جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

روزنامه اعتماد در سرمقاله خود نوشت:

آیا توهین ها تمام شدنی نیستند؟

کد خبر: ۱۴۰۴۳۹
آیا توهین ها تمام شدنی نیستند؟

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- با توجه به اینکه این روزها بازار توهین، تهمت و افترا نسبت به مسوولان به خصوص مسوولان اجرایی کشور و حتی شخص رییس‌جمهور محترم رواج یافته و از سوی افرادی شکل می‌گیرد که یا از روی بی‌توجهی یا از روی عناد و دشمنی ابزار این جریان انحرافی شده‌اند، لازم دانسته‌ام که این مساله را از دو دیدگاه مورد بحث و بررسی قرار دهم. اول از دیدگاه قانون که میثاق همه ما و مبنای اجرای امور کشور است و در وهله دوم از دیدگاه آیات و روایات. در ماده ٦٠٨ قانون مجازات اسلامی آمده است: مجازات توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک چنانچه موجب حد قذف نباشد شلاق تا ٧٤ ضربه یا ٥٠ هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود.
همچنین در ماده ٦٠٩ قانون مجازات اسلامی آمده است: «هر کس با توجه سمت، به یکی از روسای سه قوه یا معاونان رییس‌جمهور یا وزرا یا یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی یا نمایندگان مجلس خبرگان یا اعضای شورای نگهبان یا قضات یا اعضای دیوان محاسبات یا کارکنان وزارتخانه‌ها و موسسات و شرکت‌های دولتی و شهرداری‌ها در حال انجام وظیفه یا به سبب آن توهین کند به سه تا ٦ ماه حبس یا تا ٧٤ ضربه شلاق یا ٥٠ هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی محکوم می‌شود.»
در ماده ٦٩٧ قانون مجازات اسلامی نیز آمده است: هرکس به وسیله اوراق چاپی یا خطی یا به وسیله درج در روزنامه و جراید یا نطق در مجامع یا به هر وسیله دیگر، به کسی امری را صریحا نسبت دهد یا آنها را منتشر کند که مطابق قانون آن امر جرم باشد و نتواند صحت آن اسناد را ثابت کند جز در مواردی که موجب حد است به یک ماه تا یک سال حبس و تا ٧٤ ضربه شلاق یا یکی از آنها حسب مورد محکوم خواهد شد. در تبصره این ماده هم آمده است: در مواردی که نشر آن امر اشاعه فحشا محسوب گردد هرچند بتواند صحت اسناد را ثابت کند مرتکب به مجازات مذکور محکوم خواهد شد.
در اصل ١١٣ قانون اساسی هم آمده است: پس‏ از مقام‏ رهبری‏ رییس‌جمهور عالیترین‏ مقام‏ رسمی‏ کشور است‏ و مسوولیت‏ اجرای‏ قانون‏ اساسی‏ و ریاست‏ قوه‏ مجریه‏ را جز در اموری‏ که‏ مستقیما به‏ رهبری‏ مربوط می‌شود، بر عهده‏ دارد.
از این چند ماده و اصل قانون اساسی می‌توان این‌گونه برداشت کرد که توهین و افترا به هر فردی حتی کفار و غیرمسلمانان جرم است و مرتکب آن باید مجازات شود. مخصوصا در مورد مسوولان از آن جهت که اولا به لحاظ ارتباط آنها با نظام و عهده‌داری مسوولیت، توهین به آنها موجب توهین به نظام است، لذا جرم و گناه مضاعفی محسوب می‌شود. دوم به دلیل اصول قانون اساسی و مفاد قانون مجازات اسلامی است که برای توهین به مقامات و مسوولان مجازات فوق‌العاده‌ای وضع کرده است و سوم اینکه توهین به آنها موجب بی‌اعتمادی به مسوولان کشور می‌شود.

