع نفتی منطقه غرب آسیا و لیبی است و آنها به خوبی میدانند که طرح تجزیه، هرگز عملی نیست اما با مطرح کردن آن میتوانند زمینه را برای ایجاد فرصت مناسب جهت غارت نفت این کشورها فراهم نمایند.
منبع: روزنامه جمهوری اسلامی