جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

پیشنهاد یک اصلاح طلب برای حمایت از روحانی

کد خبر: ۱۴۰۵۹۵
پیشنهاد یک اصلاح طلب برای حمایت از روحانی

یک نماینده اصلاح‌طلب مجلس ششم می‌گوید: در حال حاضر هیچ گزینه‌ای مناسب‌تر از آقای روحانی برای انتخابات سال ۹۶ وجود ندارد. به‌جای اینکه سراغ گزینه دوم و بعدی برویم، باید به سراغ کمپین انتخاباتی آقای روحانی برویم و از همین امروز، این کمپین را تقویت کنیم.

به گزارش جماران، روزنامه «آرمان» نوشته است: «تخریب» تنها سلاحی است که دلواپسان برای دستیابی به اهداف خود از آن استفاده می‌کنند. دولت تدبیر و امید در مقایسه با دولت‌های نهم و دهم و به شهادت رئیس قوه مقننه، از قانون‌مدارترین دولت‌های جمهوری اسلامی است. همین قانون‌مداری، کاسبی دلواپسان را کساد کرده است و آنها می‌کوشند با تیر تخریب، جایگاه دولت را در افکار عمومی متزلزل کنند.

در همین حال، شایعه «رد صلاحیت» رئیس دولت یازدهم، جدیدترین علمی است که دلواپسان به آن دخیل بسته‌اند و امید دارند تا با توسل به آن، کمر دولت یازدهم را بشکنند و حسن روحانی را به رئیس‌جمهوری «تک دوره‌ای» بدل کنند. آنهایی که با افشای موضوع فیش‌های حقوقی نجومی، طرفی نبستند و با واکنش صریح و قاطع دولت با متخلفان مواجه شدند، این‌بار می‌کوشند رئیس دولتی را که هنوز یک سال تا پایان دوره اول ریاست‌جمهوری‌اش باقی‌مانده، «بی‌کفایت» جلوه دهند!

آنها که می‌دانند در انتخابات سال ۹۶ هیچ‌یک از چهره‌هایشان توان رقابت با رئیس‌جمهور منتخب مردم را ندارد، می‌کوشند با تیر غیب او را زمین‌گیر کنند! اما سوال اینجاست که اصلاح‌طلبان در این میان باید چه واکنشی نشان دهند؟ آیا طرح موضوع رد صلاحیت رئیس‌جمهوری که هنوز دولت خود را به پایان نبرده، توهین به رئیس قوه مجریه محسوب نمی‌شود؟

این سوالات و پرسش‌هایی دیگر را با «احمد شیرزاد» فعال سیاسی اصلاح‌طلب در میان گذاشتیم. شیرزاد که روزگاری نماینده مجلس ششم بود، گرچه ارتباطی تشکیلاتی با اصلاح‌طلبان ندارد و با تدریس در رشته فیزیک دانشگاه صنعتی اصفهان، اوقات می‌گذراند اما به آنچه در منظومه سیاسی کشور می‌گذرد، به نیکی آگاه است!

به اعتقاد او، اصلاح‌طلبان به‌جای بازی در زمین حریف، باید هرچه زودتر به فکر تشکیل کمپین انتخاباتی«حسن روحانی» باشند تا به شک و تردیدها خاتمه داده شود! پاسخ‌های«احمد شیرزاد» به پرسش‌های «آرمان» را در ادامه می‌خوانید:

به عنوان سؤال اول، فکر می‌کنید که گزینه‌ای مناسب‌تر از آقای روحانی برای انتخابات سال ۹۶ وجود دارد؟

در حال حاضر هیچ گزینه‌ای مناسب‌تر از آقای روحانی برای انتخابات سال ۹۶ وجود ندارد. تصور ما بر این است که آقای روحانی برای دور دوم ریاست‌جمهوری، در انتخابات حاضر می‌شوند و هیچ علامتی که ناامیدکننده باشد، در این زمینه وجود نداشته و ندارد. شاید شایعات و صحبت‌هایی مطرح باشد اما به‌جای اینکه سراغ گزینه دوم و بعدی برویم (که البته جای نگرانی برای این موضوع نیست، چراکه این گزینه‌ها موجود است) اما ما باید به سراغ کمپین انتخاباتی آقای روحانی برویم و از همین امروز، این کمپین را تقویت کنیم.

