چه کسی اولی به شهادت است در زمانی که کفر بنی امیه اسلام را تهدید می کرد، از فرزند معصوم پیامبر اسلام و فرزندان و اصحاب او و چه کسی اولی به شهادت است در عصری که استکبار جهانی و فرزندان خلف آن در داخل و خارج، اسلام عزیز را تهدید می کنند، از امثال شهید بزرگوار ما و فقیه متعهد و فداکار اسلام شهید صدوقی عزیز رضوان الله علیه; شهید بزرگی که در تمام صحنه های انقلاب حضور داشت و یار و مددکار گرفتاران و مستمندان بود و وقت عزیزش صرف در راه پیروزی اسلام و رفع مشکلات انقلاب می شد و برای خدمت به خلق و انقلاب سر از پا نمی شناخت.
به گزارش جماران، هرجا زلزله می شد شهید صدوقی برای ترمیم خرابی ها آنقدر که توان داشت حاضر، هرجا که سیل می آمد او بود که در صف مقدم برای دستگیری خلق خدا حاضر بود. در جبهه ها او و دوستان او و امثال او بودند که هرچند یک دفعه سرکشی کرده و آرامش قلب خلق الله بودند.اینجانب دوستی عزیز که بیش از سی سال با او آشنا و روحیات عظیمش را از نزدیک درک کردم از دست دادم و اسلام خدمتگزاری متعهد را و ایران فقیهی فداکار و استان یزد سرپرستی دانشمند را از دست داد.[1]رفتن آقای صدوقی که شخصی متعهد و عاقل و فعال و از همه جهات انگشت شمار بوده، برای ما باعث کمبود است و ما امثال ایشان را کم داریم. خداوند ایشان را رحمت کند.[2]
شهید آیت الله محمد صدوقی (نماینده امام و امام جمعه یزد):
به قدری در امور دینی و دنیوی روشن بودند، که اگر بخواهیم ایشان را مقایسه کنیم با کسانی که در ردیف عقلا و دانشمندان دنیا به شمار می آیند، این مقایسه بین دریا و قطره است، دیگران حکم قطره را داشتند و ایشان حکم دریا را. در آن مدت بیست و یکسالی که با امام آشنایی داشتم، و خیلی از اوقات هم با ایشان نزدیک بودم، هرچه از او دیده شد، ویژگی هایی بود که مخصوص یک انسان کامل بود. با مردم و اهل علم و دوستان، با یک لطف مخصوص و یک اخلاق خیلی پسندیده ای روبرو می شد. زمانی هم ایشان در مدرسه فیضیه، عصرهای پنجشنبه و جمعه، یک درس اخلاقی را شروع کرد; معلوم شد که اخلاق گفتنش هم تقریبا نمونه ای از اخلاق انبیا و ائمه طاهرین بود.آنچه را که امام نوشته و زیر قلم آورده اند نمونه است. شرح هر دعایی را که ایشان داده و اسرارالصلوة را که گفته، و خیلی از ادعیه ای را که ترجمه کرده اند، اصلا قابل مقایسه با دیگران نیست. و مثل اینکه فوق آنچه را که انسان برای یک بشری تصور کند، بوده و هست.
درس و بحث ایشان و جهات دیگرشان، اینها همه فوق العادگی خاصی داشت و قابل قیاس با دیگران نبود. قلم ایشان قلمی است که می توان گفت اختصاص به خود ایشان دارد. و کتاب کشف الاسرار را در ظرف مدت کوتاهی، فکر می کنم 48 روزه نوشتند. کتابی که اگر دیگران می خواستند بنویسند، ظرف یکسال و دو سال هم برایشان میسور نبود.
