یکی از مهمترین مباحثی که پس از برجام مطرح شد، عدم همکاری بانکهای بزرگ جهانی با ایران و جلوگیری از اتصال ایران به سوییفت بود. برای چند هفته صحبت از این مساله که مخالف روح برجام بود به بحث اصلی کشور تبدیل شد؛ تا اینکه بالاخره با همکاریهای جان کری، که به سبب آن لقب «بازاریاب ایران» را گرفت و تلاشهای وزارت خارجه و رییس بانک مرکزی، این مساله در آستانه حل شدن بود که یک دفعه سونامی فیشهای حقوقی به راه افتاد.
هیچ کس نمیپذیرد که در کشوری اسلامی و شیعی که آموزههای عدالتخواهانه علی(ع) سرلوحه کارهمگان است، مسوولان در هر رده و موقعیتی، حقوقی غیرمتعارف، جز براساس شایستگی و قانون، بگیرند ولی پرسش این است که آیا مدیران بانکی کشور این حقوقها را فقط در همین مقطع زمانی میگرفتهاند؟ آیا نمیشد که برخورد با آنان را به کمی بعدتر که مساله روابط بانکی ایران و جهان حل شود، موکول کرد؟ آیا به راستی راه برخورد با مدیران متخلف، راه انداختن موج رسانهای و سونامی تبلیغاتی است؟ کدام آموزه اخلاقی و اسلامی اجازه میدهد که فیش حقوقی یک مدیر را پیش از محاکمه و محکومیت او در دادگاه به پشت صفحه شیشهای تلویزیون ببرند و بارها با بولد کردن همه بخشهای آن حتی حق اولاد و همسرش را هم به بینندگان نشان دهند؟
کسانی که با ساختار اداری و مالی کشور آشنا هستند، میدانند که ناظران وزارت دارایی از سوی دولت، دیوان محاسبات از سوی مجلس و سازمان بازرسی از سوی قوه قضاییه به شکل مداوم بر مسائل مالی نظارت میکنند و تخلفات را گزارش میدهند. این دستگاهها موظفند متخلف را ابتدا به مرجع بالاتر در دولت معرفی کرده و در صورت محرز بودن تخلف به دادگاه معرفی کنند. این کارها همیشه طبق روال در این کشور صورت گرفته و میگیرد. اگر رییس صندوق توسعه ملی و ریاست بانکها تخلف کردهاند باید در همین ساختار اداری و قانونی به شکل رسمی معرفی، محاکمه و محکوم شوند؛ که البته دولت آقای روحانی در این مساله خیلی جدی و سختگیر است.
اما اتفاقی که در این کشور و در این شرایط حساس افتاد، این نبود. بلکه یک دفعه یک سونامی رسانهای به راه افتاد که نظام مدیریت و بانکی کشور را عملا با بحران مواجه کرد. این سونامی هم به مردم داخل کشور و هم به سرمایهگذاران جهانی القا کرد که نظام بانکی ایران فاسد و غیرقابلاعتماد است. آگاهان با نظام سرمایهگذاری در جهان میدانند که سرمایهگذاران بزرگ و خوشنام جهانی به مساله فساد مالی بسیار حساس هستند و هرگز با نظامهایی که در آنها احتمال فساد وجود دارد، همکاری نمیکنند. به راستی آیا نمیشد که بدون القای احساس ناامنی اقتصادی در ایران به شیوهای منطقی و بدون نگران کردن مردم و انداختن ترس در دل سرمایهگذاران جهانی، با مدیران متخلف برخورد کرد و پول را به بیتالمال برگرداند؟
به راستی نتیجه القای همزمان احساس ناامنی سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در سطح کشور به مردم ایران و جهان و پوشش رسانهای گسترده آن چه نتیجهای دارد؟ آیا این کارها نتیجهای جز پیدایش احساس ناامنی و ترس و ناامیدی عمومی دارد؟
بجنوردی: انتشار فیشهای حقوقی به دنیا القا کرد که نظام بانکی ایران فاسد است
کد خبر:
۱۳۶۳۲۱
به گزارش جماران، کاظم بجنوردی از فعالان سیاسی پیش از انقلاب، در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت:آنچه این چند هفته رخ داد، یعنی افشای فیشهای حقوقی برخی مسوولان، عجیب است.