موضوع اینجاست که رسانه‌های دلواپس عزم جزم کردند تا با ایجاد شانتاژ رسانه‌ای، به افکار عمومی القا کنند که آقای روحانی برای دور دوم ریاست‌جمهوری، رد صلاحیت خواهد شد!

دقیقا به همین دلیل است که من معتقدم طرح معرفی جایگزین برای آقای روحانی، مصداق آب به آسیاب دلواپسان ریختن است. طرح این موضوع از سوی اصلاح‌طلبان نیز اقدام مناسبی نیست.

فکر می‌کنید که اساسا طرح موضوع رد صلاحیت رئیس‌جمهوری که هنوز یک سال تا پایان دوره ریاست‌جمهوری‌اش باقی‌مانده، چه هدفی را دنبال می‌کند؟

بله، باید توجه داشته باشیم که سازوکارهای لازم برای رسیدگی به تخلفات رئیس‌جمهور در قانون موجود است. اگر رئیس‌جمهوری رفتاری خلاف قانون داشته باشد، امکان رسیدگی به آن وجود دارد؛ بنابراین اگر دلواپسان می‌توانند روی موضوع خاصی دست بگذارند و بگویند که رئیس‌جمهور در این موضوع خلاف کرده است، باید آن تخلف را مشخص کنند؛ اما اگر دلواپسان بگویند که چون ما از آقای روحانی خوشمان نمی‌آید، پس رد صلاحیت خواهد شد، سخنی منطقی نیست! نهایت کار این است که آنها بگویند ما با مشی و مرام و دیدگاه سیاسی آقای روحانی موافق نیستیم. بسیار خوب، موافق نباشید! کشور که نمی‌تواند خودش را با علایق شما تطبیق دهد! دقیقا دلواپسان هم با مشی و نظرات سیاسی آقای روحانی موافق نیستند. ممکن است آنها روی بعضی نهادها هم نفوذ و اثر داشته باشند اما باید در نظر داشته باشیم که آن نهادها باید رفتار قانونی داشته باشند. در چنین موردی که رفتار سلیقه‌ای اعمال می‌شود، آن نهادها نمی‌توانند رفتار و نظر سلیقه‌ای داشته باشند. دلواپسان از آرزوهای خود سخن می‌گویند.

در این میان، این نوع اظهارنظر از سوی برخی از اصلاح‌طلبان که ما باید به فکر این باشیم که اگر آقای روحانی رد صلاحیت شد، جایگزینی داشته باشیم، سخنی بسیار اشتباه و بازی در میدان دلواپسان است! امیدوارم که دوستان اصلاح‌طلب این نظرات را اصلاح کنند. چنین اظهاراتی خطا و خلاف مسیر جریان اصلاحات است. در حال حاضر ما باید در پی ایجاد کمپین انتخاباتی دور دوم ریاست‌جمهوری آقای روحانی باشیم و اوضاع را به مسیر اصلاح‌طلبی هدایت کنیم. نه اینکه به‌محض آنکه اظهارنظری از جانب دلواپسان شد، ما هم در همان راستا سخنی بگوییم. در این صورت، ما باید از دلواپسان اجازه بگیریم که آنها کاندیدای ما را مشخص کنند! ما باید در این مسیر محکم بایستیم. دلواپسان نیز باید بدانند که هزینه رد صلاحیت آقای روحانی بسیار بالاتر از آن چیزی است که فکر می‌کنند و این هزینه، هزینه دل‌آزرده کردن یک ملت است! درعین‌حال، به خاطر داشته باشیم، آنچه در انتخابات سال ۹۲ اتفاق افتاد، این بود که ما در وهله اول، سرمایه اجتماعی و نگاه بدنه جامعه اصلاح‌طلبی را به سوی رئیس دولت اصلاحات بردیم و بعد از آن، این سرمایه به سمت آیت ا... هاشمی‌رفسنجانی هدایت شد. زمانی که آقای هاشمی رد صلاحیت شدند، شاید تا چند روز تمام بدنه اصلاح‌طلب در بهت و ناراحتی بسر می‌برد اما بلافاصله گزینه جایگزین مطرح و مسیر اصلاح و هدایت شد و در نهایت، حماسه ۲۴ خرداد ۹۲ خلق شد.

