پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- این روزها که فضای انتخابات ریاستجمهوری ۹۶ بسیار زودتر از موعد مقرر در کشور ایجاد شده است اصولگرایان درباره استراتژی جریان خودی سکوت اختیار کرده و تنها به دلواپسان این ماموریت محول شده است که در راستای تضعیف اصلاحطلبان که کاندیدای آنها مشخص است و غیر از حسن روحانی به گزینه دیگری نمیاندیشند، تلاش کنند که آنها هم در این راستا فعال و با کوچکترین بهانه به اصلاحات و دولت میتازند. اما سکوت اصولگرایان به دلیل اطمینان آنها از اجماع بر سر یک کاندیدا نیست، بلکه همان مشکل همیشگی را دارند، یعنی تعدد افرادی که خود را صاحب صلاحیت برای جلوس بر کرسی ریاستجمهوری میبینند. یکسال پس از انتخابات ریاستجمهوری ۹۲ بود که میانه روهای جریان اصولگرایی بر بازخوانی اهداف این جریان تاکید کردند، مانند فلاحت پیشه که گفته بود:«هنوز نپذیرفتهاند که تندروی تازه به دوران رسیدهها اصولگرایی را به شکست کشانده است. به همین دلیل دم از وحدت با جناحی میزنند که به دنبال رای مردم نیست و تلقی خود را از سیاست و حکومت حجت قرار داده است. بیش از هر چیز اصولگرایی نیازمند بازخوانی مفاهیم خود
است.» این بازخوانی تا به امروز نه تنها صورت نگرفته بلکه سستی در سازماندهی جدید در اردوگاه اصولگرایی منجر به رویگردانی بخشی ازحامیان قدیمی از این جریان شده است. اکنون گروه میانه رو و دلسوز جریان اصولگرایی هم لحن خود را تغییر داده و به هم طیفان خود انتقاد میکنند که روند نامطلوب گذشته سبب پدید آمدن چنین وضعیتی در اردوگاه اصولگرایی شده است. امیرمحبیان یکی از تئوریسینهای جریان اصولگرایی روز جمعه عنوان کرده بود که طیف متبوعش دچار جهل الرجال و نه قحطالرجال است و دیروز پرده از مشکلات دیگر این جریان برداشت.
کاندیداتوری قالیباف و احمدینژاد و جلیلی محتمل است
این نظریهپرداز جریان اصولگرا در پاسخ به اینکه «پس از ریاستجمهوری احمدینژاد شخصیتهای اصولگرا اعتمادبهنفس پیدا کردند که آنها هم میتوانند رئیسجمهور شوند؛ این مساله چقدر در عدم اجماع این جریان تاثیرگذار بوده است؟» گفت: آنچه اجماع را در میان اصولگرایان به نسبت قبل دشوار کرده است، ضعف ضریب نفوذ نهادهای موثر مرکزی است که قبلا ضریب نفوذ بالایی داشتند ولی حالا کاهش یافته است. در این شرایط هر عامل جانبی نیز طبعا میتواند در نتیجه موثر باشد. محبیان در پاسخ به این سوال که«با توجه به وضعیت کنونی روحانی و نوع پایگاه اجتماعی او، اصولگرایان در صورت عدم حمایت از روحانی چه گزینههای احتمالی را برای انتخابات ریاستجمهوری ۹۶ خواهند داشت؟» تصریح کرد: گزینههای محتمل، به شناخته شده و شناخته نشده تقسیم میشوند. مثلا موتلفه اعلام کرده است که کاندیدایش موتلفهای خواهد بود. حالا این فرد کیست؟ هنوز ناشناخته است. تئوریسین جریان اصولگرا اضافه کرد: گزینههای شناختهشده هم به مرور با نزدیکشدن به انتخابات کم میشوند و افرادی که کاندیداتوری آنها محتمل بود، نظیر محسن رضایی یا باهنر خود را کنار کشیدند. الان در میان چهرههای
شناختهشده اصولگرا هنوز سه نفر که قالیباف و احمدینژاد و جلیلی هستند، کاندیداتوریشان محتمل است، اما سناریوهای محتمل، زیاد و روابط پیچیده است؛ آنهم به دلیل اینکه همه فاکتورهای موثر هنوز مشخص نشده است.
