به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، در این مراسم که با حضور خانواده این استاد روزنامه نگاری نیز همراه بود، همکاران و شاگردان او به نوبه خود یاد وی را گرامی داشتند.
قندی یک «روزنامه نگار» بود
دکتر مهدی محسنیان راد، استاد ارتباطات ضمن بیان این نکته که "باید از همه کسانی که طی 187 سال گذشته «روزنامه نگار» درگذشتند یاد کنیم،" تفاوتی میان روزنامه نگار و روزنامه نویس قائل شد و گفت: روزنامه نویس مانند میرزابنویس است و پاسدار حسابها و دستورهاست اما روزنامه نگار، نگارگر و خلاق و دارای تخصص است. حرفه او دیده بانی جامعه بوده آن هم یک دیده بانی صادق و با شهامت.
وی روزنامه نگار را فردی دارای خشیت دانست و معنی این خصلت را داشتن نگرانی و دغدغه برای مردم و جامعه عنوان کرد و با بیان اینکه بر این اساس استاد قندی یک روزنامه نگار است نه روزنامه نویس، به دانشجویان روزنامه نگاری توصیه کرد که خشیت را رها نکنند.
محسنیان راد همچنین اظهار کرد: قندی خشیت داشت و به شدت نگران جامعه خود بود. البته جامعه از قندی قدردانی خوبی کرد اما قبول کنید که اینها جواب نمی دهد زیرا مشکل روزنامه نگاری ما چیز دیگریست.
وی با اشاره به آیاتی از قرآن تأکید کرد: ما نباید روزنامه نگار را آزار دهیم، نباید روزنامه را توقیف کنیم بلکه باید به روزنامه نگار اجازه دهیم تا زمانی که زنده است کارش را انجام دهد. در آیه 148 سوره نساء می فرماید «خداوند دوست نمی دارد کسی به ناسزا صدا بلند کند مگر که بر او ستم شده باشد.» حال صدای بلند کردن را معادل کارکرد رسانه یعنی رساندن صدا به راه دورتر و جمعیت بیشتر بدانیم بنابراین هرگاه که ستم شد صدا را بلند کنید.
این استاد ارتباطات، روزنامه نگار در یک کشور اسلامی را روزنامه نگاری دانست که با خشیت، با ترس از خدا و نگران مردم بوده و مراقب باشد که ستمی نشود و ستم را با صدای بلند بگوید، حال چه ستم حکومت بر مردم را و چه ستم مردم بر حکومت.
محسنیان راد در مورد مرحوم حسین قندی گفت: یک روزنامه نگار خوب را از دست دادیم، به تیتر او کار نداشته باشیم تیتر قندی ناشی از خلاقیتش بود اما او یک روزنامه نگار بود و روزنامه نگار را نباید تا زمانیکه زنده است آزار داد.
دلیل ماندگاری قندی چند ساحتی بودن او بود
هادی خانیکی استاد ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در سخنان خود به پنج راز در خصوص حسین قندی پرداخت و با اشاره به مرگ برخی اساتید ارتباطات نظیر مجید تهرانیان، کاظم معتمدنژاد، قندی و... اظهار کرد: نمی دانم چرا در سالهای اخیر در عالم ارتباطات با مرگ روزنامه نگاران و استادان به سبکی شبیه به یکدیگر مواجه شدیم. گرچه همه این افراد صاحب فن و حرفه بودند اما مدتی از نظر جسمی به سکوت واداشته شده و کمتر از دو سال از عالم ارتباطات خارج و دوباره به ارتباط بازگشته اند.
وی راز دوم را تشریح کرد و گفت: این افراد به رغم کم حافظگی در روزهای آخر اما از یادها نرفتند و در عین حال شوکهایی از روزنامه نگاری به حوزه عمومی وارد می شود و به رغم اینکه آنها را از حافظه پاک کند به حافظه ها برگرداند.
خانیکی افزود: در مورد مرحوم قندی چهار شوک وجود داشت؛ شوک اول زمانیکه دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات از حضور او محروم شد، دوم زمانیکه به بیماری آلزایمر دچار شد، سوم وقتیکه به کما رفت و شوک چهارم مرگ او و بازگشت او از طریق رسانه ها و شبکه های اجتماعی به جامعه بود و باعث شد که حافظه ها به کار بیفتد. بنابراین پدیده قندی را باید به عنوان یک پدیده ارتباطی بررسی کرد، چطور فردی که از رسانه ها حذف شده به آنها باز می گردد.
این استاد دانشگاه علامه، راز سوم در خصوص حسین قندی را تجربه زیسته او و شاهکار قندی را زندگی حرفه ای او دانست، چراکه توانست بر بسیاری از شکافهای رایج در آموزشهای روزنامه نگاری غلبه و دوگانگی میان روزنامه نگاری حرفه ای و آکادمیک را کم کند.
به گفته خانیکی قندی در میانه راه در مراکز آموزشی فن جزو چهره هایی بود که درخشید به این صورت که قندی در دانشگاه، در روزنامه و در مراکز آموزشی بود و این یک دنیای چند ساحتی را به روی او گشود که شاید دلیل ماندگاری او چند ساحتی بودنش بود.
وی با بیان اینکه راز پنجم زندگی قندی این بود که روزنامه نگاران و همکاران او، وی را از قبیله خود دانسته و هویت خود را در مرگ او جستجو می کنند، به این معنی که هویتی به نام هویت روزنامه نگاری شکل گرفته که آن را در یاد و نام قند جستجو می کنند. حضور قندی را باید دید، قندی ادامه دارد و برای کسی که اهل قلم است چه سرمایه ای بالاتر از اینکه نه تنها از یاد نرود بلکه به یادها بازگردد؟
قندی یافته های خود را در میدان عمل به آموزش و سپس به پژوهش تبدیل کرد
مجید رضاییان، مدرس ارتباطات و همکار قندی نیز در مراسم یادبود او نکاتی را متذکر شد و گفت: این اصل مسلم وجود دارد که باید نظریه های ژورنالیسم را از میدان کار عملی اخذ کرد. افراد برای حرفه ای شدن باید سه سطح را رد کنند؛ سطح اول این است که امری به نام هویت رسانه، یعنی آزادی بیان را در عمل پیاده کنند. همان مثلث معروف روزنامه نگاری یعنی سیاست رسانه، ارزش رویداد و نیاز مخاطب که متوازن کردن آنها کاری دشوار است.
وی سطح دوم حرفه ای شدن را بینش عنوان کرد یعنی روزنامه نگار باید بسیار خوش فکر باشد که این چیزی غیر از دانش است. سطح سوم نیز مهارت است، از محتوا گرفته تا ادبیات. روزنامه نگار بعد از اتمام این سطوح به کف می رسد و هنوز روزنامه نگار حرفه ای مطلوب نیست.
به گفته رضاییان روزنامه نگار باید در مواقع حساس و در تصمیم گیری های خود این سه سطح را داشته باشد که اجرای آنها بسیار پیچیده است. فردی مثل قندی یافته های خود را در میدان عمل به آموزش و سپس به پژوهش تبدیل کرد.
وی اظهار کرد: واقعیت این است که در چند دهه ای که قبل و بعد از انقلاب سپری کردیم با مسئله ای به نام روزنامه نگاری و هویت کار رسانه کنار نیامده ایم و حاضر به اذعان آن نیستیم و یک برخورد توامان را پیش گرفته ایم یعنی هم آن را می پذیریم و هم نمی پذیریم و این موضوع کار را برای یک آدم حرفه ای دشوارتر می کند.
رضاییان همچنین تصریح کرد: در نسل قندی روزنامه نگاری حرفه ای مبتنی بر کشف بود نه مبتنی بر روزنامه نگاری دریافت. روزنامه نگاری دنیای کشف است نه دنیای دریافت. روزنامه نگاری قندی یعنی روزنامه نگاری که عمیق باشد و آن سه سطح را داشته باشد.
ما سرونوشت خود را در آیینه سرنوشت مرحوم قندی می بینیم
در پایان این مراسم محمد مهدی فرقانی، عضو هیئت علمی دانشگاه علامه با بیان اینکه واکنش جامعه رسانه ای کشور در قبال این فقدان همه ما را دلگرم کرد، گفت: ما سرنوشت خود را در آیینه سرنوشت مرحوم قندی می بینیم. نسل ما که آقای قندی از نمایندگان برجسته آن بود نسل عجیبی بود.
وی ادامه داد: نسلی که سالهای اوج اقتدار رژیم پهلوی را در تحریریه تجربه کرد. دورانی که لیست واژه های ممنوع داشتیم، دورانی که افراد ممنوع القلم زیادی داشتیم و سالهای 56 تا 57 دوران خاصی در مطبوعات ایران بود. پیروزی انقلاب که همه چیز را پیش بینی ناپذیر و بی برنامه می کرد و برای روزنامه نگاری باید به کف خیابان ها رفته و با قلم آغشته به خون می نوشتیم.
فرقانی با بیان اینکه سالهای جنگ و دفاع مقدس همراه با انتشار روزنامه در پناهگاه بود، گفت: در سالهای پس از جنگ به مدد لطف مرحوم معتمدنژاد و دکتر بدیعی که حق بزرگی به گردن احیای رشته علوم ارتباطات و روزنامه نگاری دارند به دانشکده آمده و تدریس را آغاز کردیم که این تجربه گرانبهایی برای نسل ما بود، نسلی که باید تجربه های عملی خود را تئوریزه کرده و آموزش می داد و آنچه را که در کلاس می آموخت دوباره به روزنامه می برد. نسلی که تاریخ شفاهی کمتر از نیم قرن اخیر روزنامه نگاری ماست و با اینکه بخش هایی از آن قابل انتشار نیست اما امیدوارم روزی منتشر شود.
وی در پایان تصریح کرد: این خلاء را در تاریخ 187 ساله روزنامه نگاری خود داریم که روزنامه نگاری ما هیچگاه در طول این مدت حرفه ای نشد، گاه بارقه هایی از حرفه ای شدن را تجربه کرده اما به دلایل مختلف سیاسی و اجتماعی دوباره افول کرده است. البته هجرت میان دو حوزه حرفه ای و آکادمیک استانداردهای هر دو حوزه را ارتقاء داده و خواهد داد.
روزنامه نگاران در سوگ قندی/
قندی یک روزنامه نگار بود نه روزنامه نویس
کد خبر:
۸۳۷۷۱
مراسم نکوداشت مرحوم حسین قندی در دانشگاه علامه طباطبایی با حضور اساتید برجسته ارتباطات و روزنامه نگاری برگزار شد.