چه خوب است که در تقویمهای ما روزی است با نام «روز قلم» و هر روز روز قلم است. روز تراویدن فکر و اندیشه و ایده نو وتازه و شریک کردن دیگران در افکار و ایده هایمان.
قلم ابزاری است که از انسانهای غارنشین گرفته تا انسانهای متمدن امروزی بعنوان ابزار ارتباط و بیان اندیشه و انتقال تجربه و علم از آن استفاده شده است، ابزار بسیار مهمی که خداوند از آن در قرآن به شکل ویژهای یاد میکند و این روزها این ابزار تاثیر گذار در دست اطیاف مختلف فکری (چه اندیشههای سازنده و چه مخرب) قرار دارد.
قلم در قرآن چنان از جایگاه رفیعی برخوردار است که خداوند «واو» قسم را در کنار آن قرار داده و به دنبال آن «و ما یسطرون» آورده تا آنچه را این ابزار از خود به جا میگذارد و حاصل اندیشه صاحب قلم را بیان میکند مورد توجه و تامل قرار گیرد.
وقتی قرآن میفرماید «ن و القلم» پس باید به اهمیت و جایگاه «قلم» توجه کنیم چراکه همه ما مسئول «ما یسطرون»های خود هستیم. حواسمان باشد این قلم زیر نظر کسی است از که «حبل الورید» به ما نزدیکتر است لذا آن را با هدف رضای خدا در دست بگیریم، با آن نه با آبروی دیگران بازی کنیم و نه آبروی خودرا بریزیم که فردای قیامت دربرابر آنچه مینویسیم مسئولیم.
هر روز و هر زمان خداوند به قلم سوگند یاد میکند و به آنچه مینگارد و ساحت قلم پاک است و نباید به آلودگی کشاندش،همانطور که قلب را، روح را، خانه خدا را، کلام خدا را و طبیعتش را و تمام آنچه که از او نشانی دارد.
همان طور که عظمت خورشید را، ستاره شناسان میشناسند و خداوند به ماه، به ستاره، به آسمان و به زمین سوگند خورده است و ما تا کنون فکر نکردهایم که هر مخلوق خداوند که ملک مطلق خداست؛ مقدس است و قلم نیز که خداوند آن را به پیامبرانش و جانشین پیامبرانش به ودیعه گذاشت و شکستن حریم آنچه که متعلق به اوست تاوانی دارد بس سنگین وادای رسالت، سنگینتر و سخت تر.
روز قلم بر تمامی پاسداران حریم قلم و اندیشه مبارک.
دکتر معصومه آباد/ عضو شورای شهر تهران
منبع: روزنامه جمهوری اسلامی