جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

وارد بازی دوسر باخت نشویم

عبدالرسوال وصال (مدیر مسئول روزنامه شهروند)

کد خبر: ۱۴۰۷۰۸
وارد بازی دوسر باخت نشویم

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- مجلس دهم تازه متولد شده و هنوز شکل واقعی خود را پیدا نکرده است. این هم از وضعیت ناجور ما است که نهاد مجلس را در ساخت سیاسی خود از دموکراسی‌های غربی الگو‌برداری کرده‌ایم؛ ولی از پذیرش نظام حزبی آن سر باز زده‌ایم. مثل این است که خودرو وارد کنیم، ولی تن به وجود مقررات رانندگی ندهیم. نتیجه همین شده که می‌بینیم؛ رانندگی و ترافیکِ اعصاب خردکن و تصادفات و مرگ‌ومیر بالا. نظام پارلمانی بدون حزب نیز مثل چاقو بدون دسته است که کارکرد واقعی خود را ندارد.

نمایندگان ما چون در کارگاه حزبی آموزش ندیده‌اند و چند ‌سال اول دوره نمایندگی خود را باید کارآموزی کنند، بعد هم که اندکی تجربه کسب می‌کنند، به دلایل گوناگون ٧٠ تا ٨٠ درصدشان در دوره بعد انتخاب نمی‌شوند و افراد جدید جایشان می‌آیند و روز از نو و روزی از نو! البته تقصیری هم متوجه نمایندگان نیست، بلکه اشکال از فقدان ساختار حزبی است که وضعیت سیاسی و کارشناسی مجلس را به صورت سیال و کم‌تجربه شکل می‌دهد. با وجود این، نمایندگان مجلس می‌توانند با درایت و اندکی تأمل اجازه ندهند که این ضعف در فضای سیاسی کشور به مشکلات غیر قابل ‌حل تبدیل شود.

مسأله مهم این است که نمایندگان این مجلس به جز اندکی از آنان که سابقه نمایندگی دارند، هنوز هم با یکدیگر آشنایی کامل ندارند -‌منظور آشنایی در حد سلام‌و‌علیک نیست، بلکه آشنایی فکری منظور است. به علاوه و از این مهم‌تر اینکه می‌توان گفت از این جهت حتی با خودشان نیز آشنایی ندارند، چه رسد به دیگران! چرا با خودشان آشنایی ندارند؟ به این دلیل که بسیاری از آنان هنوز با مسائل گوناگون و سخت و متعارض مواجه نشده‌اند تا بدانند در برابر چنین شرایطی چه تصمیمی گرفته یا چه موضعی را اتخاذ کنند؟ در حقیقت نمایندگان فعلی مجلس پس از گذشت حداقل ٦ تا ٩ ماه و با مواجهه با مسائل اصلی کشور است که به موضع واقعی خود و دیگران پی خواهند برد.

از سوی دیگر فشارهای مردم نیز برای تأمین یا انجام مطالبات و خواسته‌های آنان نیز وجود دارد که نمایندگان باید پاسخگوی آنها باشند؛ به همین دلیل این خطر وجود دارد که برخی از نمایندگان بر اثر این فشارها و برای اینکه نشان دهند در حال انجام کاری هستند، دست به اقداماتی مثل استیضاح بزنند که جز ضرر نتیجه دیگری ندارد. باید متذکر شد که استیضاح حق نمایندگان است، از سوی دیگر ضعف‌ها و کاستی‌ها نیز آشکار است، ولی استفاده از آن حق باید به‌گونه‌ای باشد که موجب کاهش این ضعف‌ها و کاستی‌ها شود و نه برعکس. نمایندگان مجلس می‌توانند از طریق تعامل با دولت و فارغ از روندهای تنش‌آمیز برای تقویت دولت اقدام کنند؛ موضوعاتی مثل استیضاح مربوط به وقتی است که دولت‌ها در مواجهه با مجلس حاضر به تعامل و گفت‌وگو نباشند. اگر دولتی سیاست تعاملی دارد، منطقا بهتر است که بر این اساس عمل شود.

به علاوه باید به این پرسش پاسخ داد که نمایندگانی که در پی استیضاح هستند تا چه حد موفق به کسب نتیجه می‌شوند؟ آیا این احتمال را نباید داد که با استفاده از این حق قانونی بخشی از ادعاهای درستی که در نقد عملکرد برخی از وزارتخانه‌ها هست، در فضای سیاسی گم و نادیده گرفته شود؟ آیا بهتر نیست که همه انتقادات موجود علیه هر وزارتخانه‌ای که هست در فضای داخلی کمیسیون‌ها یا حتی عمومی مجلس طرح شود و افکار عمومی نسبت به آنها قضاوت کند و اگر مطالب درستی است به آقای رئیس‌جمهوری این پیام منتقل شود که به ترمیم کابینه اقدام کند؟

به نظر نمی‌رسد که با گذشت کمتر از ٧٠ روز از فعالیت این مجلس که بخش عمده‌ای از این مدت نیز صرف امور مقدماتی و آشنایی با روند آن مجلس شده است، این مجلس بتواند وارد چالش مهمی چون استیضاح شود. استیضاح فارغ از هر نتیجه‌ای که داشته باشد، حامل این پیام است که تعامل سازنده و از طریق گفت‌وگو و مفاهمه به بن‌بست رسیده است. ضررهای چنین پیامی اگر بیشتر از اصل موضوع مورد استیضاح نباشد، کمتر نیست؛ به ویژه اینکه احتمال فراوان دارد که اساسا منتج به نتیجه نیز نشود. چنین اقدامی دوسر باخت است حداقل در شرایط کنونی چنین است. بنابراین پیشنهاد بهتر این است که هم دولت و هم مجلس نوعی تعامل از طریق گفت‌وگو را پیشه کنند و در صورت نیاز اقدام به ترمیم کابینه شود.

انتهای پیام

دیدگاه شما