«رئیس جمهور چین سفری در دست اقدام به تهران دارد. » این مطلب را نائب رئیس اتاق ایران و چین اعلام میکند .
مجید رضا حریری بر این باور است نه تنها در دوران پساتحریم رابطه تجاری ایران و چین کمرنگ نخواهد شد که توافق هستهای به تقویت رابطه اقتصادی بین دو کشور کمک خواهد کرد. حریری بر این باور است که همواره بدبینی عجیبی نسبت به ورود کالاهای چینی به ایران وجود داشته که برای حل آن صورتمسئله پاک شده است.
به گزارش جماران، وی در گفتوگو با قانون عنوان میکند بسیاری از گلایهها در خصوص کالاهای چینی به دلیل بینظمی در نظام توزیع اتفاق میافتد. متن این گفتوگو در پی میآید که میخوانید.
اساس روابط ایران و چین از کی آغاز شد؟
اقتصاد ایران و چین به طور اصولی مکمل هم هستند. دو اقتصاد شبیه به هم اصلا نمیتوانندبا یکدیگر کار مراودهای داشته باشند. برای مثال شاهد بودیم که حجم تجارت ایران و روسیه در چند سال گذشته از یک میلیارد دلار فراتر نرفت. به دلیل اینکه هردو اقتصادی شبیه به یکدیگر داریم ؛ نفت، پتروشیمی و مواد اولیه میفروشیم و کالا خریداری میکنیم. اینکه میگوییم اقتصاد ایران و چین مکمل یکدیگر هستند به این مفهوم است که چین نیازمند انرژی و مواد اولیه در دنیاست و ما هم فرستنده این مواد به دنیا هستیم. به طور طبیعی حتی قبل از تحریمها و از سال 2000 که چین به شکوفایی در اقتصاد خود رسید نیز مراوده تجاری ایران با این کشور در وضعیت مطلوبی قرار داشت. اگر تا قبل از 2010 که تحریمها اتفاق افتاد شیب صعودی روابط تجاری ایران و چین را بررسی کنید حتی شاهد خواهید بود که به دلیل تحریمها رابطه تجاری ایران و چین بسیار کند شده است. از سوی دیگر بعد از انقلاب اسلامی که به فاصله یکسال ازاصلاحات اقتصادی در چین همراه شد، دو کشور این مجال را پیدا کردند تا اهرم اقتصادی خوبی برای یکدیگر باشند. ایران و چین به همراه یکدیگر وارد فضای بعد از انقلاب
شدند.
انتقادهای بسیاری به واردات کالاهای چینی وجود دارد. از حوزه پوشاک تا بازار خودرو ایران در قبضه کالاهای چینی قرار گرفته است. تحلیل شما چیست؟
بسیاری از این انتقادها افسانهای بیش نیست. آنچه مارا رنج میدهد واردات نیست. قاچاق کالای چینی به ایران است. آنچه شما در بازار میبینید و میگویید بنجل است و استاندارد نیست از مرزهای رسمی به ایران وارد نشده و صد در صد قاچاق است. هم تجارت و هم تولید ما از منظر کالای قاچاق ضربه دیده است. پس ما هم معتقد هستیم جنس بنجل چینی در بازار ایران به وفور یافت می شود اما آن را نباید پای واردات حساب کرد.
آماری هم در این زمینه وجود دارد؟
در سال 1393 در کل از حدود 50 میلیارد دلار واردات تقریبا 5 میلیارد دلار کالا از «مبادی رسمی» به ایران وارد شد. ما بقی کالاهای موجود در بازار تماما قاچاق بوده است. حالا باید دید این حجم از قاچاق کار مرز نشینان است یا وقتی 20 میلیارد دلار آمار قاچاق به ایران اعلام میشود میتوان اینطور نتیجه گرفت که این اقدام به نوعی واردات سازمان یافته است. سال گذشته میلادی ارتباط اقتصادی ایران و چین در حدود 52 میلیارد دلار بود . در تمام سالهای گذشته با احتساب نفت همواره تراز تجاری ایران و چین مثبت بوده است. ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز به خوبی از دلایل آمار 20 میلیارد دلاری قاچاق کالا آگاه است. حالا اینکه چرا برای جلوگیری از این روند اقدامی نمیکند بحث دیگری است. بدیهی است این رقم به صورت چمدانی یا توسط کولبرها نمیتواند به کشور وارد شده باشد.
نقش اصناف و نظارت بر توزیع در این رابطه چیست؟ چرا که به نظر میرسد هیچ رابطه درستی میان کیفیت و قیمت در خصوص کالاهای چینی وجود ندارد...
دقیقا موضوع همین است. چرا باید بدون هیچ نظارتی جنس مثلا 50 هزار تومانی چینی در ایران 70 هزار تومان فروخته شود. اینها که دیگر به وارد کننده ارتباطی ندارد .
منبع: قانون