روزنامه ابتکار در سرمقاله خود نوشت: حضور تیم مذاکره کننده پیشین هسته ای در کمیسیون ویژه بررسی برجام، مباحثات بسیار برانگیخت.
به گزارش جماران، این مقاله به قلم مهدی نیاکی در ادامه می افزاید: در این خصوص چند نکته شایسته توجه و تذکر است: یکم: گزارش رییس تیم پیشین مذاکرات هسته ای و همکاران وی بر چند پیش فرض استوار است که «کوتاه آمدن از 100 مورد حق مسلم کشور» و «حفظ ساختار تحریم ها» از آن جمله اند. اجمالا آنچه این دوستان می کوشند تلویحا یا تصریحا آشکار کنند این است که متن توافق هسته ای وین چندان خسارت خیز و سرشار از خدشه است که زیانهایش بر فوایدش مرجح است. اعضای تیم مذاکره کننده پیشین به خوبی می دانند که بررسی و تصمیم گیری درباره پرونده هسته ای به مثابه یکی از بی سابقه ترین چالش های دیپلماتیک، همواره توسط مسئولان عالی کشور و نهادها و چهره های نخبه و ورزیده امنیتی و نظامی و سیاسی صورت گرفته است. چهره ها و نهادهایی که در تعلق خاطر آنان به انقلاب و نظام تردیدی نیست و دلسوزی و فداکاری آنان بارها به اثبات رسیده است. همچنین این پرونده در جریان بررسی و تصمیم گیری، موید به رای نخبگان و مسئولانی است که تخصص لازم در این حوزه ها را دارا هستند.
از سوی دیگر تیم مذاکره کننده کنونی که بارها توسط بزرگان کشور «امانت داری» و «انقلابی گری» و «تعهدشان» مورد تذکر و تاکید قرار گرفته به نوعی برآمده از دولت منتخب ملت با برنامه های اعلام شده اند. برنامه هایی که در یک انتخابات شفاف به تصویب اکثریت ملت رسیده است.
اکنون باید پرسید رای مختار تیم سابق هسته ای چگونه دیدگاهی است که نزد این طیف شامل و وسیع از بزرگان و مسئولان و نخبگان و دلسوزان و رای دهندگان موجود نبوده است؟
دوم: تیم پیشین مذاکرات هسته ای قریب به شش سال در این پرونده مسئولیت داشته اند. از طایفه منتقدان البته گویی کسی یافت نشد تا با این اندازه دقت و موشکافی در آن سال ها از مسئولان تیم مذاکره توضیح بخواهد. قطعنامه های پی در پی را (که ظالمانه و علیه منافع ملی ما صادر شد) سطر به سطر و واژه به واژه بررسی کند و فریاد برآورد و توضیح و دفاع طلب کند و میزان مسئولیت آنان را تبیین نماید. اثرات تحریم را واکاوی کند و از حوزه سیاست و سیاست خارجی تا حوزه صنعت و تجارت گزارش بگیرد. به همین دلیل این نخستین بار است که مردم و رسانه ها می توانند اعضای محترم تیم سابق مذاکرات را در کنار هم و در حال گفت و گو پیرامون موضوعات پرونده هسته ای بیابند.
اما کسانی که شش سال پرونده هسته ای را در اختیار داشته اند امروز به نقد متن توافق اخیر بسنده کرده اند. به راستی شایسته نیست آنان بخشی از این فرصت را به ارائه گزارشی از فعالیت ها و دستاوردهای دوران شش ساله اختصاص دهند تا هم افکارعمومی با کوشش های این تیم در آن دوره آشنایی یابند و هم محملی برای قیاس منطقی و تخصصی فراهم گردد؟
نقد و بررسی متن توافق، البته حق مجلس شورای اسلامی و حق تمامی شهروندان کشور و همچنین حق روشن نخبگان و کارشناسانی است که در یک دوره شش ساله به زیر و بم و فراز و فرود پرونده هسته ای آگاه بوده اند. اما از سوی دیگر اطلاع از کارنامه همین دوستان در آن دوران شش ساله نیز حق دیگری است که شایسته است اعضای تیم سابق هسته ای به استیفای آن کمک کنند.
