جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دردسرهای «تشکل های رانتی» برای «جنبش دانشجویی»

تلاش گسترده تشکل های رانتی برای مصادره نام دانشگاه و دانشجو هر اندازه که باعث انزجار جامعه دانشگاهی کشور شده است، کارکردهای منفی خود را برا علیه اهداف سیاسی طراحان این سناریو بیشتر به نمایش می گذارد. این درحالی است ترویج افکار التقاطی اعتقادی و بی بندباری اخلاقی در محیط دانشگاه نیز با واکنش منفی جامعه دانشگاهی مواجه شده و همین اومار باعث کاهش مقولیت جنبش دانشگاهی گردیده اشت.

کد خبر: ۱۱۲۴۵۳
دردسرهای «تشکل های رانتی» برای «جنبش دانشجویی»

حرکت های دانشجویی که با اصطلاح «جنبش دانشجویی» در ادبیات سیاسی در ایران، شناخته شده است، برخواسته از دل مردم و دردسرهای «تشکل‌های رانتی» برای «جنبش دانشجویی»همسو با خواست اکثریت کشور بوده است و در حالی که از تفکر غالب جامعه متاثر بوده ، خود نیز بر حرکت آحاد ملت و تصمیم‌سازی ها بسیار تاثیر گذار بوده است و همین باعث طمع اصحاب قدرت برای در دست گرفتن اختیار آن شده است.

به گزارش جماران به نقل از اعتدال، هر چند هر سال با فرارسیدن 16 آذر «روز دانشجو» و سالروز شهادت سه آذر اهورایی، «جنبش دانشجویی»، مبحث روز رسانه ها و اصحاب سیاسی می شود، اما امسال به خاطر حساسیت های انتخاباتی و مسائل مترتب دیگر به نظر می رسد، بحث «جنبش دانشجویی» داغ تر از سالهای گذشته است.

فاصله تقریبا سه ماهه این مناسبت تا انتخابات هفتم اسفند و همزمانی دو انتخاباب مهم مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان رهبری باعث شده است تا گروه ها و جناح های سیاسی، سرمایه گذاری خاصی برای در اختیار گرفتن جو غالب بر دانشگاه‌ها، انجام دهند، که در این میان چند نکته مطرح است.

نکته اول، رویکرد قیم مآبانه برخی تشکل های نه چندان مستقل دانشجویی برای دانشگاه و دانشجو است که همواره مورد انتقاد و نقطه گریز دانشجویان بوده است. آحاد دانشجویان به استناد اسقلال سیاسی و نوعی آزادی آرمانی ذاتی، همواره به اینکه برخی گروه های شبه سیاسی دانشجویی، خود را نماینده و سخنگوی دانشگاه و دانشجو بدانند، اعتراض داشته اند. متاسفانه تاکید جریان های اصولگرایی به پررنگ کردن این گروه با استفاده از ابزار رسانه ای ثروتمند خویش، باعث انزجار هر چه بیشتر دانشگاهیان از این حرکات قیم مآبانه شده است.

نداشتن افق مدون و سیاست گذاری شده در خصوص آینده « جنبش دانشجویی» و عدم تمایل به تن دادن به خواسته‌های اکثریت دانشجویان توسط برخی اصولگرایان، سبب اصلی این «خاصه پروری» خطرناک شده است. بزرگترین آسیب پر رنگ کردن یک تفکر حداقلی، پنهان ماندن خواست اکثریت و فریب مخاطبان بیرونی این حباب سازی رسانه‌ای است. مخاطبان این فضاسازی به جای درک واقعیت های موجود در دانشگاه ، فضای ساختگی را به عنوان واقعیت می‌پذیرند و تحلیل های خود را بر اساس این تخیلات برپا می سازند.

اینکه یک تشکل دانشجویی با تزریق هزینه های کلان و ایجاد رانت‌های خاص برای اعضای خود، درصدد جذب عضو و حضور در فضای دانشگاهی باشد، نه تنها تا کنون جواب نداده است بلکه سبب شده است، تا نگاه‌های بدبینانه دانشگاه به این مجموعه ها عمیق تر شود.

معیار سنجش واگرایی دانشجویان از تشکل های رانتی، اعتراض گسترده دانشجویان به همفکران و سخنرانان این گروه و نتایج مشخص آرای دانشجویان در انتخابات است. علاوه بر این بسیاری دیگر از پارامترهای مثبت و منفی سیاسی، فرهنگی و اخلاقی در محیط دانشگاه، به خوبی عدم مقبولیت این گروه و تفاوت خواست اکثریت جامعه دانشگاهی را با تشکل های رانتی مشخص می‌کند.

هر چند بهره برداری از « تشکل های رانتی» و «جنبش دانشجویی» ساختگی در مانورهای تبلیغاتی مثمر ثمر است، اما تاثیرات مخرب این حرکت و بدبینی عمیق دانشگاهیان به مواضع مطرح شده از سوی این جریان، حاصل این قلب واقعیت است. البته ناگفته پیداست با گسترش عرصه های اطلاع رسانی و ظهور مصادیق جدید رسانه، کارکرد تبلیغاتی این مجموعه سازی نیز، به شدت کاسته شده است.

