در قدم اول اصلاحطلبان باید با عقلای اصولگرا وارد بحث شوند و این موضوع را به بحث بگذارند. در واقع اصولگرایان و اصلاحطلبان بر سر این موضوع که یک موضوع ملی است به توافق برسند. ابتدا باید رضایت آنها را به این طرح جلب کرد و وقتی دو طرف به نتیجه رسیدند کار مجلس برای تصویب چنین طرحی آغاز شود. در واقع این طرحی برای آینده است. من معتقدم ما در بلندمدت به این نقطه برسیم که انتخاباتی را برگزار کنیم که حاصل آن مجلسی حرفهایتر باشد و همه پایگاههای اجتماعی هم به اندازه وزنشان در مجلس کرسی داشته باشند.
به گزارش جماران، ابتدا انتخابات برگزار و مشخص شود که هر ائتلاف و گروهی چند درصد آرا را کسب کرده و چند کرسی را از آن خود کرده است. سپس متناسب با کرسیهایش نمایندگان را به شورای نگهبان معرفی کند و شورای نگهبان صلاحیت آنها را مورد بررسی قرار دهد. کجای قانون اساسی مغایر با این مساله است. قانون اساسی به طور کلی چهار یا پنج بند در مورد انتخابات دارد و هیچ یک از آنها با این مساله مغایرت ندارد. به هر حال شورای نگهبان نقش نظارتی خود را دارد حالا زمانش چه وقتی باشد که تفاوتی نمیکند. مگر در همین انتخابات شورای نگهبان مینو خالقی را پس از انتخابات رد صلاحیت نکرد؟
اگر لیست قبل از انتخابات بسته شود ممکن است به مذاق برخی از استانها خوش نیاید. مثلا اهالی فلان شهر بگویند چرا کسی از ما در این لیست وجود ندارد. در حالی که همانطور که گفتم لزومی ندارد نماینده یک شهر حتما اهل همان شهر باشد. ائتلافها متناسب با کرسیهایی که کسب کردهاند و البته متناسب با کمیسیونها لیست ارایه میدهند.
اگر چنین شرایطی پیش بیاید مردم در انتخابات بعدی دیگر به آن ائتلاف یا گروه رای نخواهند داد. در واقع ائتلافها برای اعتبار خودشان و نگه داشتن پایگاه رایشان به این مساله توجه خواهند داشت وگرنه ممکن است مردم بروند سراغ احزاب و گروههای دیگر. این مقدمه تشکیل حزب خواهد بود. در واقع مکمل حرف من پارلمان در سایه است. پارلمان در سایه همان حزب است یا ائتلافی است که مکمل پارلمان است. ما در هیچ کجای دنیای مدرن پارلمان بدون حزب نداریم و تنها ایران است که پارلمان دارد بدون حزب.حتی میتوان استانی- کشوری و ترکیبی عمل کرد. مثلا یک فردی در یک استان چهره شاخصی است و اعتبار و پایگاه دارد. میتوان گفت آن فرد برای یک استان لیست ارایه دهد و اگر لیستشان رای آورد به عنوان نماینده استانی وارد مجلس شوند.
در این سیستم اصلا فرد مهم نیست. برنامه است که حرف اول را میزند. در واقع یک ائتلاف یا یک حزب برنامههای خود را به گوش مردم میرساند. مهم نیست که این برنامهها با کدام چهرهها محقق شود، مهم این است که محقق شود. وقتی برنامهها محور تبلیغات شود نه افراد، کمکم مردم به این سمت میروند که احزاب و گروهها را پاسخگو کنند و بعد از چهار سال به آنها بگویند برنامههایی که وعده داده بودید چه شد؟ ممکن است مردم تصمیم بگیرند دیگر به آنها رای ندهند. ببینید ما نمونه کوچک همه این مسائل را در انتخابات اسفندماه دیدهایم. مثلا چهار سال دیگر مردم تهران اگر از عملکرد مجلس راضی نباشند به آقای خاتمی که گفت تکرار میکنم به تمامی افراد هر دو فهرست رای بدهید، نخواهند گفت که این گروه و لیست را شما تایید کردید و حالا چرا اینگونه عمل کردهاند. در این انتخابات آبرو و اعتبار یک فرد گرو قرار گرفته است اما در این سیستم پیشنهادی من، آبرو و اعتبار یک حزب گرو خواهد بود.
وقتی ائتلافی سراسری در کشور تشکیل میشود آن ائتلاف موظف است که برای مجلس برنامه ارایه دهد. در واقع مردم به برنامه یک گروه یا ائتلاف رای میدهند نه به فرد. اتفاقا به نظر من چنین طرحی حتی میتواند گروههای سیاسی و نمایندگان را پاسخگوتر کند. مردم بعد از چهار سال سوال میکنند که فلان ائتلاف چقدر توانسته برنامههایش را عملی کند و جامه عمل به آنها بپوشاند. در چنین شرایطی مردم عادت میکنند تا به برنامه رای دهند نه به فرد. ضمن اینکه حتی دولت هم دیگر با افراد طرف نیست بلکه با احزاب و گروهها و ائتلافها روبه رو خواهد بود و تعامل بین مجلس و دولت هم بهتر خواهد شد و کارها حساب شدهتر جلو خواهد رفت.
منبع: روزنامه اعتماد