احتمال حمایت مشروط اصولگرایان از روحانی
محبیان در توضیح این سوال که کدام جریان اصولگرا از روحانی حمایت خواهد کرد، پاسخ داد: احتمال حمایت مشروطِ طیفی از اصولگرایان از روحانی وجود دارد اما در مجموع رویکرد روحانی به گونهای نیست که جریان اصولگرایی روی آن سرمایهگذاری قابل تاملی کند. حضور تعدادی از اصولگرایان درون کابینه، به معنای اصولگرا بودن دولت روحانی نیست. جهت حرکت راهبردی دولت روحانی با نگرش اصولگرایان ضریب انحراف قابل تاملی دارد. او در توضیح اینکه آیا احتمال دارد اصولگرایان باز هم به صورت مشروط از احمدینژاد حمایت کنند، گفت: در سیاست هر چیزی ممکن است. به هر حال احمدینژاد در صورت کاندیداتوری به یک فاکتور موثر تبدیل میشود. طبعا اصولگرایان در زمان مناسب باید تصمیم بگیرند و همه گزینهها در زمان خودش محتمل و قابل بررسی است. البته این احتمال در حال حاضر به معنای حمایت یا عدم حمایت نیست؛ صرفا به معنای یک احتمال است. محبیان با اشاره به شخصیت احمدینژاد و اینکه چقدر زیر بار این شروط خواهد رفت، متذکر شد: فرض مذکور که البته درصد تحققش معلوم نیست، بستگی به دو عامل دارد: میزان تاثیر حمایت اصولگرایان در پیروزی احمدینژاد و دیگری نوع شرط و هزینه -
فایده مترتب برآن. محبیان گفت: بهدلیل نزدیکی و حمایت اصولگرایان از هسته مرکزی حاکمیت و مشابهت شعارها و گرایشها، طبعا اینگونه بهنظر میرسد که رانتی ویژه نصیب شده، در حالی که این تصور دقیق نیست. محبیان با اشاره به وضعیت کنونی دولت و اینکه آیا روحانی مانند رئیس دولت اصلاحات و هاشمی و حتی احمدینژاد توانسته برای خود پایگاه اجتماعی کسب کند، عنوان کرد: خیر؛ آقای روحانی هنوز پایگاه اجتماعی مستقلی که بهخاطر خودِ او، اندیشهها و رویکردش و نه در برابر دیگری به او رای دهند، ندارد. رایدهندگان به روحانی نه لزوما یک طبقه اجتماعی خاصی هستند که او را نماد مطالبات طبقاتی بدانیم و نه هوادارانش دارای انگیزه ایدئولوژیک هستند. او افزود: بخشی از رای روحانی، محصول گریز بخشی از اجتماع از وضعیتی بود که به درست یا غلط گمان داشتند که احمدینژاد برای آنها به وجود آورده است. آنچه که امید تصور میشد، در واقع بنمایههایی از ترس در آن بود؛ نه لزوما شوق شفاف به شخص روحانی. محبیان همچنین درباره جدی بودن بحث فعالیت اتاقهای فکر علیه دولت، ابراز کرد: اینکه منتقدان دولت به نقد دولت میپردازند، طبیعی است، اینکه بعضا نوعی همگرایی تحلیلی
هم به وجود میآید، این هم طبیعی است. اما شکلگیری توطئه و امثالهم تابعی از نظریه توهم توطئه است که اصلاحطلبان، اصولگرایان را به خاطر آن شماتت میکردند، ولی ظاهرا دامان خود آنها را هم گرفته است. نظریهپرداز جریان اصولگرا در پایان در پاسخ به اینکه برخورد دولت با اتاقهای فکر باید چگونه باشد و تاکنون چطور بوده است، گفت: نمیدانم اینکه دولت منتقدان خود را با هراس از مخالفتشان منکوب و سرکوب کند، چه نامی میتواند داشته باشد. هر نامی داشته باشد، نمیتوان آن را دموکراسی و تحمل و مدارا نامید.
منبع: روزنامه آرمان امروز