ما نباید نگران این باشیم که اگر آقای روحانی رد صلاحیت شد، چه خواهیم کرد! اتفاقاتی بدتر از این در گذشته رخ داده و اصلاح‌طلبان توانستند آن را مدیریت کنند. به جای نگرانی در باب این موضوع، باید همه سرمایه‌ها را روی این موضوع متمرکز کنیم که قرار نیست کشور بنا به‌دلخواه آقایان دلواپس اداره شود! کشور مشکلاتی دارد که برای حل این مشکلات باید کسانی در صحنه حاضر شوند که کاردان هستند. متاسفانه در چنته اصولگرایان تندرو و دلواپسان، غیر از دلواپسی متاعی پیدا نمی‌شود! آنها کسی را ندارند که توانایی آن را داشته باشد که کشور را اداره کند! بنابراین دلواپسان تنها روشی که به کار می‌برند، چوب لای چرخ اداره کشور گذاشتن است! اگر آنها واقعا چهره مثبتی را در میان خود دارند که توانمندی اداره کشور را دارد، معرفی کنند! ما بسیار مشتاق هستیم که دلواپسان به جای اینکه از طریق تبلیغات، موضوع رد صلاحیت یا ایراد گرفتن به آقای روحانی را مطرح کنند، بگویند که چه کسی را دارند که کشور را اداره کند! وزیر نیرو، کار یا اقتصادشان کیست؟ مهم‌تر از همه اینکه رئیس‌جمهورشان چه کسی است. بدیهی است دلواپسان کسی را ندارند که به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری مطرح کنند. در حالی که اصلاح‌طلبان در همه دوره‌ها، از یک سال قبل از انتخابات، روی چهره‌های خود دست می‌گذاشتند و می‌گفتند که ما چنین چهره‌هایی را داریم. اصولا وقتی دلواپسان چهره مناسبی ندارند، نباید به حرف‌های دیگرشان هم گوش داد!

دلواپسان انتخاب آقای روحانی را زاییده شرایط می‌دانند! همین چند روز پیش آقای باهنر از چهار«اگر» سخن گفت که اگر رخ نمی‌داد، آقای روحانی رئیس‌جمهور نمی‌شد! اگر آیت‌الله هاشمی ثبت‌نام نمی‌کرد، اگر ایشان رد صلاحیت نمی‌شد، اگر آقای عارف کناره‌گیری نمی‌کرد و اگر اصولگرایان با چهار نامزد رقابت نمی‌کردند! واکنش شما به این اظهارنظر چیست؟

بعضی از این شرایط، دایر به همان دوره است. مثلا رد صلاحیت آقای هاشمی! کمابیش این تحلیل را قبول دارم اما ممکن است سهم بعضی از «اگر»ها زیاد باشد و بعضی کمتر. به عنوان نمونه، شمارش آرا نشان می‌دهد که حضور چهارنفری اصولگرایان در عرصه انتخابات، اثر چندانی در نتیجه کلی انتخابات نداشت. چراکه رأی شخص آقای روحانی از مجموع آرای چهار نامزد اصولگرا بیشتر بود! اگر انتخابات سال ۹۲، انتخاباتی بود که به دور دوم کشیده می‌شد و آقای روحانی در دور اول به‌تنهایی بیش از نیمی از آرا را کسب نکرده بود، آن‌وقت می‌شد گفت این تحلیل درست است. البته حضور چهار نامزد اصولگرا در انتخابات سال ۹۲ فضای اجتماعی را به ضرر آنها کرد و اصولگرایان نتوانستند از مزیت‌هایی که قطبی شدن انتخابات ایجاد می‌کرد، استفاده کنند.

