دکتر ناصر مهدوی در سومین بخش از سلسله یادداشت های خود عواطف گرانبهای انسانی را آفریننده عشق، هنر و اخلاق معرفی کرده و معتقد است این عواطف با برخورداری از قدرت تحلیل، تفسیر و تجزیه عقلانی از جهان آفرینش رازگشایی می کنند.
متن کامل این یادداشت را در زیر بخوانید.
« به نام خداوند کریم »
اگر غوطه ور شدن در بازی های سطحی و بی دوام زندگی موجب تاراج عمر و افزون شدن حسرت می گردد (آنگونه که در دو یادداشت قبل اشاره شد) تا حدودی روشن می شود که راز و رمز دعوت پیامبران چیست و چه پیام جان آفرینی در اندیشه آن بزرگواران ساری و جاری بود.
روح دعوت انبیاء کمک آدمیان جهت دستیابی هرچه بیشتر به لیاقت و شکوفایی نفس آدمیان است. پیغمبران بیش از همه باور کرده اند که انسان موجودی شریف، گرانبها و برترین آفریده خداوند در جهان آفرینش است. پیغمبران همچنین خوب دریافته اند که خداوند تا چه اندازه به این آفریده خود یعنی انسان عشق می ورزد و شکوفایی و شادمانی او را دوست می دارد.
از همین روی به جانب انسان ها، بی مزد و بی منت و با نهایت احترام و شفقت آمده اند تا فقط و فقط به آن ها یادآوری کنند که چنان رفتار کنند که عزت نفس و کرامت انسانی شان را در کوچه و بازار زندگی ارزان از دست ندهند و زندگی را به کام خویش تلخ نسازند.
مولوی می گوید:
«اینت خورشیدی نهان در ذرهای شیر نر در پوستین برهای»
در ظاهر، آدمی ذره و کوچک به نظر می رسد ولی در باطن خورشید در برابرش سپر می اندازد. در ظاهر بره ای آرام ولی در باطن همچون شیر باصلابت و مهابت است. آدمی ترکیبی است از عواطف بسیار گرانبهای انسانی که عشق، هنر و اخلاق را می آفریند و از قدرت تحلیل و تفسیر و تجزیه عقلانی که از جهان آفرینش رازگشایی می کند و با خلاقیت و ابتکار می سازد و می آفریند.
در یک کلام انسان گرانبهاترین و باارزش ترین موجود هستی است. در سوره اسراء هنگامی که شیطان به ستیز با انسان می پردازد خداوند با اعتماد کامل به روح بزرگ انسان او را از شر شیطان پنهان نمی کند و از قضا به شیطان می گوید برو و با تمام قوایت به میدان بیا زیرا: « إِنَّ عِبَادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطَانٌ » (سوره اسراء، آیه 65) به این معنا که تو بر بندگانم سلطه نداری یعنی برخلاف بسیاری از آموزه های دینی که انسان را موجودی ضعیف، بی دست و پا و اسیر هوس و وسوسه معرفی کرده اند.
نگاه قرآن کریم به انسان از روی احترام و بزرگ منشی است و اعتقاد این است که این موجود قوی، سازنده محترم و ارزشمند و تاثیرگذار است. نگاه منفی به انسان و کم دیدن ظرفیت عقل و احساس انسان دست کم یک نگاه قرآنی نیست و کسانی که به نام دین آدمیان را موجودی آواره و ناتوان فرض می کنند که قدرت ایستادن بر روی پای خود را ندارند و راهشان موازی با مسیر هموار قرآن نیست.
مولوی در وصف جمال درخشان شخصیت انسان می گوید:
«ای رخ چون زهره ات شمس الضحی ای گدای رنگ تو گلگونه ها
ای همه دریا چه خواهی کرد نم وی همه هستی چه می جویی عدم
تو خوش و خوبی و کان هر خوشی تو چرا خود منت باده کشی»
این ابیات خطاب به انسان است که گونه ای آفریده شده ای که چهره زیبای شخصیت تو درخشان تر از نور خورشید است و همه گل ها و گلگونه ها محتاج جلوه های زیبایی روح تو هستند. اکنون ای انسانی که شریف و ارزنده آفریده شده ای و همچون دریا ژرف و پهناوری آیا شایسته است که خودت را گروگان غم های کوچک و حقیر، جاه و منزلت ظاهرسازی و ارزش خود را به دست خودت کم رنگ سازی؟ این شعر مولوی درواقع تفسیر همه دردهای پیامبران و اولیای خدا است و گوهر دین و وظیفه گرانی که پیامبران بر دوش داشته اند را نمایان کرده است.
در یک کلام دعوت پیغمبران همین است که آدمی در پیکار زندگی قدر و کرامت خود را دریابد و خویش رادر گرد و غبار زندگی سطحی ناتوان و پایمال نسازد.
ادامه دارد...