کتاب مفید و ارزنده ای که موجب حیرت هر مطالعه کننده ای می باشد.مسافرتهایی با ایشان کردیم، و خدا می داند در مسافرت مشهد، یک اخلاق پدرانه ای نسبت به ما مبذول داشتند که هر وقت یادمان می آید، شرمنده آن روزگارهایی هستیم که در خدمتشان به ارض اقدس مشرف بودیم. در آن زمان قسمت هایی از ایران زیر نظر دولت های شوروی و آمریکا و انگلستان بود. وقتی از ارض اقدس برمی گشتیم در بین راه روس ها برای بازرسی، جلوی ماشین ما را گرفتند. همگی پیاده شدیم و چون امام از اول تکلیف، مراقب تهجد (نماز شب) بودند و این عمل صددرصد از ایشان ترک نشده، بعد از پیاده شدن خواستند که نماز شب بخوانند. آنجا هم که وسطه بیابان بود و آبی وجود نداشت. یک وقت نگاه کردیم که آبی جاری شد. ایشان آستین بالا زد و وضو گرفت....یکی از تجار ایرانی، در زمانی که دولت طاغوت هرکسی را به نجف و زیارت ایشان می رفت تعقیب می کرد، پول هنگفتی با خود به نجف برده بود که بابت سهم امام به ایشان بدهد. دولتی ها هم خبر داشتند که این شخص پول زیادی با خود برده و می خواهد سهم امام بدهد. آن تاجر خدمت امام رسیده و گفته بود که این پولها بابت سهم امام است و از ایران آورده ام که به شما
تقدیم کنم، تا صرف حوزه علمیه نمایید. امام قبول نکرده بودند.آن تاجر گفته بود که: "آقا من از راه دور این پول را آورده ام، سهم امام و مخصوص شماست. " امام فرموده بودند: "صلاح تو نیست که این پول را از تو بگیرم، ببر خدمت یکی دیگر از مراجع بده و از ایشان رسید هم بگیر".اصرارش هیچ در امام اثر نکرده بود و او پول را برده به منزل مرجع دیگری، و رسید هم گرفته بود. پس از بازگشت، آن تاجر را در مرز دستگیر می کنند و به او می گویند که شما در نجف پیش آقای خمینی رفته و پول زیادی هم با خود به آنجا برده ای و ما از همه کارهای تو خبر داریم و بالاخره زمینه را می چینند که حداقل چند سالی او را زندانی کنند.آن تاجر گفته بود که من یک شاهی هم پول به ایشان نداده ام. پول بردم، بابت سهم امام هم بود ولکن به شخص دیگری دادم و بعد رسید پول را از جیبش درآورده و به آنها ارائه داده بود. آن وقت که امام به ایشان فرموده بود که صلاح تو نیست پولت را به من بدهی، چنین روزی را می دید. بعضی ها شاید خیال کنند که مبدا قیام امام خمینی از سال 41 می باشد، ولی این طور نیست و اگر به کتاب کشف الاسرار مراجعه کنید، می بینید همان حرف هایی را که ایشان بعد از نهضت
گفتند، در 40 سال قبل هم همان بود.
یکی از آقایان اهل علم یزد، مرحوم وزیری، دفتر یادداشتی داشتند. و به هریک از روحانیون که برمی خوردند، می خواستند که شرحی در آن بنویسند. در آن دفتر که حالا در کتابخانه وزیری در مسجد جامع یزد موجود می باشد، شاید متجاوز از هزار نفر یادداشت دارند، 40 سال پیش، امام در آن دفتر شرحی نوشته اند که درست همان حرف هایی بود که بعد از درگیری با شاه و دولت می گفتند و می نوشتند.پس نمی شود گفت که مبارزه ایشان با دولت طاغوت، از سال 41 به بعد است. 40 سال پیش هم ایشان همین حرف ها را داشت، منتهی زمینه ای نبود برای اینکه حرف های خود را بزند، تا وقتی که الحمدالله زمینه پیدا شد و سرانجام انقلاب به پیروزی رسید. ما هرچه داریم قبل از پیروزی و بعد از آن، از این مرد شریف و بزرگوار است که ما مرده بودیم و زنده مان کرد. او به ما حیات اسلامی و حیات سیاسی داد. مردم باید تابع او بوده و صددرصد در راه او باشند.[3]
منبع: پایگاه اطلاع رسانی حوزه
پی نوشت ها
[1] صحیفه نور، ج 16، ص 219.
[2] همان، ج 17، ص 38.
[3] پاسداران اسلام: مهدی مشایخی، انتشارات موسوی، تابستان 1367، ص 19-24 و 28 با تلخیص.