جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت دکتر مهدوی/

رابطه دچارشدن به ظواهر دنیوی با آشفتگی روحی انسان ها

کد خبر: ۸۹۷۵۹
رابطه دچارشدن به ظواهر دنیوی با آشفتگی روحی انسان ها

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران :دومین بخش از سلسله یادداشت های دکتر ناصر مهدوی که به مناسبت ماه مبارک رمضان را در جماران منتشر می شود به رابطه دچار شدن انسان به زرق و برق و ظواهر دنیوی با دچار شدن به آشفتگی روحی و انواع بیمارهای روانی و اخلاقی انسان اختصاص دارد که در ادامه از نظر شما می گذرد.

« به نام خداوند کریم»

در شماره پیش نوشتم که گوهر همه آدمیان زنده دنیا و البته دین اسلام، فراهم کردن انگیزه هایی برای آدمیان است تا در آن ها میل تعالی نفس، تهذیب باطن و شکوفایی دل را فزون تر کنند و خویش را از غوطه ور شدن در هیاهوی زندگی سطحی رهایی ببخشند.

وقتی خداوند در قرآن کریم از افرادی سخن به میان می آورد که هم به خود و هم به دیگران آسیب رسانده اند و با بداخلاقی عرصه زندگی را تلخ و ناگوار ساخته اند، برای یافتن علت چنین رفتاری می فرماید: «یَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِّنَ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ» (سوره الروم، آیه 7) به این معنا که چنین آدمیانی در بند ظاهر و صورت بی محتوای زندگی هستند و صاحب نگاه ژرف و اصیل به زندگی نبوده و از درک صحیح هستی در غفلت به سر می برند.

چنین روشی در زندگی یعنی اسیر جلوه های ظاهری شدن و در سطح بی محتوای آن غرق بودن که موجب آشفتگی روحی و انواع بیماری های روانی و اخلاقی می گردد. جهان ظاهر به جهانی که فقط از زرق و برق، سود و زیان و برد و باخت لبریز شده، جهانی که پر از نوسان و تغییر و زوال است و کسانی که در بند چنین غوغایی هستند با دگرگونی احوال این جهان، هر روز و با هزاران دلشوره و اضطراب صدبار می میرند و زنده می شوند و با هر مردنی، جان آسیب می بیند و آدمی یک قدم به درهم ریختگی روحی نزدیک تر می شود.

امروز موقعیت مالی به دست می آید، غرق در شادی است، ولی فردا از دست می رود، حسرت و آه می ماند. امروز به منزلتی و موقعیتی شغلی دست می یابد مست و بی قرار است فردا که از آن موقعیت شغلی عزل می شود در ماتم و آشفتگی اسیر می شود.

این وضعیت جهان ظاهری به صورت بی قرار و متلاطم است و دلباختگان خود را نیز به بلای تلاطم و اضطراب گرفتار می سازند و تعبیر معروف مولانا را به یاد دارید که می گوید:

«عشق هایی کز پی رنگی بود عشق نبود عاقبت ننگی بود»

عشق های بی دوام و کم رنگ، آدمی را در حسرت و تنهایی رها می سازند و لذت های کوتاه موجب نعمت طولانی در زندگی می شوند. از همین روی است که حافظ شیرازی می گوید:

«نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث ز پیر طریقتم یادست

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد که این عجوزعروس هزاردامادست»

به قبول حافظ نهاد این جهان سست و بی دوام است و بستن دل به چنین معشوق بی قراری، حسرت در جان آدمی می گذارد و فرصت تحول روحی را از آدمی می ستاند، در این صورت چه می ماند جز رنج و درد.

ادامه دارد...

انتهای پیام

دیدگاه شما