نکته دوم افراط های «جنبش دانشجویی» در طول سالهای اخیر است، که خود به عنوان لبه دوم قیچی «تشکل های رانتی»، به تخریب فضای دانشجویی و اصالت «جنبش های دانشجویی» عمل کرده است. زیر پا گذاشتن اصول به عناوین مختلف از جمله تعابیری همچون «نافرمانی مدنی» و یا «اعتراض خاموش»، هنجارشکنی های اخلاقی و قانونی و از همه بدتر ترویج دین گریزی از سوی برخی «فعالان دانشجویی»، سبب شده تا مقبولیت «جنبش دانشجویی» در بین آحاد جامعه تضعیف شود و قسمت اثر گذاری آن بسیار ضعیف گردد.

تعارض با آداب و سنن ایرانی و اسلامی که از سوی برخی فعالان دانشجویی رادیکال، به صورت اقراق آمیزی به نمایش گذاشته می‌شود، سبب شده است عملا بخشی از بدنه «جنبش دانشجویی» دچار سردرگمی و پریشانی اعتقادی و آرمانی شود. عدم توجه به خواست ها و دردهای جامعه و سرگرم شدن در لفاظی های تئوریک و دوری از مردم به بهانه «مردنیسم» و بیگانهگی با مذهب با دستآویز «سکولاریسم»، سبب شده تا از یکسو «جنبش دانشجویی»، بخش قابل توجهی از توان خود را صرف «هیچ و پوچ» کند و از سوی دیگر بهانه ای شود برای منتقدان برای تخریب و تخطئه «حرکت های دانشجویی».

نکته سوم، پتانسیل بالای «جنبش دانشجویی» در الهام بخشی و «آینده سازی » است. اگر جمعیت چند میلیونی جوان و دانشجوی ایرانی بتواند از ورطه افراط و تفریط خود را برهاند، با کمک گرفتن از ابزار نوین اطلاع رسانی و دانش روز توان این را دارد که نه تنها در عرصه های علمی و فرهنگی تاثیرات شگرفی ایجاد کند بلکه با انسجام مثال زنی دهه هفتاد، تکلیف ارکان سیاسی مهم کشور از جمله دو قوه مجریه و مقننه را مشخص کند.

به اذعان بسیاری از کارشناسان، پیروزی درخشان اصلاح طلبان در انتخابات دوم خرداد 1376 و همچنین دور ششم مجلس شورای اسلامی بیش از هرچیز مدیون تلاش های «جنبش دانشجویی» در همان زمان بود. تقید تشکل‌های انجمن اسلامی دانشجویان به دو رکن اسلامیت و جمهوریت نظام و عدم گرایش به اپوزیسیون سبب شده بود تا هم دانشگاهیان و هم مردم، جایگاه خاصی برای آراء و اندیشه های سیاسی برخواسته از دانشگاه داشته باشند. منتقدین داخل دانشگاه و رقبای سیاسی بیرون دانشگاه نیز، بهانه و دلایل کافی برای منکوب کردن و تخریب این « حرکت دانشجویی» نداشتند.

نکته چهارم، لزوم بازگشت حرکت های دانشجویی به اصل خویش و حرکت در مدار اعتدال است. در جامعه چند صدایی ایران، تمرین مردمسالاری دینی، نتایج مثبت و قابل توجهی را داشته است. برآوردها نشان می دهد، افکار عمومی به هنجارشکنان واکنش منفی نمایش می‌دهند و بازیگران عرصه سیاست نیز تمایل مضاعفی برای بازی در چارچوب قواعد بازی سیاست از خود بروز می دهند. تعدیل تصاعدی دوپینگ های خارجی«تشکل های رانتی» از یکسو و بازگشت « تشکل های دانشجویی انتخابی» از برخی راه های اشتباه گذشته، از سوی دیگر، مطمئنا فضای بهتری برای تنفس سیاسی دانشگاه ایجاد خواهد کرد.

تجربه نشان داده است تفکر حذفی و تلاش برای خارج کردن گروه ها از گردونه رقابت، نه تنها نتیجه بخش نیست بلکه سبب تشدید نوعی رادیکالیسم عریان می شود. تلاش برای حذف تشکل های دانشجویی نزدیک به جریان اصلاحات، نه تنها برای طراحان این نقشه نتیجه مثبتی نداشت، بلکه سبب بروز حرکات رایکالی سیاسی تندتری در بزنگاه های تاریخی شد. این در حالی است که به استناد آمار و شواهد، ضربه های فرهنگی و اعتقادی این حذف غیر منطقی بسیار بیشتر از آسیب های سیاسی آن بوده است. از سوی دیگر باید قبول کرد گروه قابل توجهی از دانشجویان از آراء و اندیشه های حاکم بر جریان اصولگرایی تبعیت می کنند لذا دانشجویان مذکور حق دارند تشکلی آزاد و «غیر رانتی» برای خود داشته باشند. هر چند قطع یکباره رانت بودجه ای و معنوی تشکل های مذکور یکشبه اتفاق نمی افتد، اما بهترین حالت برای افزایش اقبال افکار عمومی به چنین تشکل هایی کمرنگ شدن وابستگی به غیر دانشگاه اس

انتهای پیام

دیدگاه شما