نقد برجام اساسا بدون آگاهی از وضعیت پرونده و اطلاع از دستاوردها و اندک و بسیارهای آن در دوره پیشین ممکن نیست. املای نانوشته البته غلط ندارد. اما به محض اقدام، می توان هر فرد یا گروهی را متهم به انواع کوتاهی ها نمود. مگر آنکه اعضای تیم پیشین مذاکرات، با ارائه گزارشی از کارنامه خود و ایجاد امکان مقایسه ای منطقی، آشکار کنند نقد صریح آنان درباره برجام نه یک موضع سیاسی و جناحی بلکه انتقادی کارشناسانه و برخاسته از نگاه نخبگان و متخصصان و با تکیه بر اصول و منافع ملی است.
سوم: در دو سال اخیر به محض آنکه دولتیان و شخص رییس جمهور سخنی در نقد سیاست های اقتصادی یا دیپلماتیک دولت پیشین گفته اند و یا آمار و ارقامی متفاوت از گذشته ارائه داده اند برخی مخالفان دولت، فریاد برآورده اند که این عین «بی انصافی و بی اخلاقی» است. گفته اند و نوشته اند که این رسم ناخوشایند دولت یازدهم است که نقص های دولت پیشین را به رخ می کشد بدون آنکه شرایط اقدامات دولت گذشته را در نظر بگیرد و محملی برای نقد منصفانه و دقیق را فراهم آورد. این البته در شرایطی است که مخالفان دولت، رسانه و تریبون کم ندارند و می توانند در پیشگاه ملت از دلایل اقدامات و تصمیمات خود دفاع کنند.
با این همه دولت اعتدال و رییس آن همواره توسط مخالفان، متهم شده است به گفتارهای خلاف انصاف و اخلاق، درباره دولت قبل. مخالفان دولت موعظه کرده اند و می کنند که نباید دستاوردهای دولت گذشته را یکسره نادیده گرفت و توانایی ها را ناتوانی و قوت ها را ضعف، نشان دهیم.
اکنون می توان این گفتارها را در ترازوی سنجش قرار داد و نوع برخورد منتقدان دولت را در پرونده ای که البته متعلق به هیچ دولتی هم نیست مشاهده کرد.
آنان که بیان کاستی های دولت گذشته را «بی اخلاقی و بی انصافی» می دانستند اکنون که محملی یافته اند «دستاوردهای دولت فعلی» را یکسره می رانند و از ایراد هیچ اتهامی به توافق و توافق کنندگان ابایی ندارند.
اگرچه در میان اصولگرایان و منتقدان دولت نیروهایی منصف و مشفق حضور دارند که بارها بر نقاط مثبت توافق، تاکید گذارده اند و می دانند که این یک پرونده ملی است و منتسب کردن ضعف ها و قوت های آن به یک دولت نه منطبق با واقعیت است و نه فایده مند.
اما در این میان فریادهای رسای مخالفانی را هم می توان شنید که می کوشند اصل توافق هسته ای را مساله ای متعلق به دولت یازدهم بنمایانند و به هر ترتیب ممکن آن را از اعتبار ساقط کنند.
چهارم: نتیجه بررسی برجام در مجلس هرچه باشد به نظر می رسد چندان به سود این گروه از مخالفان نیست. یا مجلس شورای اسلامی برجام را رد می کند که با مجموعه تحولات کنونی چندان مفید فایده به نظر نمی آید.
تصویب برجام در مجلس نیز به زیان دیدگاهی است که تمام مساعی خود را به کار بست تا این توافق را سندی ناورزیده و ناسودمند نشان دهد. به راستی آن کدام خرد سیاسی است که حکم به اتخاذ رویکردی از این دست داده است؟ رویکردی که نوع برخورد با یک پرونده ملی را به مواجهه ای در سطح رقابت های سیاسی و گروهی فرو می کاهد؟
این روزها شاید بتوان برای پرسش دو سال پیش پاسخی یافت که اگر مسئول تیم مذاکره کننده پیشین، امروز در نهاد ریاست جمهوری بود با چه دیدگاهی روبرو بودیم و اکنون در کدام نقطه ایستاده بودیم؟
* منبع: روزنامه ابتکار