در تاریخ ایران اسلامی، روز 12 بهمن از اهمیت ویژهای برخوردار است. این اهمیت ازاینجهت است که مردم بعد از اوجگیری تظاهرات و اعتراضاتشان، به مقطعی میرسند که تشنه دیدن رهبرشان میشوند. رهبرشان حدود 15 سال در تبعید است و قصد بازگشت به کشور را دارد و ازاینجهت این لحظه، لحظه تاریخی و البته لحظه با شکوهی برای کشور است؛ آن هم برای مردمی که بهشدت عاشق و دلشیفته رهبرشان بودند. 12 بهمن از این نظر روز تاریخی بود که نسل ما انتظار امام را میکشید. تصور میکنم کسی را پیدا نمیکنید که آن روز پای گیرندههای رسانهای منتظر دیدن و شنیدن لحظه ورود امام نباشد. با اینکه تلویزیون آن زمان لحظه ورود را پخش نکرد و برنامه را از همان جا قطع کرد ولی مردم بدون تلویزیون هم، این لحظه تاریخی را در ذهنشان ثبت کردند. بعد از چندین سال مبارزه مردم منتظر بودند، رهبرشان بعد از سالها تبعید به کشور برگردد و این روز برایشان بهشدت تاریخی شد. جایگاه حضرت امام به عنوان رهبر امت از آن جهت اهمیت دارد که ایشان از جنس خود مردم بود؛ ایشان، زمانی طلبه، زمانی مرجع و زمانی عالم بزرگ و در نهایت رهبری برای همه مردم بود.
ایشان برای احقاق حقوق همین مردم تبعید شده و به زندان رفته بود. به نظر من ویژگی خاص حضرت امام ازاینجهت است که از جنس مردم بوده و مردم را در اداره کشور و امور بسیار مهم میدانست. ایشان کسی بود که مردم را بعد از سالها تحقیر در حکومتهای مختلف، تکریم و ارزشگذاری کرد. حضرت امام برای این صفات برای مردم ما ارزش دارد که خود برای مردم ارزش قائل بود. این نوع صحبتها و اینگونه ارزشگذاریها به وفور در کلام دیده میشد، تا جایی که حتی بعد از استقرار ایشان در تهران، بیشتر هم شد. اینها ویژگیهایی است که اهمیت روز 12 بهمن را افزایش میدهد.
یادم میآید بین سالهای 55 تا 57 وقتی عکسهای حضرت امام را میدیدیم آنقدر به او علاقه داشتیم که دلمان میخواست عکسش را در جیبمان بگذاریم. انگار که با این کار، او برای همیشه همراه ماست. آن سالها کسانی که به رساله ایشان دست پیدا میکردند انگار به گنج رسیده بودند چون هنوز این رساله چاپ نشده بود و به عنوان یک کتاب متبرک شناخته میشد. مردم علاقه خاصی به این رهبر پیدا کرده بودند اما اشتیاق جوانها بیش از دیگران بود و برای دیدن ایشان لحظه شماری میکردند. 12 بهمن نقطه اوج آمال و آرزوهای جوانهایی مانند ما بود که منتظر بودیم به شیوهای، سیمای رهبرمان را ببینیم یا به صورت حضوری ایشان را دیدار کنیم. تمام آرزویمان بودن در کنار امام بود.
منبع: روزنامه وقایع اتفاقیه