روزی که امام خمینی(ره) درگذشت، مردم سراسر کشور به سوگ نشستند؛ اما این رویداد غمبار دستکم در دو نقطه به صورتی کاملا استثنایی و خاطرهانگیز به ثبت رسیده است. جمعیت عظیمی که آن روز در تهران همچون سیلی خروشان برای سوگواری به راه افتاد، دنیا را به شگفتی وا داشت، اما در آن سوی مرزها؛ در جایی که اسرا در زندانهای صدام اوقات دهشتناکی را میگذراندند، این رویداد تلخ هم واکنشی غیرقابل باور داشت. اسرا که تنها با آرزوی بازگشت و دیدار با امام(ره) سختیها را به جان خریده بودند، ناگهان با شنیدن این خبر غمبار با تمام وجود در تنهایی خود گریستند. شرح این هجران و سوز و گداز در روایتهایی که اسرا از آن روز دارند هر کدام شنیدنی و خواندنی است.
در این مجال اما تنها به نقل یک روایت بسنده میکنیم. روایت احمد یوسفزاده، نویسنده کتاب آن ۲۳نفر و مدیر مسئول هفته نامه رودبار زمین که ۸سال دورهی اسارت او با خاطرات تلخ و شیرین عجین است. این روایت را به نقل از سایت خبری جماران باز نشر میکنیم.
عراقیها که هر روز صبح دستهای روزنامه میآوردند داخل اردوگاه، ولی از ۱۴ خرداد تا آن روز که ۱۷ خرداد بود هیچ روزنامهای نیامده بود بیش از هفتهای میشد که عکس حضرت امام را با ظاهری نه مثل همیشه شاداب در روزنامه دیده بودیم که حاج احمد آقا با قاشق به ایشان سوپ میخوراندند.
از آن روز به بعد مرتب جلسات دعای توسل برای شفای امام برگزار کرده بودیم و چه اشکها که به تضرع ریخته بودیم.
ساعت ۳بعدازظهر بود من و علی هادی توی آسایشگاه ۱۳ داشتیم سوره فاطر را حفظ میکردیم. من میخواندم علی خط میبرد. علی میخواند و من خط میبردم. آسایشگاه خلوت بود. اسرا داشتند روی حیات قدم میزدند، لباس میشستند، بازی میکردند یا ایستاده بودند توی صف دستشویی.
فرشید فتاحی با چشمان اشک آلود و گلوی بغض گرفته از بیرون آمد و نشست کنار دستمان داشت از غصه نابود میشد. گفت: بچهها روزنامه اومده توش نوشته امام فوت کرده!
دست و پایم بیحس شد. بدنم داغ شد و لایهای عرق نشست روی پیشانیم. دستهای علی هم شروع کردند، به لرزیدن. فرشید بغضش را ترکاند و زد زیرگریه. یکی دیگر از بچهها آمد داخل و در حالی که آهسته آهسته گریه میکرد رفت گوشهای نشست و زانوی غم در بغل گرفت. اسرا یکی یکی بر سرزنان میآمدند داخل های و هوی روی زمین بازی یکدفعه خاموش شد. دنیا انگار داشت تمام میشد. هر کار میکردم که این خبر هولناک را باور کنم نمیتوانستم. روزنامه الثوره عراق تیتر زده بود «مات الخمینی و بدوا الحراس یتجولون فی شوارع طهران: خمینی مرد و پاسدارها در خیابانهای تهران مشغول گشت زنی هستند».
حتی با دیدن این تیتر هم نمیتوانستم حقیقت را بپذیرم. به زودی مراسم عزاداری با صدای حزین علی و اسیر زنجانی در آسایشگاه ما که پنجره نداشت و در گوشهی اردوگاه بود و نگهبانها کمتر به آن طرف میآمدند شروع شد.
علی با همان سینهی پردرد و صدای غمبار شروع کرد به خواندن:
ای کاروان آهسته ران کارام جانم میرود
آن دل که با خود داشتم با دل ستانم میرود
شیون اهل زندان بلند شد. به جرات میگویم،
مادر بچه مرده آن طور که اسرا از دل ضجه میزدند، گریه نمیکند. همه چیز انگار برایمان تمام شده بود. در آن لحظه گویی رسیده بودیم به آخرین نقطهی زندگی. عراقیها جرات جلو آمدن نداشتند. از دور اوضاع را زیر نظر داشتند. گفته بودند عزاداری ممنوع؛ ولی جلسه ختم قرآن میتوانید بگیرید.
روز بعد دو هزار اسیر توی محوطه اردوگاه قدم میزدند در حالیکه هیچ صدایی به گوش نمیرسید. هرکس گوشهای نشسته بود و آرام آرام اشک میریخت. من هم کنجی پیدا کردم و اشک ریختم و خواندم:
شربتی از لعب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
نقل از هفته نامه فردای کرمان