با نگاه به این تحلیل، می‌توان این‌گونه استنباط کرد که وجود آن «اگر»ها برای باقی ماندن رئیس‌جمهور در پاستور ضروری است؟

شرایط سال ۹۶ با سال ۹۲ بسیار متفاوت است. فکر می‌کنم که هیچ‌کدام از «اگر»های آن تحلیل برای پیروزی آقای روحانی ضروری نیست، جز حمایت بدنه اصلاح‌طلبی جامعه و بزرگان اصلاحات از ایشان. این موضوع از همه‌چیز مهم‌تر است. از همین‌الان، هم بدنه اصلاح‌طلبی و هم بزرگان اصلاح‌طلب حمایت خود را از آقای روحانی اعلام کرده‌اند. امیدوارم که برخی از دوستان اصلاح‌طلب، در مصاحبه‌های خود گل به خودی نزنند و مراقب باشند که چه سخنانی را مطرح می‌کنند. در این صورت، اتحاد یکپارچه‌ای برای کمپین دور دوم آقای روحانی شکل خواهد گرفت. شخصا در حال حاضر در تشکیلات اصلاح‌طلبی فعال نیستم اما دوستانی که در این تشکیلات حضور دارند، بهتر است که کمپین آقای روحانی را به راه اندازند! این مهم‌ترین اولویت اصلاح‌طلبان است. وقتی کمپین آغاز شود، هم شک و تردیدها از بین می‌رود و هم طرف مقابل، متوجه می‌شود که حمایت و حرکت اصلاح‌طلبان جدی است.

اما سوال اینجاست که اصلاح‌طلبان چرا باید از آقای روحانی حمایت کنند؟

من راجع به زندگی پنجاه‌ساله آقای روحانی صحبت نمی‌کنم اما برنامه آقای روحانی و تفکرات ایشان در چهارساله ریاست‌جمهوری‌شان، به اصلاح‌طلبان نزدیک است. ممکن است برخی از چهره‌هایی که ایشان به کار گرفتند، مطلوب طبع اصلاح‌طلبان نباشد اما به هر حال برنامه‌ای که آقای روحانی از آن سخن می‌گوید و تفکراتی که از آن دفاع می‌کند و مسیر کلی که در پیش‌گرفته است، همان مسیری است که اصلاح‌طلبان دارند. به طور مثال در بحث برجام و تنش‌زدایی در سیاست خارجی، دولت آقای روحانی تقریبا همان مسیری را می‌رود که جامعه اصلاح‌طلبی دنبال می‌کند؛ بنابراین رئیس‌جمهوری که مطرح است و نیاز به تبلیغات و معرفی چهره ندارد و برای معرفی اجتماعی، نیازی به سرمایه‌گذاری کلان ندارد و کمابیش هم موفقیت‌هایی داشته، فرصت بسیار بزرگی است. چرا اصلاح‌طلبان باید این چهره را نادیده بگیرند و درباره چهره‌های دیگر صحبت کنند؟ اصولا فکر می‌کنم که طرح صحبت روی چهره‌های دیگر، تضعیف جبهه اصلاح‌طلبی است. اصلاح‌طلبان باید کمپین انتخاباتی خود را به راه بیندازند تا این اماواگرها و شک و تردیدها خاتمه پیدا کند. آقای روحانی نزدیک‌ترین چهره به اهداف اصلاح‌طلبی است! در بحث انتقادات از دولت، ممکن است که هر یک از ما انتقاداتی از دولت داشته باشیم اما بحث انتخابات، موضوع کمپین انتخاباتی است که لازم است در این مدت، طرح انتقادات را به وقت دیگری موکول کنیم.

