اصولگرایان به جای اتلاف وقت و مخالفت با دولت برای یکبار هم که شده از خود بپرسند: اساسا دلسرد کردن آقای روحانی وخارج کردن وی ازگردونه قدرت و سپردن سرنوشت کشور به فردی ضعیف چه نفعی دارد؟ آیا این تصمیم یک ریسک نخواهد بودکه اصولگرایان به فردی اعتماد کنند که همه فرصت های آنها را در آینده بسوزاند. از سویی چرا آنها نباید از فردی مانند حسن روحانی که یک شخصیت فراجناحی و میانه روست حمایت کنند؟ اگرچه عدهای از اصولگرایان معتدل به دنبال تجدید ریاستجمهوری روحانی هستند اما عدهای مانند دلواپسان و جریانهای متمایل به دولت قبل به نظر بر روی فردی مانند احمدینژاد هم نمیتوانند به یک تصمیم مشترک برسند و قاعدتا برخی از جریانهای مخالف روحانی به دنبال گزینههای دیگری خواهند رفت.
اصولگرایان در انتخابات آینده حتی شاید پنج کاندیدا مانند انتخابات ریاستجمهوری یازدهم داشته باشند. گرچه برخی از آنها میگویند که ما اینبار تعدد کاندیدا نخواهیم داشت و اشتباه دوره قبل را تکرار نخواهیم کرد. اما روشن است که آنها از آنجا که کاندیدای رای آوری ندارند، به ناچار به معرفی چندین کاندیدا اقدام خواهند کرد. آنها پس از شکست در دور نخست به خاطر تعدد کاندیداها خود را سرزنش میکردند، چراکه مشاهده شد همه ۷ کاندیدای اصولگرا روی هم حتی کمتر از روحانی رای آوردند. اگر آنها ۳ کاندیدا برای ریاستجمهوری در رقابت با روحانی داشتند، باز هم آرای آنها به نصف آرای روحانی هم نمیرسید. در انتخابات پیش رو نیز وضعیت اصولگرایان به همین منوال خواهد بود. آنها در انتخابات ریاستجمهوری دوازدهم آرایی خواهند داشت؛ البته آرایی که چندان هم در سرنوشت آنها تاثیری نمیتواند بگذارد. حمایت جریانهای مخالف و دلواپس از احمدینژاد قطعی نیست. برخی از اصولگراها حتی معتقدند که احمدینژاد کاندیدا نخواهد شد و در صورت شرکت نیز از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت میشود.
برخی نیز بر این اعتقادند که رئیس دولت سابق این روزها فعالیت میکند تا فردی را به جای خود صحنه بفرستد تا او را دنبال کند. البته پیش بینی میشد سعید جلیلی کاندیدای اصولگراها در سال ۹۶ باشد که وی از ظرفیت، وزن و مقبولیت لازم برای ریاستجمهوری برخوردار نیست. با توجه به این مسائل اصولگراهای مخالف دولت یازدهم نمیتوانند ریاستجمهوری روحانی را تک دورهای کنند؛ مگر اینکه روحانی برای دوره بعد کاندیدا نشود یا مسائلی از این دست به وجودآید. روی دیگر سکه نیز وجود دارد و ممکن است شورای نگهبان روحانی را درسال ۹۶ رد صلاحیت کند. البته این مساله بعید به نظر میرسد. اما به هر روی در صورتی که روحانی در صحنه انتخابات نباشد، باز هم اصولگرایان نمیتوانند کاندیدای اصلح به مردم معرفی کنند. چراکه آنها اکنون چتر قدرتمندی برای تشکیل یک اجماع واحد و منسجم ندارند. به طور مثال یکی از افرادی که میتوانست آرای اصولگراها را جذب کند، محمد رضا باهنر است که البته باز هم نسبت به آن تردیدهایی نیز وجود دارد. بنابراین بهتر نیست که اصولگراها به جای اتلاف وقت، آرای خود را بیش از این نسوزانند و همگی بر روی روحانی اجماع کنند!
منبع: روزنامه آرمان امروز