همانگونه که پیشبینی میشد دولت آقای روحانی در سال آخر فعالیت خویش، هدف حملات و انتقادات جریاناتی که تمایل به انتخاب مجدد ایشان ندارند، قرار گرفته است. و این تکتیراندازیهای سه سال گذشته حالا به روی حالت رگبار رفته و از همه سو روانه سیاستها و چهرههای شاخص دولت یازدهم میشود.
این قلم نه در دولت تدبیر و امید مسئولیتی دارد و نه مدافع همه اقدامات آن است و هر کجا خطا و انحرافی مشاهده کرده به صراحت در همین رسانه، آنرا به رشته تحریر درآورده است. ولی چون دولتی برآمده از آراءِ اکثریت این مردم فهیم و هوشیار میباشد و عملکرد کوتاهش در عرصه سیاست خارجی و بازگرداندن بخش وسیعی از اعتماد به باد رفته مردم را نکته بسیار مثبتی میداند، نمیتواند در قبال این هجمه بیسابقه، ساکت بماند. زیرا با همه نقشآفرینان اصلی صحنه انقلاب در 37 سال گذشته برخورد نزدیک داشته و اگر گاهی برای آینده نظام و انقلاب هشداری میدهد، برای همین شناخت دقیق از عملکرد دولتها و مجالس و نهادهایی است که منحنی حرکت آنها از سال 57 تا کنون به آسانی قابل ترسیم و تحلیل و تفسیر میباشد.
برای رسانهها نقد عملکرد دستگاههای یک نظام حکومتی نه تنها اشکالی ندارد بلکه از جمله وظایف مهم آنان است و رسانههای داخلی نباید خط قرمزی به غیراز اسلام و نظام جمهوری اسلامی را مانع تذکرات و انتقادات و ارائه راهحلهای سازنده خود، بدانند. امّا برای هر رسانه در این وادی "رعایت انصاف" شرط اصلی و زیربنایی است مثلاً:
- این انصاف نیست که در قبال 8 سال انحراف و کجروی یک دولت که به باورهای یک رسانه نزدیکتراست، ساکت بود و دم فروبست و برای خالی نبودن عریضه، چند کلمهای نوشت ولی در مقابل فعالیتهای دولتی که با اهداف و خواست همان رسانه همراهی چندانی ندارد، تمام وقت و نیروی خود را برای تخریب و تضعیف آن بکار گرفت. در یک رسانه مستقل چنین شیوهای جایی نباید داشته باشد.
- از انصاف به دور است اگر رسانهای رهنمودهای رهبر انقلاب که هر از گاهی محور مباحث کشور میگردد را تا آنجایی قبول داشته باشد که خود آنرا بپسندد و با خطمشی رسانهاش تطبیق نماید. و اگر جز این بود از کنار آن با بیاعتنایی عبور کند و به درج خبری اکتفا نماید. مثلاً اگر رسانهای این دولت را قبول ندارد، آنگاه که رهبری تعریف و تمجیدی از عملکرد آن میکند خود را به خواب بزند انگار که چیزی نشنیده ولی اگر بویی از انتقاد به مشامش برسد، از کاه کوهی بسازد و با ادعای اطاعت از ولیفقیه، به همه نوع توهین و تهمت و دروغی دست بزند. مثلاً اگر رهبری از ضرورت انقلابی ماندن و بازگشت به فرهنگ انقلاب کلامی میگوید، نتیجه بگیرد پس این دولت بیکفایت است که با رفتار و خطمشی خود سعی دارد بُعد انقلابی نهضت اسلامی را تضعیف نماید و سیاستگذاران بخش فرهنگی کشور را متهم به لجام گسیختگی فرهنگی نموده و آنان را مخاطب بیانات رهبری معرفی نماید.
- ولی یک رسانه مستقل و دلسوز در چنین شرایطی به همه ابعاد موضوع میپردازد و پیش از آنکه در جستجوی مخاطبین کلام رهبری باشد، به توضیح و تشریح محورهای مطرح شده میپردازد و مثلاً در رابطه با "انقلابیماندن"، در یک واکاوی سیواند ساله، به دنبال آن است که پس از حدود 4 دهه، چه کسی انقلابی است و اصولا با کدامیک از معیارهای متداول میتوان مرز بین انقلابی و غیرانقلابی را تعیین کرد؟ آن هم در روزگاری که تناقضات بسیاری حداقل در رابطه با مصادیق و چهرههای انقلابی در ذهن نسل جوان مطرح است، نسلی که حاشیهنشینی و انزوای کسانی را میبیند که در همه اسناد به جا مانده از انقلاب و سالهای آغازین آن، صحنهگردانان اصلی و در صدر همه انقلابیون بودهاند ولی امروز دیگر جایی ندارند و متهم به انحراف هستند و دلیل عقلپسندی نیز برای این مدعا ارائه نمیگردد و در مقابل چهرههای ناشناسی را شاهد هستند که حداقل از سال 55 تا 57 یعنی سال پیروزی انقلاب، نشانی از آنان نیست نه یک عکس با امام و یاران او نه یک نشانه از حضور در حوادث تاریخی سالهای 58 و 59 و از همه مهمتر دریغ از یک علامت همراهی با مردم در قبال تهاجم وحشیانه رژیم بعث عراق ولی در
مقابل امروزه آنها را در همه صحنهها حاضر و ناظر و مدعی شماره یک انقلابیگری میبیند!
- قطعاً خودسری در عرصههای سیاسی و فرهنگی و بینالمللی، منظور نظر رهبری از انقلابیگری و اهتمام به سلامت فرهنگ کشور نیست، که عدهای بخواهند با هوچیگری و زیرپا گذاشتن قانون و حمله به این سفارت و آن اجتماع و امثال آن، مدافع حریم ولایت باشند و جالب است در شرایطی که خود رهبری نیز این شیوه را محکوم کرده و دفاع از خود نمیدانند، افرادی به مثابه کاسه داغتر از آش، ضمن تشویق این هرج و مرج طلبان نهتنها به آنها سوژه میدهند و تکیهگاهشان هستند، بلکه از زبان دین هم این رفتارها را توجیه کرده و میگویند: "اینها افراد دلسوزی هستند که به تکلیف شرعی خود در مقابل کوتاهی مسئولین عمل میکنند"! و معلوم نیست این چگونه ادای تکلیف شرعی است که فقط متوجه یک جریان فکری خاص میشود و به قول معروف چرا اینها همیشه به یک طرف غش میکنند؟! و آن روزگاری که کوتاهی مسئولین میرفت که شیرازه نظام را متزلزل کند، ساکت بودند و احساس تکلیف نمیکردند؟
در این وادی سخن بسیار است ولی نگارنده ترجیح میداد حداقل در این فرصت بزرگ الهی به این مطالب نپردازد اما چه میتوان کرد وقتی که در اولین روز ماه مبارک رمضان، شاهد انواع بیانصافی رسانهای هستیم، دیگر مجالی برای ساکت ماندن نمیماند. این یک "شروع بد" از ناحیه همان کسانی است که انقلابیگری و احساس تکلیف و وظیفه شرعیشان، در ماه اخلاق و کرامت انسانی، آنان را به این راه میکشاند و توجه ندارند که خدای ناکرده همه ما با اندکی غفلت ممکن است مصداق این سخن رسول گرامی اسلام(ص) درباره ماه مبارک رمضان قرار گیریم که: "در این ماه به امر خدا شیاطین در زنجیر هستند، آنان را آزاد نکنید و درهای آسمان باز است آن را با اعمال خود نبندید".
منبع: روزنامه جمهوری اسلامی