جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت دکتر مهدوی/

انسان غافل با تکرار خطاهای اخلاقی، درخشش را با تاریکی عوض می کند

کد خبر: ۹۰۲۶۱
انسان غافل با  تکرار خطاهای اخلاقی، درخشش را با تاریکی عوض می کند

دکتر ناصر مهدوی در بخش ششم از سلسله یادداشت های خود معتقد است انسان غافل با تکرار خطاهای اخلاقی، درخشش درون خود را با تاریکی و سردی عوض می کند.

متن کامل این یادداشت را در زیر بخوانید:

«به نام خداوند کریم»

در نوشته پیش عرض شد که وقتی جانی تیره شود ممکن است جهانی را تیره کند و مشکل حجابی است که دیدگان درون آدمی را تاریک و کدر می کند و ما تصور می کنیم انسان ها و موجودات عالم از ضعف و نقصان برخوردارند در حالی که ممکن است این ما باشیم که در ظلمت درون اسیر بوده و پنجره های روشنایی را بسته باشیم. مولوی می گوید:

« ای بسا ظلمی که بینی در کسان خوی تو باشد دریشان ای فلان

اندریشان تافته هستی تو از نفاق و ظلم و بد مستی تو»

ما آدمیان در بیشتر مواقع فرافکنی می کنیم و مشکل خودمان را به تن دیگران می دوزیم زیرا شهامت ارزیابی و تماشای درون خود را نداریم. تصور می کنیم همه جهان زشت، سیاه و بدمنظر است و تمام انسان ها بیکار نشسته اند که با ما دشمنی کنند در حالی که بر بالای برج آج بی هیچ عیب و نقصانی زندگی را به پیش می بریم. این وضعیت بدترین حالتی که ممکن است کسی در آن گرفتار باشد یعنی ظلمت درون خود را نبیند، مرده روح خود را نشناسد و چون از نور و روشنایی تهی شده، عالم را چرکین و تاریک ببیند ولی واقعا باور کند که مشکل از جان خودش نیست بلکه جهان و مردمان آن وصله ناجوری هستند. هنگامی که خداوند بخواهد کسی را عذاب کند در همین وضعیت او را رها می سازد.

«گر خدا خواهد که پرده کس درد میلش اندر طعنه پاکان برد»

باری، تاکنون اندکی روشن شد که انسانی که از سرشتی درخشان برخوردار است، با غفلت از خویش و تکرار خطاهای اخلاقی، این درخشش را با سردی و تاریکی عوض می کند و چون مواجهه او با انسان ها از ورای عینک جان است، با سوءظن و بدبینی بر برگزاری ارتباطی ناسالم و گزنده روی می آورد.

اما پرسش اینجاست که فرآیند تاریکی دل چگونه رخ می دهد و این سراشیبی چگونه اتفاق می افتد.

در قرآن کریم ضمن آنکه خداوند از غفلت انسان ها گله می کند و از اینکه آدمیان قدر و قیمت خود را به درستی نمی دانند و خود را در معرض فروش ارزان در بازار زندگی قرار می دهند، این فرآیند را به وسوسه های درون احاله می فرماید و می گوید: «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةُ بِالسُّوءِ» (سوره یوسف، آیه 53) به این معنا این نفس است که آدمی را بسیار بسیار شتابان به سوی زشتی و کژی دعوت می کند و فرآیند تلخی و سردی جان را محقق می سازد.

نفس همان خود آدمی استف موجود مشکوکی که از بیرون شخصیت آدمی را نشانه رود نیست بلکه همین انسان است که چون آزاد آفریده شده است پس حق انتخاب دارد و از بیان گزینه های مختلف می تواند برخی را اقبال کرده و به برخی ادبار ورزد. دریغ که با همه امکاناتی که در اختیار انسان ها نهاده شده است، اکثر مردم در گزینش و انتخاب خود ناآگاهانه و گاهی آگاهانه به سمت سوء و زشتی می روند و همین آغاز تیره سازی درون می گردد.

این موضوع در یادداشت های بعدی بیشتر مورد بحث قرار می گیرد.

انتهای پیام

دیدگاه شما