محمدرضا جعفری: لحنشان کاملا با هم فرق دارد و حتی بدون دانستن هویتشان هم میشود، به این تفاوت پیبرد. مصطفی ملقب به M۸ نوزده ساله است و در چهار سال فعالیتش در زمینه رپ سه کار منتشر کرده و کار چهارمش در سبک لاو در آستانه انتشار است. یار غارش ابراهیم هم تا همین چند وقت پیش با لقب «اِبزی» شناخته میشده ولی حالا اِبی را ترجیح میدهد. فرشاد لقبش را گمراه انتخاب کرده است. با خنده میگوید: «خب چون خودمم گمراهم.» از ده سالگی به موسیقی رپ علاقهمند شده و چندین سال است که رپ کار میکند اما دو سال است که شروع به کار کرده و تا به حال دو ترک منتشر کرده. امیررضا هم که به بداههگوییهایش معروف است، از نه سالگی با اسم سامان سایه، گرافیتی کار میکند و کار رپ را هم دو سال پیش با فرشاد شروع کرده است
میخواهیم حرفمان را بگوییم...
امیررضا: چون نمیتوانیم با سبکهای دیگر کار کنیم. ما یک سری مشکلاتی داریم که فقط در سبک رپ میتوانیم حرفهایمان را بگوییم.
* نمیشود همین مشکلات را در سبک پاپ بیان کرد؟
امیررضا: خب پاپ را دوست ندارم. الان پاپ فقط راجع به عشق و «گذاشتی رفتی، برنگشتی...» است. ما از اول گوشمان به موسیقی رپ عادت کرده است.
فرشاد: باورت میشود از ده سالگی از موسیقی پاپ بدم میآمد؟ من از بچگی رپ گوش دادم و به آن علاقهمند شدم. الان جایی که موسیقی پاپ میگذارند، میگویم داداش بزن بعدی.
مصطفی: در تاکسی و مکانهای عمومی که موسیقی پاپ میگذارند، هندزفری نجات بخش ما است.
ابراهیم: من برعکس بچهها همه چیز گوش میدهم. رپ، پاپ، سنتی و... بعضیها تک بعدی هستند. مثل ورزش که یک کسی بین ورزشها فقط فوتبال دوست دارد ولی کسانی هم هستند که به اصل ورزش علاقهمندند و از تمامی رشتهها لذت میبرند.
* کار اولتان چطور بود؟
مصطفی: اصلا نمیگذارم کسی کار اولم را گوش کند. یک کار اجتماعی بود، وقتی در خیابان راه میرفتم به ذهنم رسید و توی گوشیم نوشتم. سه تا وِرس (قسمت) داشت. بخش اول سیاسی بود، بخش بعدی در مورد جنگ و بخش آخر هم در مورد رفیق بود که هیچکدام به هم ربطی نداشتند. ولی آن موقع خیلی هم به خودم افتخار میکردم (میخندد) ولی الان به خودم میگویم چی بود من خواندم؟ الان کار جدیم که دیسلاو هست، را هرکسی گوش داده خوشش آمده و منتظر کار بعدیم است.
فرشاد: از هر رپری که بپرسی میگوید نسبت به اولین کارش خیلی پیشرفت کرده است.
مصطفی: خب من طرز فکرم نسبت به چهار سال پیش تغییر کرده است.