کاش می توانستم همچنان در لفافه حرف بزنم و سروته ستون کرگدن را با مجامله هم بیاورم و با شیوه مرضیه یکی به نعل و یکی به میخ قال قضیه را بکنم و تکلیف را از خود ساقط کنم. وقتی هزینه حرف صاف و ساده بالامی رود عقل حکم می کند که با شعر و مثال حرف بزنیم. اصلامکانیسم دفاعی ضمیر ناخودآگاه همین است که در مواقع خطرناک تشبّه به ماهی کند و لیز و لطیف از دست دوست و دشمن دربرود... اما روزگار عوض شده. پرده ها افتاده اند، حریم ها شکسته اند، لفافه ها کنار رفته اند و بازار رک گویی و شمشیر از روبستن و مستقیم حرف زدن داغ داغ شده است.
به گزارش جماران، متاع رک گویی چنان رونق گرفته که متاع های سربسته کاسد شده اند. . . وقتی طرف فریاد می زند و ته حرفش را همان اول می گوید شما به اجمال چه جوابیش می خواهید بدهید؟ یک بار توی یک جلسه ای یکی راست در چشمم نگاه کرد و بعد از کلی بد و بیراه گفت «سوءتفاهم نشود، منظورم شمای نوعی نیست بلکه شخص خودت را می گویم.» یک زمانی طرف سخنرانی می کرد و به تلمیح و اشاره درباره خانواده های قدرت و ثروت حرف می زد و لمحه ای از فساد می گفت و نمی گفت، بعد مستمعین به هزار حدس و گمان دنبال نشانه ها می رفتند که بفهمند آیا منظور فلانی است یا بهمانی یا بهرمانی... حالاراه افتاده اند به صراحت «مرگ بر هاشمی» می گویند چطور می شود همچنان خود را زد به آن راه که ان شاءالله رییس تشخیص مصلحت نظام را نمی گویند؟ حتی زمان احمدی نژاد کسی با این لحن درباره هاشمی حرف نزد که الان... احتمالا نامه حاج حسین آقای فدایی را هم دیده اید.
در مورد خیلی از مسوولان نمی شود حرف زد چرا که می گویند فلانی منصوب رهبری است و تضعیف او کار خوبی نیست. سلمنا. اما خوب هاشمی را هم مگر نه اینکه رهبری بر تشخیص مصلحت گمارده اند؟ این وسط چیزی هست که شما خبر دارید و ما نداریم؟ من البته کاره ای نیستم که بخواهم از هاشمی رفسنجانی دفاع کنم. ایشان خودش از پس همه برمی آیند، مدافع تمام قد هم دارند. عرضم این است که نیازی نیست در رقابت سیاسی تا اینجا پیش برویم و تا این حد رک و پوست کنده حرف بزنیم. حرف بزنیم؟ فحش بدهیم... این چیزها که من می شنوم فحش است نه حرف و بحث. دعوای سیاسی هم عین دعوای زن و شوهری است. به نظرم همه پرده ها را نباید هتک کرد. یک حرف هایی نباید زد که بعدا آدم نتواند توی روی هم نگاه کند. رقابت سیاسی هیچ استبعادی ندارد که روزی به رفاقت بینجامد، کما اینکه رفاقت سیاسی هم به تجربه دیده ایم به رقابت ختم شده. زمان اصلاحات هم عرض ما این بود که وقتی می گویی عالیجناب فلان، فردا که آب ها از آسیاب افتاد نمی توانی توی چشمش نگاه کنی. البته وسعت مشرب هاشمی به حدی است که بعد از یک مدت با همه کنار می آید و از حرف ها و شعارها کینه به دل نمی گیرد. سرد و گرم چشیده
روزگار است و با این کشمش ها و مویزها گرمی نمی کند و سردش نمی شود. با این همه من از این همه صراحت می ترسم و فکر می کنم برای کشور مضر است. حالایک زمانی صراحت در کف خیابان است، می شود تحلیلش کرد و از کنارش گذشت. یک زمانی این صراحت در روزنامه ها و مجله هاست آن را هم می شود به اقتضای رقابت سیاسی گذاشت. چون روزنامه ها جایگزین احزاب سیاسی اند، عیبی ندارد اگر در کار سیاست زیاده روی کنند. رقابت سیاسی آداب خودش را دارد. می شود تبلیغ کرد و حتی حریف را از میدان به در کرد اما فرصت رای گیری را نباید از کسی دریغ کرد. نباید طوری وانمود کرد که اگر مردم به هاشمی و حاج حسن آقا و آن یکی حسن آقا رای دادند فاتحه همه چیز خوانده شده است. چرا؟ بالاخره گروهی این گروهی آن پسندند و قوت و قدرت این نظام هم همین است که مردم بتوانند به هرکسی که دوست دارند رای بدهند. از هر چیزی می شود نگران بود جز از رای دادن. مهم این است که مردم بیایند و رای بدهند به هر کسی هم که رای بدهند خیلی کار خوبی کرده اند و جای نگرانی نیست این القائات هم به نظرم بیشتر به «به هم زدن بازی» شبیه است. برای کاندیدای مورد نظرتان تبلیغ کنید. خیلی نرم و هوشمندانه رقیب تان
را هم تخریب کنید اما راه را برای آشتی باز بگذارید. یک کاری نکنید که اگر هاشمی رای بالاآورد و وارد خبرگان شد فکر کنید همه چیز از بین رفته. بالاخره هاشمی از امریکا که نیامده. جزو نسل اول انقلاب است .گیرم سلیقه اش با شما نخواند، خوب نخواند. مهم این است که مردم امکان انتخابش را داشته باشند که ان شاءالله خواهند داشت. نظام مردمی یعنی همین.
منبع: اعتماد