به یاد دارم که اسفند 1357 تنها چند روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی که دوباره مدرسه ها جانی گرفتند و کار ما شد درس خواندن و مشق نوشتن، روزی در دبستان کاشف که دانش آموز کلاس پنجم آن بودم خبر یک راه پیمایی پیچید . راهپیمایی برای تجدید عهد با امام و رأی به جمهوری اسلامی.
آن روزها که همانند همسن و سالهایم - که به دلیل قانونی نبودن سن شان نمی توانستند رأی بدهند -حسرت رأی دادن به دل داشتم در این راهپیمایی شرکت کردم. جمعیت عظیمی از دانش آموزان دبستانی و راهنمایی از تمام مدارس جمع شدند و در خیابان های شهرم - دزفول عزیز - فریاد زدند : استقلال ... آزادی ... جمهوری اسلامی.
آن روز غریو فریاد ما در فضای دزفول بزرگترها را به حیرت واداشت.
ما خوشحال بودیم که قبل از حق رأی دادن و تکلیف حضور در رفراندوم جمهوری اسلامی ، به آن رأی می دادیم .
روزهای 10 و 11 فروردین 1358 که رفراندوم برگزار شد ، ما سینه هایمان را جلو دادیم و گفتیم : ما یک ماه پیش به جمهوری اسلامی رأی داده ایم .
بزرگتر که شدم و در اولین باری که می توانستم رأی بدهم آنهم در بحبوحه جنگ تحمیلی و بمباران و موشکباران شهرم و کشورم ، با خود پیمان بستم که جز برای خدا به کسی رأی ندهم زیرا معتقدم که باید پاسخگوی خدا در روز قیامت و نسلهای آینده باشم که چرا به این شخص یا اشخاص رأی داده ام.
دوم :
رأی اولی ها ( مثل من در اولین بار رأی دادنم ) شور و شوق عجیبی دارند که مگو و مپرس. باوردارند که بزرگ شده اند و در آینده مملکت خویش سهم دارند .
آنها به خوبی می دانند که شرکت در انتخابات هم تکلیف است و هم حق. از این رو تلاش می کنند به بهترین شکل به ادای تکلیف و استفاده از حق رأی خود بپردازند.
رأی اولی ها به خوبی می دانند که در هفتم اسفند 1394 و برگزیدن نمایندگان مجلس شورای اسلامی برای مدت چهارسال و مجلس خبرگان رهبری به مدت 8 سال ، امور را به آنها می سپارند . چهار و هشت سالی که بی تردید برای ایران عزیز ، مهم و سرنوشت ساز خواهند بود.
دختران و پسران رأی اولی می دانند که عدم شرکت در نمایش بزرگ انتخابات ، به آسانی قابل پشیمانی نیست و چه بسا با حضور نیافتن پای صندوق های انتخابات خسارات فراوانی به کشور آینده سرزمینمان وارد شود که جبران آن ، بسیار مشکل خواهد بود .
دانش آموزانی که برای اولین بار شناسنامه هایشان به مهر انتخابات مزین می شود ، همواره به این حضور خود می بالند و آنگاه سرافرازتر خواهند بود که انتخابشان با تحقیق ، آگاهی و هشیاری انجام گیرد .
نسلی که فردای این سرزمین را می سازند و برای نخستین بار انگشت سبابه پسرها و دخترهای رأی اولی با جوهر انتخابات رنگی می شود شایسته است که فارغ از تمامی تبلیغات رنگارنگ و شعارهای بلند پروازانه و گاه دست نیافتنی ، برای ساختن ایرانی آباد و آزاد و مستقل به نمایندگانی رأی دهند که نه سودای قدرت در سر دارند و نه هوای ثروت اندوزی .
طعم شیرین نخستین حضور در انتخابات را با انتخابی خوب و منطقی همراه کنیم تا همواره به رأی خود ببالیم و با سرافرازی به نمایندگانمان افتخار کنیم .
سوم :
وعده دیدار همه رأی اولی ها: جمعه 7 اسفند در حوزه های اخذ رأی.
لبخند فراموشتان نشود... لبخند به آینده درخشان و پر افتخار ایران عزیزمان در سایه انتخابی آگاهانه و پر از شور و شعور .
منبع: وبلاگ "تا ماه راهی نیست"