سرانجام بعد از مباحث طولانی کلیات طرح اقدام متناظر و متقابل در اجرای برجام به تصویب نمایندگان مجلس شورای اسلامی رسید؛ بدین ترتیب گام بلندی برای اجرایی شدن توافق جامع اقدام مشترک (برجام) میان یران و گروه 1+5 برداشته شد.
به گزارش جماران، این شاید مهمترین خروجی جلسه یکشنبه مجلس بود اما همه آن نبود. دلواپسان توافق هسته ای یکشنبه تنها یک رقابت سیاسی یا تلاش برای رد یک طرح را در مجلس واگذار نکردند، در این خصوص حتی شاید بتوانند به 100 رایی که در مخالفت با برجام بدست آوردند دلخوش هم باشند، باخت اصلی آنها در حوزه ومیدان اخلاق بود، آن هم مقابل دیدگان افکار عمومی و مقابل دوربین های صدا و سیمایی که این طریق و روش را برگزیده که بعد از تصویب برجام آنتن شبکه خبر را در اختیار یکی از اصلی ترین مخالفان مصوبه مجلس قرار دهد و برنامه اختصاصی شب گذشته ایشان را باز پخش کند!
چندی است ایرانیان و البته جهانیان شاهد یک رقابت سیاسی لجام گسیخته و بی قاعده در ایران بودند که هدفی جز زمین گیرکردن دولت نداشته و در این میان انگار بحث برجام تنها یک بهانه بوده است، چرا که هیچ کدام از نصایح و نقشه راهی که توسط بزرگان نظام و راس آن برای بررسی کارشناسانه، برادرانه و به دور از دو دستگی و تنش ترسیم شده است از طرف عده ای رعایت نشده است. این بی نزاکتی سیاسی به بی نزاکتی اخلاقی هم رسیده و اوج آن در جلسه یکشنبه نمایان شد آنجا که تهدید به مرگ، اعدام و سیمان گرفتن به مثابه حربه سیاسی به کار آمد! و اخلاق را به کوره دلواپسی برد.
توهین و تهدید ظریف و صالحی و دیگر دولتمردان در یکشنبه تاریخی مجلس چنان بالا گرفت که مرد صبور و آرام دولت دکتر علی اکبر صالحی را به واکنش جدی واداشت. صالحی پشت تریبون مجلس خطاب به منتقدان عجیب و کف به لب آورده اش گفت: شما که قسم جلاله می خورید می خواهید ما را سیمان بگیرید. قبلش دو دقیقه گوش کنید!
او البته می دانست که میل و اصرار به قانع نشدن در این دسته از منتقدان نهادینه است و از این رو بار دیگر سرتیترهای راهبرد کلان کشور در مذاکرات و آنچه بدست آمده را بازگو کرد و از مذاکراتی گفت که کف و سقف داشته و در آن علاوه بر رفع تحریم ها همه دستاوردهای هسته ای کشور از آب سنگین گرفته تا غنی سازی حفظ شده است.
تا قبل از یکشنبه نیز برای هر ناظر منصفی عجیب بود که چرا بعد از این همه توضیح که کدام تحریم ها (هسته ای) قرار بوده لغو شود و کدام تحریم ها لغو می شود و اقدامات متناظر مورد نظر رهبری چگونه در برجام دیده شده است، باز هم دلواپسان اصرار می کردند که تنها بخش کوچکی از تحریم ها تعلیق و باقی می ماند؛ اما صحن علنی یکشنبه پاسخ روشن به این نوع تعجب ها بود؛ چرا که منتقدان از نوع دسته و گروه دلواپس نشان دادند علت اصلی بسته بودن گوش هایشان، وداع نه فقط با انصاف که با اخلاق است.
آنها مردی را مورد تعرض و بی اخلاقی قرار دادند که به اذعان خودشان سمبل اخلاق، متانت و فروتنی و البته تسلط فنی بر موضوع بوده است. اگرچه بی اخلاقی ها در مورد ظریف هم همین نتیجه را برای آنها داشت و یکشنبه روزی بود که ظریف هم از آفت بی اخلاقی دور نماند و تهدید به اعدام شد!
قیمت تمام شده 100 رایی که مخالفان برجام در مجلس بدست آوردند برایشان بسیار سنگین بود، چرا که با وجود آن که برجام از دامشان رست و به راهی رفت که ملت و دولت و قاطبه نمایندگان میخواستند، انگ رفتار آنارشیستی و قداره کشی را برای خود خریدند و این همه آن ژست های عینک پنسی برخی از آنها را برهم زده و برای همیشه خدشه دار کرد. هیهات از مدعیان اخلاق و ارزش هایی که وقتی رهبری فرمان به پرهیز از دودستگی داده باشند آنها دم از قتل و سیمان گرفتن بزنند!
به هر روی این رفتارها در حافظه تاریخی ملت باقی می ماند و ملت ایران که اراده آنها ضامن اصلی برجام است به راه خود می روند؛ راهی که در آن اگر حریف دست از پا خطا وخلف وعده کند، چنان ملت روبرویش خواهند ایستاد که چند سال بعد دوباره تقاضای مذاکره با ایران پیشرفته تر در فن آوری صلح آمیز هسته ای را داشته باشد.
در این مسیر این ملت ایران است که سیمان می گیرد نه دلواپسان، نه تنها سیمان که مفرغ و مس و روی هم، تا در مسیر تاریخ از چهره و اندام قهرمانانش از شهریاری و رضایی نژادهایش گرفته تا صالحی و ظریف تندیس بسازد؛ تندیس همه آنها که ماندگار عرصه های تلاش، مجاهدت، اخلاق و مقاومت اند.
گمان نمی رود این ملت گچ خود را هم صرف تندیس برخی کند، خصوصا آنهایی که اخلاق را مقابل دوربین به مسلخ و کوره می برند.
-جلال برزگر
منبع: امید هسته ای