اشکال وارده برسیاست این است که سعی دارد به هروسیله ای هدفش را محقق سازد، بی آنکه توجهی به شرایط و وضعیت موجود داشته باشد.
به گزارش جماران، از آنجا که این اهداف جنبه های فراوانی دارد، تاثیر مستقیمی بر وضعیت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سایر امورات جامعه می گذارد. لذا حسن رفتار سیاستمداران موجب بهبود شرایط مردم می گردد و سوء رفتارشان زندگی جامعه را با چالش های مختلف مواجه می کند.
اما جالب اینجاست که تمام جناح های سیاسی که در امورات کشور فعالیت دارند، به هنگام موضع گیری و یا اثبات حقانیت خود به رقبای دیگر، خود را نماینده مردم می دانند و از زبان آنها حرف می زنند.!!
این یک عارضه سیاسی است که متاسفانه در کشورما رشد و نمو پیداکرده و تعداد قابل توجهی از سیاستمداران و احزاب مختلف را دچار ساخته است. اما تاثیرات این آفت سیاسی صرفا به زندگی و وضعیت جامعه آسیب می رساند و هزینه رقابت و خصومت های سیاسی برملت تحمیل می شود. هرگروه و جناح سیاسی با استفاده از تریبون هایی که در دست دارند و بسته به قدرت و ثروتی که برای خود فراهم ساخته اند، خواسته ها و امیال و منافع خود را عینا خواسته های مطالبه شده از سوی مردم عنوان می کنند و عدم تحقق آنها را مصداق مخالفت و نارضایتی جامعه عنوان می دارند.
در این میان افراط گرایان و تفریط کاران سیاسی بیشترین سهم را در آسیب به جامعه دارند. به طوری که روح و روان افراد در شنیدن مواضع و دیدن عملکرد این اقشار به درد می آید و سرخوردگی میان ملت رواج پیدا می کند. مردم به نظام سیاسی و انقلاب اعتماد دارند اما این بازی های سیاسی آنها را خسته کرده است!. تصمیمات و عملکردهای سلیقه ای، برخوردهای نامناسب با مردم، اعمال نظارت های حزبی و و تسری آن به الگوهای لازم الاجرا برای جامعه، واکنش هایی خلاف خواسته های ملی، تخریب وجهه ایران و ایرانی در مقابل افکار عمومی جهان، برهم زدن ثبات اقتصای و روانی با گفتار و رفتار و... تنها بخشی از آسیب هایی است که بر زندگی مردم وارد می شود.
مردم ایران هیچ گاه خواستار افراط و تفریط در هیچ زمینه ای نبوده اند و توقعشان از نظام و حکومت صرفا ایجاد آرامش است. آرامشی که به آنها این اجازه را بدهد فارق از هیاهوهای سیاسی، زندگی آرامی را همچون دیگر مردم جهان داشته باشند.
معیشتشان در گروی روی کار آمدن شخص و گروهی نباشد، مساوات و برابری در مقابل قانون شامل حال همه شود، مشکلات کشور صرفا بر دوش عده ای نباشد و عده ای را به عرش نرساند، رفتن به کنسرت عملی غیر اخلاقی تلقی نگردد و بی بند وباری نشانه تمدن و روشنفکری نباشد، نوع پوشش موجب بازداشت نگردد و...، اینها مشتی نمونه خروار است که عملاً خواسته های طبیعی هر جامعه مستقل و متمدنی می باشد. خط کشی برای مرم اصلا به صلاح و همراستا با اهداف وارزش های انقلاب نیست، مرم به عنوان پشتوانه نظام باید از آزادی عمل برخوردار باشند و شایسته نیست صرفا به سبب سلیقه های شخصی و حزبی، آزادی آنها را به نفع خود مصادره کرد.
خط کشی برای مردم، موجب بی انگیزگی و بی تفاوتی نسبت به اصول نظام جمهوری اسلامی می گردد و این خطایی بزرگ است که سرمایه های انقلاب را ازدست می دهیم. امروز مهاجرت های فراوانی در کشور صورت می گیرد، نمی توان آنها را کتمان کرد.
آیا تمام این مهاجران وطن فروش، جاسوس، ضدنظام و یا مفسدین اقتصادی و اخلاقی هستند؟! خیر این چنین نیست، بسیاری از این افراد خسته و دلزده از سیاست ورزی های حزبی در امورات زندگی هستند. حتی بسیاری از مهاجرین علمی ما به خاطر ورود سیاست به ساحت علم و پژوهش اقدام به ترک وطن کرده اند. مردم خواهان زندگی آرام هستند، آیا این خواسته ارزش و معنایی برای سیاسیون ندارد؟!
منبع: روزنامه آفرینش