اصولگرایان ادعا می‌کنند که اصلاح‌طلبان نیز مانند آنها چهره‌ای را ندارند که بخواهند به جامعه معرفی کنند! به قولی معضل «قحط‌الرجالی» گریبان‌گیر جبهه اصلاحات نیز هست. شما با این موضوع موافق هستید؟

این ادعا پوست خربزه‌ای است که ما به هیچ‌وجه نباید گول آن را بخوریم. این موضوع نوعی گفتمان تحریک‌کننده است که می‌خواهند با توسل به آن شکافی در جامعه اصلاح‌طلبی بیندازند و همه ما می‌دانیم که ما در جبهه اصلاحات، چهره‌های متعددی داریم. در گذشته داشتیم و در گذشته نه چندان دور هم داشتیم. چهره‌هایی هستند که به‌هیچ‌وجه، لزومی به نام بردن از آنها نیست. چراکه نام بردن و دست گذاشتن روی این چهره‌ها، می‌تواند شکاف ایجاد کرده و انگیزه‌ها را کم کند. من به‌هیچ‌عنوان به صلاح نمی‌دانم که اسامی چهره‌های دیگری مطرح شود اما این بدان معنا نیست که چنته اصلاح‌طلبان از چهره‌های شاخص و سرشناس، خالی است! اینکه می‌گوییم چنته اصولگرایان خالی است، به این معنی است که به طور طبیعی، این انتظار از آنها می‌رفت که چهره موردنظر خود را از چند ماه مانده به انتخابات، روی صحنه بیاورند؛ اما تنها چهره‌ای که در حال حاضر باانگیزه وارد صحنه شده، آقای احمدی‌نژاد است که بسیار بعید است که کاندیدای اصولگرایان باشد! بنابراین، اصولگرایان اگر کسی را داشتند تا امروز وارد صحنه شده بود؛ اما درباره اصلاح‌طلبان، موضوع متفاوت است. اصلاح‌طلبان نباید در مقابل آقای روحانی کسی را وارد صحنه کنند! این دو موضوع، اساسا قابل قیاس نیست. چراکه اصلاح‌طلبان برای جلوگیری از ایجاد شکاف، دست به چنین کاری نزدند.

این احتمال را نمی‌دهید که اصولگرایان شکست در انتخابات سال ۹۶ را پذیرفته‌اند و چهره خود را به انتخابات سال ۱۴۰۰ احاله کرده‌اند؟

همین‌الان تا سال ۹۶ یک سال باقی‌مانده است و چهار سال هم بعد از آن سال تا انتخابات سال ۱۴۰۰ فرصت وجود دارد. به‌هرحال ظرف پنج سال، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد! اجازه دهید ببینیم ما خواهیم توانست دو یا سه سال رشد اقتصادی بالا را تجربه کنیم. اوضاع سیاسی منطقه هم هرروز دست‌خوش تغییرات است. می‌گویند در تدبیر مملکت‌داری، باید دوراندیشی وجود داشته باشد؛ اما در چارچوب سیاست، هیچ حزبی در هیچ جای دنیا برای پنج سال بعد، چهره‌ای را مطرح نمی‌کند.

در نهایت، اصولگرایان میانه از آقای روحانی حمایت خواهند کرد؟

همین‌الان هم حمایت می‌کنند. آن بخش از اصولگرایانی که پیش ‌از این از آقای روحانی حمایت کردند، بعدازاین هم حمایت خواهند کرد. همچون بخشی از نیروهای اصولگرایی که در مجلس هستند. بخشی از نیروهای اصولگرا که در چهار سال اول دولت آقای روحانی از او حمایت کردند، در ادامه هم از او حمایت خواهند کرد و فکر نمی‌کنم که انشقاق جدیدی در جناح اصولگرا اتفاق افتد و همین شکاف‌هایی که در حال حاضر موجود است، ادامه پیدا خواهد کرد.