در واقع توهین به مسوولان توهین به ملت و نظام جمهوری اسلامی است. اینکه چرا بعضی‌ها جسورانه و بدون مبالات کارهایی را می‌کنند جای بسی تامل است و اینکه مسوولان با این افراد برخورد شدید نمی‌کنند بیشتر قابل تامل است. اما چند روایت در این زمینه وجود دارد.
پیامبر(ص) می‌فرماید: هرکس به مرد یا زن مومن تهمت بزند خداوند او را در قیامت در محلی از آتش نگه می‌دارد تا از عهده اثبات آنچه گفته است برآید (بحارالانوار). امام صادق (ع) می‌فرماید: هرکس به برادر مومنش تهمت بزند ایمان در دل او ضایع و مضمحل می‌شود مانند اضمحلال نمک در آب. (اصول کافی). خداوند در قرآن کریم و در سوره مبارکه نور به‌شدت با تهمت برخورد می‌کند و می‌فرماید وقتی مردم این تهمت را شنیدند چرا برخورد نکردند و چرا مومنان حسن ظن پیدا نکردند. و گفتند این تهمت بزرگی است اما شما این را ساده می‌پندارید در حالی که نزد خدا گناه بسیار بزرگی است. پیامبر(ص) می‌فرماید هرکسی با کلمه‌ای به یکی از مومنان طعن بزند یا بدگویی کند خداوند بوی بهشت را بر او حرام می‌کند. امام باقر می‌فرماید: هیچ انسانی روبه روی مومن به او تهمت و طعن نزند مگر اینکه به بدترین مردن‌ها بمیرد و سزاوار باشد که او به خیر هرگز برنگردد (اصول کافی). امام صادق می‌گوید: هرزه‌گویی و بدزبانی از جفاکاری است و جفاکار در آتش است‌ (اصول کافی).
در قرآن حتی نسبت به کفار و مشرکان هم منع شده از اینکه به آنها بدزبانی کنیم، دشنام بدهیم و توهین کنیم. قرآن در سوره انعام آیه ١٠٧ می‌فرماید: به کسانی که غیر خدا را می‌پرستند دشنام ندهید، آنها بر می‌گردند و به خداوند دشنام می‌دهند. بنابراین توهین و تحقیر در روایات فراوان مورد نقد و اعتراض واقع شده است. یک مساله‌ای که بعد از پیروزی انقلاب با آن روبه‌رو بوده‌ایم، افشاگری بود. یادمان هست که منافقان این روش را باب کرده بودند و خبری را به روزنامه‌ها می‌دادند و افشاگری می‌کردند. وقتی بنی‌صدر سخنرانی می‌کرد منافقین فریاد می‌زدند، بنی صدر بنی‌صدر «افشا کن افشا کن» و افرادی را «رسوا کن رسوا کن». به راستی افشا کردن در قرآن، به‌شدت نهی شده است و تا چیزی ثابت نشود از نظر شرعی و قانونی کسی حق ندارد آن را در رسانه‌ها و فضای مجازی مطرح کند. مخصوصا اگر این امر در مورد مسوولان کشور باشد. امام باقر(ع) و امام صادق(ع) فرمودند نزدیک‌ترین وضعی که انسان با کفر پیدا می‌کند این است که با افرادی آشنایی پیدا کرده و لغزش‌های آنها را بیابد و آنها را افشا کند. پیامبر(ص) می‌فرمایند: کسی که کار زشتی را که دیگران انجام داده‌ اشاعه دهد مانند کسی است که آن را مرتکب شده است و کسی که دیگران را سرزنش کند به خطایی که انجام شده، نخواهد مرد تا زمانی که مرتکب آن کار شود.
تعجب می‌کنم کسانی که دم از طرفداری از اصول و ارزش‌ها می‌زنند و خود را مومن و مسلمان و حزب‌اللهی می‌دانند چگونه با آیات قرآن و روایات پیامبر(ص) و ائمه اطهار این‌گونه با جرات و جسارت مخالفت می‌کنند و چگونه با مقامات رسمی کشور که مورد علاقه مردم هستند جسورانه برخورد می‌کنند.
از بچه‌های حزب‌اللهی خواهش می‌کنم کسانی که مسلمان هستند و به اسلام اعتقاد دارند کسانی که انقلاب و امام و رهبر و نظام را قبول دارند از این کارها دست بردارند و آلت دست شیادان و مفسدان نباشند چه بسا کسانی باشند که در پشت صحنه با القای شبهات می‌خواهند مسوولان ما را بدنام کنند و مردم ما را بدگمان کنند. کما اینکه در گذشته این کارها را منافقین انجام داده‌اند. به جرات می‌خواهم بگویم این روش مسلمانی نیست، روش منافقان است. روش کفار و مشرکین است که به مقامات توهین کنند و فضای جامعه را مسموم و مشوش سازند. اگر کسی انتقادی از دولت و رییس‌جمهور دارد باید صادقانه و ناصحانه حرف‌های خود را بدون توهین بیان کند تا در اثر ارایه کردن پیشنهادات بهترین راه انتخاب شود. امیدواریم در آستانه انتخابات ٩٦ کمتر شاهد بداخلاقی‌ها به نام اسلام و حمایت از نظام و ولایت باشیم و افراد فتنه‌جویی که پشت صحنه هستند دست از این کار بردارند.

منبع: روزنامه اعتماد

انتهای پیام

دیدگاه شما