جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عبدالوهاب شهیدی:

هیچ کس مانند استاد مهرتاش کار «اپرت» را در ایران انجام نمی داد

کد خبر: ۷۹۵۵۱

پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران ـ بخشی از گفتگوی سالنامه شرق 1393 با عبدالوهاب شهیدی خواننده و نوازنده عود را پیرامون آغاز فعالیت هنری اش با نمایش «موسی و شبان» و تجربه حضور در دو فضای مختلف موسیقی و ارتش را در متن زیر می خوانید.

به گزارش جماران به نقل از سالنامه شرق 1393، عبدالوهاب شهیدی شاهد عینی یک صد سال اخیر موسیقی ایران است. موسیقیدانی است که پستی و بلندی های موسیقی ایرانی، تاثیری مستقیم بر روند زندگی اش گذاشته است. متولد 1301 است یعنی حدودا زمانی که کلنل وزیری مدرسه موسیقی را در ایران تاسیس کد که بعدها به هنرستان موسیقی تبدیل شد.

وی با اشاره به اینکه نخستین فعالیت هنری اش نمایشی با عنوان «موسی و شبان» که درواقع به نوعی شبیه اپرا بود و اینکه آیا در آن زمان اپرا در ایران در حد چنین نمایش هایی خلاصه می شد، گفت: به این نمایش ها «اپرت» می گفتند. در ایران کار اپرت را هیچ کس مانند استاد مهرتاش انجام نم داد، تابلوی موزیکال حافظ را درست کرد؛ شب قدر که فرشته ها می آیند و شراب وحدت به حافظ می دهند و این غزل را می سراید: «دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند/ وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند» شب های خیام و فردوسی را ساخت، تابلو موزیکال محلی برپا کرد، از موسیقی بختیاری گرفته تا کردی و لری.

مهرتاش مرا در نمایش «موسی و شبان» دیده بود و به این شکل وارد جامعه باربد شدم، من از جامعه باربد خیلی چیزها یاد گرفتم. هرچه دارم از اسماعیل مهرتاش دارم.

این خواننده و نوازنده عود که از دوره سربازی به بعد در خدمت ارتش بود و همزمان موسیقی را به صورت حرفه ای دنبال می کرد و با توجه به اینکه دیسیپلین و فضای ارتش خیلی با فضای موسیقی و هنر فاصله دارد، با اشاره به تجربه این دو فضای مختلف به طور موازی اظهار داشت: من واقعا جانفشانی کردم. همه چیز را به خود حرام کرده بودم. آرزو داشتم فقط یک بار چراغ های لاله زار را در شب ببینم. هر روز ساعت شش از خواب بیدار می شدم و ساعت هفت سرکارم بودم.

به این شکل بهترین دوران جوانی من گذشت، از 25 سالگی تا 40 سالگی؛ این بهترین دوران عمر یک انسان است که می تواند از جوانی استفاده کند، اما من خودم را از همه چیز محروم کرده بودم. ساعت چهار که می رفتم تئاتر تا یک بعد از نیمه شب آنجا بودم. وقتی می خواستیم برگردیم هیچ ماشینی در خیابان نبود. 11 همه جا تعطیل می شد.

برادرم شهاب بازیگر بود و با هم تعطیل می شدیم. هر شب از لاله زار تا خانه با هم مسابقه دو می گذاشتیم؛ من سال های زیادی به این شکل کار کردم. یعنی هیچ چیز مفت به دستم نیامد.

انتهای پیام

دیدگاه شما