فکر نمی‌کنید که طرح این موضوع از سوی اصلاح‌طلبان که اصلاحات باید به چهره‌ای جز آقای روحانی هم فکر کند، ناشی از دلخوری‌هایی است که در موضوع انتخابات رئیس مجلس ایجادشده است؟

من درباره اینکه آقای عارف به ضیافت افطاری رئیس‌جمهور نرفتند، هیچ پاسخی ندارم. این گلایه‌ها در همه جریانات سیاسی وجود دارد؛ اما این دلخوری‌ها نوساناتی جدی نیست که روی حرکت کلی یک جریان تاثیرگذار باشد. طبع انتخابات مجلس به‌نوعی است که ممکن است میان بعضی از طیف‌های اصلاح‌طلبی یا حزب اعتدال و توسعه یا احزاب دیگر، اصطکاک‌هایی به وجود بیاید اما موضوع انتخابات ریاست‌جمهوری فراتر از این اصطکاک‌هاست. البته نقد عملکرد وزرا و دولت آقای روحانی ارتباطی به انتخابات ندارد. بعضی از وزرا ضعیف عمل می‌کنند و همین‌الان هم می‌توان این ضعف‌ها را مطرح کرد. اما نقد عملکردها به معنای نقد مسیر کلی دولت نیست. ما کمابیش مسیر کلی دولت را قبول داریم. البته نه صد درصد! اما مجموعا عملکرد دولت در راستای اهداف اصلاح‌طلبان است. دوستان ما در مجلس یا آقای عارف، ممکن است انتقاداتی از دولت داشته باشند که در جای خود محفوظ است اما این موضوع به‌هیچ‌وجه به معنای عدم‌حمایت از دولت نیست.

دولت آقای روحانی برای اینکه انتظارات اصلاح‌طلبان را برآورده کند، دقیقا باید حول چه محورهایی قدم بردارد؟

شخصا فکر می‌کنم که اصولا دولت نباید در موضوعاتی که در حوزه قدرتش نیست، وعده‌ای دهد. درباره وعده‌هایی هم که در گذشته داده، دولت باید صادقانه با مردم سخن بگوید و بگوید که تلاش‌های خود را انجام داده، اما منتج به نتیجه نشده است؛ وعده‌های جدید در آن حوزه‌ها، کار درستی نیست و منجر به تضعیف آقای روحانی خواهد شد. دولت باید در حوزه‌هایی که می‌تواند عملکرد خوبی داشته باشد، وعده دهد و مقداری هم از فضاسازی‌هایی که در انتخابات سال ۹۲ برای آقای روحانی رأی آوری هم داشته، کم کند. آقای روحانی هیچ گاه تا این حد در قدرتی که ظرف سه سال گذشته داشته، نبوده است. البته ایشان همیشه جزو رجال سیاسی کشور بوده و سابقه نمایندگی مجلس و نایب‌رئیسی آن را در کارنامه دارد. همه اینها به‌جای خود محفوظ است؛ اما تصوری در ذهن بسیاری وجود دارد که مثلا مسئولان یا اصلاح‌طلبان در گذشته، نتوانستند با نهادهای دیگری غیر از قوه مجریه تعامل کنند. این تصور وجود داشته که مسئولان قبلی، به شکل صحیحی با قوه قضائیه تعامل نکردند و این امکان وجود داشته که می‌شد با مذاکره بسیاری از مسائل را حل کرد. اما تجربه نشان داده که این اتفاق رخ نداده است. در همین چارچوب، اگر موضوعی به قوه قضائیه بر می‌گردد، بهتر است که دولت تنها قول تلاش در آن موضوع را بدهد و از وعده‌های دیگر اجتناب کند، چراکه ابدا دولت نقشی در آن ندارد.

