پل رودریک گریگوری، پژوهشگر موسسه آلمانی تحقیقات اقتصادی در الجزیره عربی نوشت: برخی از ورود ولادیمیر پوتین، رییس جمهور روسیه به جنگ سوریه استقبال کرده و آن را فرصتی برای کرملین دانستند که به این وسیله خواهد توانست از «انزوا» خارج شود. گفته می شد نزاع روسیه با تشکیلات داعش موجب آن شده است که بعد ازمدت ها منافع این کشور با غرب درهم گره خورده و یکی شود.
به گزارش جماران، در عمل نیز باراک اوباما رییس جمهور آمریکا در آخرین کنفرانس مطبوعاتی اش با پوتین وی را تشویق کرد تا به ائتلاف ضد داعش به رهبری آمریکا بپیوندد. فرانسوا اولاند رییس جمهور فرانسه نیز در دیدار اخیری که از مسکو داشت تلاش های زیادی کرد تا شاید بتواند ائتلاف بین المللی گسترده تری را با مشارکت آمریکا و روسیه علیه داعش ترتیب دهد.
در ابتدا به نظر می رسید که روسیه متحد طبیعی غرب در مبارزه علیه گروه های تروریستی افراطی خواهد بود. بخصوص اینکه این کشور خود مدعی آن بود که از حضور گروه های افراطی مسلمان رنج می برد. انفجار هواپیمای روسیه بر فراز شبه جزیره سینا نیز که ۲۲۴ کشته به همراه داشت که همه آنها روس بودند این نگرانی را دوچندان می کرد.
آمارها می گویند در روسیه فدراتیو حدود بیست میلیون مسلمان زندگی می کنند که اکثرشان را اهل سنت تشکیل می دهند. مقامات امنیتی روسیه می گویند تاکنون حدود هفت هزار ستیزه جو از جمهوری های سابق شوروی به تشکیلات داعش پیوسته اند.
با توجه به این مسایل - و با غور کردن در این ها - این موضوع روشن می شود که هرگونه ائتلاف ضد تروریستی با روسیه تنها تصویری برخاسته از یک آرزوست اما واقعیت نمی تواند داشته باشد زیرا برای مثال روسیه به سوریه نرفته است که با داعش مقابله کند بلکه رفته است تا نظام اسد را نجات دهد. نظامی که از دیرباز متحد این کشور در منطقه خاورمیانه بوده است. در جریان مذاکرات سیاسی بارها دیده شده روسیه گاه به گونه ای برخورد می کند که گویی حاضر است از اسد دست بکشد اما در نهایت می بینیم روسیه تمام قد از او دفاع می کند. اساسا به نظر پوتین اینکه گذاشته شود تا اسد سرنوشت خودش را دنبال کند امری ناخوشایند است. او به گفته خودش هرگز به متحدانش از پشت خنجر نمی زند.
در مورد خطر تروریسم نیز می توان گفت آری مردم عادی روسیه در معرض این خطر قرار دارند اما تروریست ها هرگز به پوتین و گروه وابسته به او در حاکمیت روسیه گزندی نمی رسانند.
تاکنون روسیه در معرض چند حادثه تروریستی قرار گرفته است که یکی از آنها حادثه مدرسه بیسلان در سال ۲۰۰۴ بود. حادثه ای که ۳۳۴ نفر قربانی داشت و اکثر آنها را دانش آموزان تشکیل می دادند.
در هر کدام از این حالت ها واکنش مسکو وحشیانه و با نهایت استفاده از زور و بسیار پر خسارت بوده است. با این حال دولت پوتین هربار از این آزمون ها سالم بیرون آمده و خود را برنده نهایی معرفی کرده است. حملات تروریستی ابتدای این قرن نیز منجر به یکپارچه شدن افکار عمومی مردم روسیه علیه شورشیان چچن شد و همین امر به پوتین کمک کرد تا با استفاده از یک حمایت عمومی مردم بی مهابا گروزنی پایتخت چچن را درهم بکوبد. اعتماد به نفسی را که پوتین در برخورد با تروریسم دارد به ماهیت سازمان های امنیتی روسیه برمی گردد زیرا روسیه همان بودجه ای را خرج این سازمان ها می کند که برای دفاع ملی کشور خرج می کند. روسیه نیروهای وزارت کشور دارد. همچنین از نیروهای ویژه دیگری برخوردار است که امنیت کل فدراتیو را برعهده دارد. از سوی دیگر نیروهای ویژه ای هستند که در کنار نیروهای سازمان اطلاعات نظامی به همه جا سرک می کشند. درکنار همه این ها باید از یک شبکه گسترده جاسوسان و خبرچینان نام برد که تقریبا همه جا پراکنده اند.
در روسیه به هیچ یک از مخالفان اجازه داده نمی شود خود را نامزد ریاست جمهوی کند. آنها اجازه برگزاری تظاهرات را ندارند و درصورت ارتکاب چنین عملی به صورت قانونی تحت فشار قرار می گیرند. شهروندان این حق را ندارند که اگر مکالمات شان شنود شد یا خطوط ارتباطی شان قطع گردید اعتراض کنند.
هرجامعه ای باید توازن لازم را بتواند بین حقوق شهروندی و امنیت ملی خود برقرار کند. این درحالی است که روسیه تحت حکومت پوتین به یکی از این طرف ها تمایل پیدا کرده است. اتحادیه اروپا و آمریکا به رغم اعتراضاتی که در زمینه دفاع از حقوق شهروندی می شود سعی می کنند هر دو طرف را درنظر بگیرند.
روسیه نمونه ای از دولتی است که برای مقابله با فعالیت های تروریستی از نهایت زور استفاده می کند. هیچ گروه تروریستی ای در روسیه وجود ندارد که سازمان اطلاعات این کشور در آن نفوذ نکرده باشد. حتی دلایلی وجود داشت که نشان می داد این سازمان در گروهی که کشتار بیسلان را به وجود آورد نفوذ کرده بود. از آن گذشته هر گروه تروریستی می داند اگر عملیاتی انجام دهد با واکنش فوق العاده خشن مسکو مواجه خواهد شد. برای مثال در جریان مدرسه بیسلان نیروهای ویژه روسیه از سلاح حرارتی پاریوم استفاده کردند.
حال آنکه دیدیم در جریان حادثه تروریستی پاریس که ۱۳۰ نفر کشته شدند چنین اتفاقاتی نیفتاد و همه تلاش بر این بود که تا حد امکان به انسان ها آسیبی وارد نشود. کرملین چندان اهمیتی به جان انسان ها نمی دهد. طبق تفکر پوتین تلفات انسانی در جریان حملات افراط گرایان خوب نیست اما درصورتی که نظام را تهدید کند باید آن را پذیرفت.
شاید ملت روسیه از این حوادث وحشت کرده و هراس برشان دارد اما نظام حاکم بر این کشور ترسی ندارد زیرا در درجه اول به دنبال بقای خود می اندیشد و بنابراین می کوشد از همین وحشت مردم به نفع خود استفاده کند. با توضحیاتی که داده شد می توان گفت همکاری روسیه با غرب در مسیر مبارزه با تروریسم تقریبا غیرممکن است.
منبع : شفقنا
پوتین، مبارزه با تروریسم و همکاری با غرب
برخی از ورود ولادیمیر پوتین، رییس جمهور روسیه به جنگ سوریه استقبال کرده و آن را فرصتی برای کرملین دانستند که به این وسیله خواهد توانست از «انزوا» خارج شود.
کد خبر:
۱۱۲۵۸۴