فکر کردیم نذری گرفته، با احساس پیروزی خاصی سه ظرف غذا در دست گرفته بود و برای اینکه پول تاکسی یک نفر دیگر را هم ندهد برادرش را روی پایش نشاند و اصلا به روی خودش نمیآورد که خیلی سنگین است و مدام ادای مادرها را در میآورد و لباس کوچک شده و کوتاه برادرش را پایین میکشید که سرما به کمرش نزند.
به گزارش جماران، گفت نذری نگرفتیم که، بیمارستان غذا داده، سه روز در هفته غذا میدهد چون وضعمان را میداند. گفت تالاسمی داشتم و کی گفته بهتر شدم؟ بدتر هم شدم چون دیگر دارو نمیگیرم. گفت چهار نفریم اما یک جوری تقسیمش میکنیم. گفت پدرم معتاد بود و ول کرد و رفت. گفت قبلا توی پارک بودیم و حالا اتاقی به ماهی صد هزار تومان کرایه کردیم.
گفت درس نمیخوانم، صبحها که مادرم میرود نظافت، خواهر و برادر چهار و هفت سالهام را نگه میدارم. گفت 10 سال دارم.
سر محله علافخانه از تاکسی پیاده شده و در تاریکی شب از پلهها بالا رفت.
روایت دوم
ترسیدم در اتاق را باز کنم سقف نم دارش پایین بریزد، به سمت صدای در برگشت و با نگرانی گفت: غذا ندارم، هیچی ندارم.
سلام که کردیم گفت فکر کردم باز معتادهای اتاق بغلی آمدند غذایم را ببرند. گفت سیگار نمیخواهم دارم چندتایی. گفت یک چیزی برای خوردن بیاورید که گرم کردن و نگهداری نخواهد، نه گاز دارم و نه یخچال. گفت ولی زیاد باشد برای چند روز. گفت برایم کیک یزدی بیاورید.
گفت اگر شد از این ماهی کبابیها که زیر برنج میگذارند هم به اندازه یک وعده بیاورید که معتادها نبرند. گفت نگران نباشید همه چیز درست میشود. گفت از وقتی که یادم میآید نابینا و تنها بودم، اتاقش چراغ هم نداشت.
روایت سوم
دستهایش را روی زمین گذاشت و خودش را از یک پله زیر زمین به سمت در کوچه بالا کشید و گفت اناردان شده ندارید؟ گفت برای خودم نمیخواهم برای نوههای پسر معتادم میخواهم، گفت من نگهشان میدارم و یکیشان انار خواسته، گفت دستم توان دانه کردن هم ندارد، ها یک وقتی انار سالم نیاورید، گفت یک مرد خیر هر روز به نانوایی پول میدهد که برایمان نان کنار بگذارد.
گفت اگر غذا آوردید در چارقد سیاه بپیچید، گفت کسی ببیند میگیرد میبرد نوههایم گرسنه میمانند.
گفت اگر برای خوم هم یک وقتی خواستید غذا بیاورید آبگوشت هم میخورم.
روایت چهارم
مثل مور و ملخ حمله کردند به ماشین طرف. چندتایی بیشتر بسته غذا نداشت و کارگرها 20 نفری بودند، هر کدام تلاش میکرد دستش را به بستهها برساند، یکی از بستهها روی زمین افتاد و کارگری کباب و برنجها را تند تند از روی زمین جمع کرد و در ظرف ریخت و ظرف را محکم چسبید و از معرکه دور شد.
ماشین گازش را گرفت و رفت، شش نفر غذا گیرشان آمد و مابقی کارگرها آنچنان به ظرفهای غذای بقیه نگاه میکردند که پوست به استخوان هر بینندهای میچسبید از اندوه این نگاه.
حتی یکیشان به شوخی یا جدی مشتی در ظرف غذای آن یکی فرو کرد و به اندازه مشت کوچکش برنج برداشت.
روایت پنجم
یک کوله سنگین بر روی دوشش بود، بیشتر از 30 سال نمیزد. یک گوجه نصفه پیدا کرد و یک ته نان ساندویچ و یا دقت خاصی گوجه را بین نان گذاشت و برای خودش ساندویچ نان و گوجه درست کرد.
کل نان و گوجه را در یک حرکت بلعید و باقی آشغالها را زیر و رو کرد، یک سیب زرد گاز زده هم پیدا کرد و در جیب کولهاش قایم کرد و رفت.
همه اینها را برای آنانی گفتم که در این روزها و شبهای عزیز پایانی دهه محرم نذری دارند. گفتم اگر دیگ قیمه و چلوکباب به یاد لب تشنه امام حسین(ع) بار گذاشتید، به یاد بعضی از آدمها باشید.
خدا و پیغمبر هم میداند بهترین کار دنیا نذری دادن به عزاداران امام حسین (ع) است، اما در این شهر جاهایی هست که شاید خیلی از ما فکرش را نمیکنیم. جایی که شاید کل وسعتش به اندازه اتاق خواب کودکان ما باشد و یک خانواده چهار یا پنج نفره در آن منتظر یک ظرف سفید بستهبندی غذای نذری هستند.
شاید دلیلشان از گرفتن حاجت هم گذشته و بخاطر گرسنگی چشمشان به راه است.
گاهی با دیگهای نذریتان سری به حاشیههای شهر بزنید، بعضیها خیلی گرسنهاند، امام حسین(ع) خیلی خوشحال خواهد شد. شاید خوشحالتر از اینکه برایش گریه کنیم و زنجیر بزنیم.
منبع: ایسنا