موارد بسیاری است که دولت می‌تواند کار کند. دولت می‌تواند استانداران، فرمانداران و بخشداران بهتر و قوی‌تری را به کار گیرد. دولت می‌تواند در بحث هیات‌های اجرایی و انتخابات، بسیار بهتر و قوی‌تر از آنچه در سال ۹۴ عمل کرد، رفتار کند. در بحث بودجه و بودجه‌ریزی می‌توان انتظارات بیشتری از دولت داشت. در موضوع به‌کارگیری استعدادها و مدیریت‌های درجه اول، پتانسیل بیشتری در دولت وجود دارد. نکته دیگری که مایلم به آن اشاره کنم که کمتر کسی از آن سخن گفته، آن است که انتظار من از شخص رئیس‌جمهور و وزرا این است که وقت بیشتر و جدی‌تری برای کار دولت بگذراند. قطعا دولت در این حوزه می‌تواند بسیار بهتر عمل کند. ما از همه وزرا می‌خواهیم که یا مسئولیت قبول نکنند یا اگر قبول می‌کنند، به‌اندازه وزرای موفق وقت بگذارند. بعضی از مسئولان تراز اول دولت، میزان وقت‌گذاری کمی دارند و به قول عوام «مدیرکلی» مدیریت می‌کنند. امروز زمان ۹ صبح سرکار رفتن و ۴ عصر تعطیل کردن و دو جلسه در عصر برگزار کردن، نیست. وزرا باید جدی‌تر جلو بیایند. ضمن اینکه دولت باید به مدیران جوان‌تر هم میل کند. این موضوعی است که دولت می‌تواند در آن وعده دهد که به سمت استفاده از مدیران جوان‌تر حرکت خواهد کرد. باید ۵ تا ۱۰ سال از میانگین سنی مجموع مدیرانی که در دولت هستند، کاسته شود. این به معنای حذف و طرد نیروهای خبره، باتجربه و کارآمد نیست. همه این افراد می‌توانند در سیستم جا داشته باشند.

فکر می‌کنید که آقای روحانی در دور دوم ریاست‌جمهوری خود این امکان را دارد که از نیروهای اصلاح‌طلب بیشتری در کابینه استفاده کند؟

من «ایلی» به قصه نگاه نمی‌کنم که دولت باید از لیست اصلاح‌طلبان یا از کسانی که مارک اصلاح‌طلبی دارند، استفاده کند؛ اما در همین وزارت کشور، نیروهای توانمندتری هم وجود دارند. دولت باید دست به جوان‌گرایی بزند. باید به جوان‌ترها اعتماد کرد و نباید نگران شهرت سیاسی افراد بود. شهرت سیاسی لزوما توان اجرایی در پی ندارد. ما همین‌الان چند وزیر «پیر» در کابینه داریم. وزرایی که بالای ۶۵ سال سن دارند، باید به نحو دیگری به اداره کشور کمک کنند. قطعا این نیروها ارزشمند هستند اما در یک یا دو مورد به عنوان استثنا باید از این نیروها استفاده کرد. در حال حاضر، تعداد قابل‌توجهی از وزرا یا استانداران، بالای ۶۰ یا ۶۵ سال سن دارند. دولت باید معیار زیر ۶۵ سال سن را برای وزرا و استانداران رعایت کند و تلاش کند میانگین سنی را به زیر ۶۰ برساند. این کاملا امکان‌پذیر است. اگر چند نیروی کارآمد برای تصدی یک وزارتخانه مطرح است، رئیس‌جمهور به کسی که جوان‌تر است، اعتماد کند. مدیریت‌های میانی و پایین هم کاملا این ظرفیت را دارند که با میانگین سنی ۴۰ سال به کار گرفته شوند تا برای آینده کشور، سرمایه‌های خوبی داشته باشیم. این وعده‌ها، بسیار متفاوت از وعده‌هایی است که دولت به مردم می‌دهد و عملی هم نمی‌شوند و ممکن است سرخوردگی ایجاد کند.

انتهای پیام

دیدگاه شما