جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت دکتر مهدوی/

دغدغه امام علی(ع) برای برقراری عدالت در حوزه عمومی و سیاست

کد خبر: ۹۲۳۷۶
دغدغه امام علی(ع) برای برقراری عدالت در حوزه عمومی و سیاست

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: دکتر ناصر مهدوی در بخش هجدهم از سلسله یادداشت های خود به مناسبت ماه مبارک رمضان برقراری انصاف و عدالت در دو حوزه عمومی و سیاست را از دغدغه های اصلی امام علی (ع) به شمار می آورد.

« به نام خداوند کریم »

امام علی (ع) در خطبه 63 می فرمایند: «ای بندگان خدا از رب و پروردگار عالم بترسید و پیش از آنکه مرگتان فرا رسد دست به اعمال صالح بزنید و با نعمت دنیا، ثواب آخرت به دست آورید.»

اینجا نمونه ای از دغدغه های اصلی امام است، تلاش برای برقراری عدالت و انصاف در حوزه عمومی و سیاست، تلاش برای بالاتر بردن قوت خرد مسلمانان زمانه خود که در جهل و بی خبری به سر می بردند.

به خاطر همین مولوی که آن همه از همنشینی با اولیای خداوند سخن می گوید، امام علی (ع) برای رها شدن از زندان نفس خود خداوند را می خوانند و از او دردمندانه طلب می کند که چشم بینایی بخشد و رازهای دلنشین معرفت و ایمان را برایش آشکارتر سازد.

در همان داستان معروفی که در اواخر دفتر اول مثنوی آمده است، مولوی می گوید:

« از علی آموز اخلاص عمل شیر حق را دان مطهر از دغل

در غزا بر پهلوانی دست یافت زود شمشیری بر آورد و شتافت

او خدو انداخت در روی علی افتخار هر نبی و هر ولی »

مولوی به دور از تعصبات فرقه ای و در نهایت ادب و احترام قلبی، امام علی (ع) را افتخار انبیاء و اولیا می خواند؛ ولی آیا او هم گرفتار همان ثناگویی پیروان غالی امام شده است. به نظر می رسد اینگونه نباشد زیرا در ادامه می گوید:

« در شجاعت شیر ربانیستی در مروت خود که داند کیستی؟ »

یعنی علت اینکه افتخار پیامبران شده ای، شخصیت ارجمند و فرزانه تو است که با مروت و جوانمردی و نیز شجاعت و خویشتنداری تربیت شده است. در ادامه می گوید:

« تیغ حلمت جان ما را چاک کرد آب علمت خاک ما را پاک کرد »

اینگونه ستایش و تعریف به خاطر روحی است که در مواقع سخت خشم خود را کنترل می کند و به جای راه انداختن جنگ و دعوا و شعله ور کردن آتش خصومت و انتقام، جفای دیگران را تحمل می کند و از روی حلم و مدارا به ملاقات حتی انسان های مخالف خود می رود.

چنین وصف دل انگیزی مولوی را مجذوب شخصیت امام کرده، چون در ادامه می گوید: ای علی تو در چشمان من بزرگ و باشکوهی زیرا دردمندانه در پی ترویج حقیقت و گسترش معرفت تلاش می کنی و به خوبی روشن کرده ای که درد اصلی مسلمانان در بیشتر مواقع تاریخی همین محرومیت از چراغ روشنگر عقل و زندگی نسنجیده عقلانی است.

« بازگو دانم که این اسرار هوست زانک بی شمشیر کشتن کار اوستن»

اینکه یک شخصیت آنقدر والا و زیبا باشد و چنان با فضیلت های بزرگ روح خود را زیور پوشاند که بدون شمشیر و به خاطر نهایت حلم و تحمل و کاربرد ادب و انسانیت حریم خونی خود را حیران خود سازد، آیا این از رازهای الهی است؟ آیا چنین ظرفیت و صبری یک هدیه ویژه الهی است؟

مولوی از زبان امام پاسخ می دهد که:

« گفت من تیغ از پی حق می‌زنم بندهٔ حقم نه مامور تنم

شیر حقم نیستم شیر هوا فعل من بر دین من باشد گوا »

من از بند فرمان های آلوده دل بیرون آمده ام، چنان تربیت شده ام و با زحمت و خون دل پیش رفته ام که به موهبت خویشتنداری که اساس دینداری است دست یافته ام لذا از وسوسه های تاریک دل شکاف برون جسته و چشم در زیبایی رخسار خداوند دوخته ام و چون محبوب من عالی و درخشان است و سراسر زیبایی و خیر از هستی پنهان او می جوشد، من نیز غرق در لطف و کرم او هستم و به جای نفس بر میزان حق پیش می روم و به ساز او گوش فرا می دهم.

« من چو تیغم پر گهرهای وصال زنده گردانم نه کشته در قتال »

گونه ای تربیت شده ام که در هر فرصتی و به هر بهانه ای در پی آن هستم تا دلی به دست آورم و تهدیدی را به فرصتی بدل سازم. تلاش می کنم به جای بستن راه و بالاتر بردن دیوار فاصله ها، راه را بگشایم و به جای محروم کردن دیگران از زندگی به آن ها حیات ببخشم.

از اینجا به بعد مولوی دیوانه وار از امام می خواهد که دست او را هم بگیرد و دل او را هم با خودش ببرد و از شعور، ایمان و عمق معرفتش به جان تشنه مولوی نیز فرو بریزد و او را در نور خود غرق سازد.

« ای علی که جمله عقل و دیده ای شمه ای واگو از انچه دیده ای »

این بحث ادامه دارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما