در اتاق را باز کردم و مردِ بلند قامت آواز ایران را به روی تخت بیمارستان دیدم که مشغول استراحت بود؛ آوازخوان بزرگی که با استادان فرامرز پایور، پرویز یاحقی، جلیل شهناز و بسیاری دیگر از خاطره سازان موسیقی ایرانی نغمه هایی آفریده که برای همیشه در تاریخ بی تکرار مانده است.
به گزارش جماران، به محض اینکه با خبر شدم که استاد عبدالوهاب شهیدی، یکی از بزرگ ترین و بی مانندترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران، در بیمارستان بستری شده است، «زندگی» جلو چشمم آمد و صدای بم و پرشکوه مردی در گوشم پیچید که می خوانَد:
«آن نگاه گرم تو، جام شرابه، اما سرابه
زندگی بی چشم تو، رنج و عذابه، رنج و عذابه...».
راهی بیمارستان شدم تا ضمن عیادت از استاد، جویای حالشان شوم؛ نزدیک ظهر بود که به بیمارستان دی رسیدم. خواستم به دیدار استاد روم، که دختر ایشان گفت استاد مشغول استراحت هستند. رفتم و دو ساعت بعد بازگشتم برای دیدن آقای «زندگی».
پله های بیمارستان را به شتاب بالا رفتم تا... .
در اتاق را باز کردم و مردِ بلند قامت آواز ایران را به روی تخت بیمارستان دیدم که مشغول استراحت بود؛ آوازخوان بزرگی که با استادان فرامرز پایور، پرویز یاحقی، جلیل شهناز و بسیاری دیگر از خاطره سازان موسیقی ایرانی نغمه هایی آفریده که برای همیشه در تاریخ بی تکرار مانده است.
از خانم شهیدی(دختر استاد) که چونان پرستاری مهربان دور وجود نازنین پدر می گشت، حال استاد را جویا شدم. گفت که استاد از ناراحتی تنفسی رنج می برند و افزون بر این، مشکل کم خونی ایشان نیز مزید بر علت شده تا استاد شهیدیِ بزرگ برای درمان در بیمارستان بستری شوند.
در حین گفتگویم با خانم شهیدی بود که ناگهان استاد از خواب برخاستند و چشم خود را باز کردند. جلو رفتم و سلام کردم؛ استاد لبخندی زدند که شیرینی اش به شیرینی «زندگی» بود. در ذهنم خواندم:
«آن نگاه گرم تو جام شرابه/
زندگی بی چشم تو رنج و عذابه...».
دختر استاد گفت که طبق نظر پزشکان، خواننده بزرگ موسیقی ایران ان شاءالله فردا از بیمارستان مرخص می شود. کمی با آقای شهیدی احوال پرسی کردم و دعا کردم که خداوند هرچه زودتر به ایشان سلامتی دهاد؛ و گفتم که جادوی صدای ایشان کاری کرده که یک جوان نسل سومی که هیچ یک از اجراهای وی را ندیده، به شدت شیفته ی صدا و موسیقی وی شده است. در پاسخِ این اظهار ارادتِ از صمیم دلِ این بنده، استاد شهیدی لبخندی زدند؛ لبخندی به گرمای «زندگی».
تلفن همراهِ خانم شهیدی به صدا درآمد ؛ آهنگ استاد فرامرز پایور پخش شد و ثانیه یی بعد صدای گرم مردی در اتاق پیچید که می خواند:
«آن نگاه گرم تو، جام شرابه...
زندگی بی چشم تو، رنج و عذابه...».
دیگر نخواستم مزاحم استراحت استاد شوم؛ بنابراین با استاد عبدالوهاب شهیدی و دختر بزرگوارشان خداحافظی کردم تا استاد بزرگ آواز ما استراحت کند و ان شاءالله زودتر رخت عافیت بپوشد... .
منبع: ایرنا